ΟΙ “ΠΕΡΙΠΛΟΚΕΣ” ΥΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΜΕ ΜΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙ!!! Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΑΜΒΟΓΛΟΥ & Ο ROBIN BEER ΤΩΝ FLY THEATRE ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΓΓΕΛΙΚΗ”, ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ, ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΗ…ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ…

Tags

periplokes-logo ί_ίύ_

periplokes logo pic final dimensions 2-2


Επιμέλεια κειμένου/τελικό lay out: Λίλα Παπαπάσχου

Φωτογραφίες/βίντεο: Γιώργος Αγγελίδης


Ο πρώτος μήνας του Φθινοπώρου οδεύει προς το τέλος του κι εμείς αντί να τον αποχαιρετήσουμε όπως ενδεχομένως θα έπρεπε, ως γνήσια ανατρεπτικές φύσεις επιλέξαμε να υποδεχτούμε πριν την ώρα του τον Οκτώβριο, καλωσορίζοντας και επισήμως την πιο γλυκά μελαγχολική εποχή του χρόνου, η οποία  όσο περνάει ο καιρός όλο και…βαθαίνει…ενώ παράλληλα πληθαίνουν γύρω μας οι θεατρικές πρεμιέρες παλαιότερων και νέων παραστάσεων.

Μαζί μας, σε αυτές τις πρώτες φθινοπωρινές “ΠΕΡΙΠΛΟΚΕΣ”, ένα ζευγάρι – στη ζωή και στην σκηνή – που μας χάρισε πέρυσι μία από τις ωραιότερες παραστάσεις που έχουμε δει ποτέ, την γνωστή και αγαπημένη πια “ΑΓΓΕΛΙΚΗ”. Η Κατερίνα Δαμβόγλου και ο Robin Beer, μας υποδέχτηκαν στο πανέμορφο “σπιτικό” τους, μας φίλεψαν ρακή και άλλα καλούδια και μας αποκάλυψαν πως ξεκίνησε αυτό το μεγάλο – θεατρικό –  ταξίδι της Αγγελικής Ματθαίου το γένος Φιλίππου, που ξεκίνησε από τις Νέες Φώκαιες Σμύρνης το ’22, περιπλανήθηκε στα ενδότερα της σημερινής Τουρκίας, για να καταλήξει εντέλει στο Ρέθυμνο και στη συνέχεια  να φτάσει σ’ εμάς, για να μας κάνει να διαπιστώσουμε, πως επί της ουσίας…”τίποτα δεν έχει αλλάξει”…

Τους ευχαριστούμε θερμά για τη φιλοξενία, τη ζεστασιά και την εμπιστοσύνη που μας έδειξαν και σας τους παρουσιάζουμε μέσα από ένα παιχνίδι ερωταπαντήσεων για τέσσερις, λίγο πριν ξεκινήσουν τις παραστάσεις τους στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου (11/11/2016) και εν μέσω μίας περιοδείας στην Ελλάδα και την Κύπρο, που ολοκληρώνεται στα τέλη Οκτωβρίου…

“ΠΕΡΙΠΛΟΚΕΣ” ΜΕ…

ΛΙΛΑ ΠΑΠΑΠΑΣΧΟΥ Vs ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΔΑΜΒΟΓΛΟΥ

ΓΙΩΡΓΟ ΑΓΓΕΛΙΔΗ Vs ROBIN BEER

και στο τέλος όλοι μαζί…

img_5278x

Robin Beer & Κατερίνα Δαμβόγλου και στη μέση η…”Αγγελική”…

Λ.Π. Η Αγγελική Ματθαίου ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Και η ιστορία της πέρα για πέρα αληθινή κι ας φαντάζει σε μας  σχεδόν εξωπραγματική. Όταν αποφάσισες μαζί με τον Robin  και την ομάδα σας FLY THEATRE, να μας παρουσιάσετε σε  μιάμιση ώρα περίπου, ένα οδοιπορικό ζωής ικανό να γεμίσει σελίδες επί σελίδων, περιμένατε ότι θα βρίσκατε τόσο μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό;

Κ.Δ. Όχι. Δημιουργήσαμε την «Αγγελική» γιατί είχαμε εμείς οι ίδιοι βάλει κάποια θεατρικά στοιχήματα, ενώ θέλαμε παράλληλα να αναμετρηθούμε με τα ζητήματα της Μικρασιατικής καταστροφής και της προσφυγιάς. Για εμάς η «Αγγελική» είχε ούτως ή άλλως μια δεδομένη αξία, χωρίς όμως να γνωρίζουμε αν και κατά πόσο αφορούσε κι άλλους ανθρώπους. Δεν μπορείς να γνωρίζεις εκ των προτέρων κάποια πράγματα, αν δεν  δοκιμάσεις να δείξεις αυτό που αισθάνεσαι, να το πεις, να το συζητήσεις, ώστε να το συναισθανθούν και οι άλλοι. Με την ανταπόκριση του κοινού, έστω κι αν δεν ήταν κάτι που είχαμε ως στόχο, καταλάβαμε ακόμη περισσότερο την αξία της «Αγγελικής». Το γεγονός ότι στο τέλος κάθε παράστασης, είτε ήταν δύο, είτε εκατόν δύο είτε χίλιοι δύο οι θεατές που κάθε φορά χειροκροτούσαν και δακρύζαν μαζί μας, αποτελεί τρανή απόδειξη, ότι τελικά υπήρχε λόγος που το κάναμε αυτό. Το χειροκρότημα είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση.

Γ.Α. Από τις δεκάδες —αν όχι εκατοντάδες— ιστορίες που γράφτηκαν από πρώτο χέρι ή με βάση ιστορικά στοιχεία για την καταστροφή της Σμύρνης το 1922 και την Ελληνική προσφυγιά, εσείς επιλέξατε αυτήν της Αγγελικής Ματθαίου. Τι συνέβαλε σε αυτή την επιλογή; 

R.B. Ξεκινήσαμε με μια ιστορία η οποία έπεσε στα χέρια μας. Δεν προϋπήρχε η απόφαση να κάνουμε μια παράσταση για τη δεκαετία του 1920, την προσφυγιά και την ανταλλαγή πληθυσμών. Η Αγγελική, η πραγματική Αγγελική, ήταν πολύ στενή οικογενειακή φίλη του πατέρα της Κατερίνας στο Ρέθυμνο και την είχε σαν δεύτερη μητέρα του. Οπότε, είχαμε ήδη μια προσωπική σχέση μαζί της. Η ιστορία της, μια ιστορία που η ίδια έγραψε και δημοσίευσε σε τοπικές αλλά και κάποιες διεθνείς εφημερίδες, ήταν κομμάτι της οικογένειας. Οπότε απόφαση μας δεν ήταν να κάνουμε ένα θεατρικό έργο γι’ αυτή την ιστορική περίοδο, αλλά να μεταφέρουμε θεατρικά αυτήν τη συγκεκριμένη ιστορία, που κατά κάποιο τρόπο μας “βρήκε” και έχει ως κεντρικό θέμα την ταυτότητα. Άλλωστε για εμάς αυτή η ιστορική περίοδος, περιστρέφεται γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα· αφορά ανθρώπους που έπρεπε να αποφασίσουν ποιοι είναι, από πού προέρχονται και κάποιους άλλους ανθρώπους, που έπαιρναν αυτές τις αποφάσεις για εκείνους. Ένα ζήτημα πάντα ανοιχτό και ως εκ τούτου πάντοτε επίκαιρο.

img_5211x

Λ.Π. Ο τρόπος που επιλέξατε να ζωντανέψετε την ιστορία της Αγγελικής είναι αναμφίβολα πολυμορφικός, συνδυάζοντας το σωματικό θέατρο (μέθοδος Lecoq), την κουκλοπαιχτική και τον πεζό λόγο, διανθισμένα με απρόσμενα λυτρωτικές δόσεις χιούμορ. Πιστεύετε ότι το κοινό στην Ελλάδα τρομάζει όταν ακούει τον όρο «σωματικό θέατρο»;

Κ.Δ. Ναι, σίγουρα. Και γι’ αυτό αφαιρέσαμε και τον συγκεκριμένο όρο από την προώθηση της παράστασης, γιατί συνειδητοποιήσαμε πως εδώ συμβαίνει κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που είχαμε συνηθίσει στην Αγγλία, απ’ όπου ξεκινήσαμε. Το σωματικό θέατρο είναι μια ομπρέλα και καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα θεαμάτων, που είτε έχουν σαν βάση το χορό, είτε το θέατρο. Για εμάς σωματικό θέατρο σημαίνει κίνηση και δυνατότητα εικονοποίησης και αν και έχει σαφώς κάποιο στόχο, είναι πάνω απ’όλα ένα φαντασιακό παιχνίδι.  Γι’ αυτό και το θέαμα γίνεται πολυμορφικό. Στην Ελλάδα είμαστε συνηθισμένοι να παρακολουθούμε στατικούς, κινησιολογικά γυμνούς μονολόγους. Επιλέγοντας, λοιπόν, να συνδυάσουμε αυτό το μονόλογο με την ανάλογη κίνηση, βάλαμε ένα πολύ μεγάλο στοίχημα. Και αυτή η κίνηση δεν περιορίζεται στον άνθρωπο που μιλάει, στην Αγγελική δηλαδή, αλλά τον μοιράζονται από κοινού και οι τρεις ηθοποιοί που βρίσκονται επί σκηνής, αποτελώντας όλοι μαζί το «χορό». Το προσφυγικό, είναι ένα ζήτημα που έχουμε μάθει όλοι να το αποδίδουμε με λόγο δημοσιογραφικό, στητό και θυμωμένο, γιατί κάποιοι θέλουν να προκαλεί συναισθήματα ακραία, δίχως όμως να υπάρχει βάση. Εμείς για να αποφορτίσουμε αυτό το κλίμα, όπως κάνει και η ίδια η Αγγελική στα γραπτά της, αποφασίσαμε πως έπρεπε να ξεκινήσουμε από το μηδέν και μέσω μιας κυματοειδούς πορείας μεταξύ γέλιου και κλάματος, μεταξύ ιλαρότητας και τραγικότητας, να φτάσουμε σταδιακά σε μια κορύφωση. Αυτό που έχουμε διαπιστώσει είναι, ότι όταν γελάει το κοινό και χαλαρώνουν οι άμυνες του, το “χαστούκι” του φαίνεται μετά πολύ πιο δυνατό.

Γ.Α. Πώς πήρατε την απόφαση να μετακομίσετε μόνιμα στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω το ενδεχομένως πιο ακμάζον πολιτιστικά — και όχι μόνο — Λονδίνο; Συνήθως στις μέρες μας συμβαίνει το αντίθετο… 

R.B. Για εμένα το Λονδίνο είναι από πολλές απόψεις πολύ πιο «απολίτιστο» από την Αθήνα. Είναι ένα μέρος που κινείται υπερβολικά γρήγορα. Δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να έρθουν σε επαφή με την ανθρώπινη πλευρά τους. Πράγματι υπάρχει μεγαλύτερη χρηματική άνεση, υπάρχουν μουσεία, γκαλερί και συνεχώς γίνονται διάφορα event. Αλλά το να κάτσεις, να σκεφτείς, ή απλά να υπάρχεις στο Λονδίνο είναι σπάνια πολυτέλεια. Άρα απ’ αυτήν την άποψη, η Αθήνα είναι ένα πολύ πιο «πολιτισμένο» μέρος. Φυσικά, έπρεπε να θυσιάσουμε αρκετά ερχόμενοι εδώ. Γιατί ενώ υπάρχουν ευκαιρίες στην Ελλάδα, είναι πολύ διαφορετικές οι συνθήκες ζωής από αυτές που είχαμε συνηθίσει. Εδώ πρέπει να δημιουργήσεις ο ίδιος ευκαιρίες, με έναν τρόπο που δεν είσαι αναγκασμένος στην Αγγλία. Πολλοί καλλιτέχνες θα διαφωνήσουν, ίσως δυσανασχετήσουν κιόλας, όμως εκεί είναι πολύ πιο εύκολο να κάνεις πράγματα. Εδώ πρέπει να χαράξεις το δικό σου μονοπάτι. Ο λόγος που επιλέξαμε να έρθουμε εδώ, είναι ότι σε ένα πολύ προσωπικό επίπεδο, δεν βρήκαμε αυτό που ζητούσαμε εκεί. Κι ενώ μπορούσαμε να μετακομίσουμε κάπου αλλού στην Αγγλία, έφτασε κάποια στιγμή που είχαμε περάσει τόσο πολύ χρόνο στην Ελλάδα, που δεν ήταν στην πραγματικότητα δύσκολη η απόφαση να μετακομίσουμε. Αυτό που μας προσέφερε επί της ουσίας είναι η ευκαιρία, ο χώρος και ο χρόνος να δημιουργήσουμε τη δική μας δουλειά, κάτι που δε μπορούσαμε να κάνουμε στο Λονδίνο.

Λ.Π. Τι θα ήθελες να πεις στην Αγγελική Ματθαίου, αν είχες την ευκαιρία να τη συναντήσεις; Πόσες σύγχρονες «Αγγελικές» συναντάμε καθημερινά και τις προσπερνάμε με αδιαφορία ή έστω «δήθεν συμπόνια»;

 Κ.Δ. Στην Αγγελική θα ήθελα να πω πρωτίστως, “ευχαριστώ!”. Μπορεί να είμαι μικρασιατικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα μου, παρόλα αυτά μου ήταν δύσκολο να βρω πληροφορίες που να αναφέρονται στην ανθρώπινη διάσταση της Μικρασιατικής Καταστροφής. Οπότε αρχικά την ευχαριστώ γιατί με βοήθησε να μάθω κάποια πράγματα για τη δική μου ιστορία και γιατί έστω και έμμεσα πέρασαν μέσα μου συναισθήματα, εικόνες, μυρωδιές. Κυρίως όμως την ευχαριστώ —και αυτό ήταν κάτι που συνειδητοποιήσαμε όταν ήδη είχαμε ξεκινήσει τις πρόβες και όταν το πρώτο ρεύμα Συρίων και Ιρακινών προσφύγων άρχισε να συρρέει στα νησιά της Ελλάδας, πράγμα που βιώσαμε και από κοντά στη Σητεία— γιατί μας έφερε στο σήμερα και μας έδωσε να καταλάβουμε τι θα πει να είσαι η Αγγελική, πόσο μάλλον στις μέρες μας. Είμαστε πολύ τυχεροί που ζούμε στην  Ελλάδα και ερχόμαστε πάλι σε επαφή με πρόσφυγες. Πηγαίνοντας στη Νοταρά, που είναι το πρώτο σημείο στην Αθήνα που ακουμπάνε οι πρόσφυγες από διάφορα μέρη της γης, κάναμε με τον Ρόμπιν ένα βήμα μπροστά. Κάποιοι άλλοι, που ίσως είχαν και μεγαλύτερη οικονομική ευχέρεια, έκαναν ένα βήμα πίσω. Γιατί όταν ήρθαν αντιμέτωποι με τη συγκεκριμένη συνθήκη, δεν ήξεραν πώς να αντιδράσουν, ήταν τόσο μακριά από τον δικό τους τρόπο ζωής. Κάπως έτσι προκύπτουν η καχυποψία και ο ρατσισμός. Δε μπορούμε να τους βοηθήσουμε όλους. Ίσως  πρέπει πρώτα να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας, για να μπορέσουμε στη συνέχεια να βοηθήσουμε και τους άλλους. Ούτε μπορώ να αισθάνομαι συνεχώς τύψεις, γιατί δε βοηθάω κάθε μέρα τους πρόσφυγες. Είναι πολλές φορές όμως, που αισθάνομαι άσχημα, επειδή δεν κάνω κάθε μέρα και από μια κίνηση αλληλεγγύης προς αυτούς τους ανθρώπους, ενώ υποδύομαι την Αγγελική. Νομίζω όμως, ότι μια τέτοια κίνηση είναι και η ίδια η παράσταση.  Η εκπαίδευση του κοινού να βλέπει τα πράγματα από μία άλλη οπτική γωνία. Γιατί η Αγγελική είναι ένα μικρό κορίτσι που μεγάλωσε μέσα στην προσφυγιά, πέρασε πολλά και από πολλούς, σε χέρια Ελλήνων και Τούρκων, κι όμως επέλεξε την αγάπη και τη συγχώρεση. Αυτό, λοιπόν, νομίζω είναι ένα μάθημα και προς αυτούς που έρχονται, αλλά και προς αυτούς που τους υποδέχονται.

Γ.Α. Σε μια Ελλάδα όπου γονείς υπογράφουν αιτήσεις ώστε προσφυγόπουλα να μην γίνουν δεκτά σε σχολεία κι έχοντας ο ίδιος Βρετανική καταγωγή, αισθάνθηκες ποτέ φόβο για μια πιθανή αρνητική αντίδραση στη συμμετοχή σου σε μια παράσταση που αφορά το — πατριωτικά εμποτισμένο — ζήτημα της Σμύρνης και της Ελληνικής προσφυγιάς; 

R.B. Εξαρχής δεν προσεγγίσαμε το έργο από την πολιτική του πλευρά. Για εμένα η «Αγγελική» είναι η ιστορία ενός κοριτσιού, που ξαφνικά μαθαίνει ότι δεν είναι από το μέρος που πιστεύει ότι είναι και αναγκάζεται να επαναπροσδιορίσει ολόκληρη την ταυτότητά της. Πάντα υπάρχει μια μειονότητα που προσεγγίζει τέτοιου είδους  ιστορίες με πολιτικές βλέψεις και με την επιθυμία να ισχυροποιήσει κάποιες εθνολογικές και συνοριακές διαφορές. Προσωπικά όμως, είναι ελάχιστες οι φορές στα χρόνια που βρίσκομαι στην Ελλάδα, που συνάντησα τέτοιους ανθρώπους. Αντίθετα έχω συναντήσει μια ανεκτικότητα και μία διάθεση κατανόησης του άλλου, μεγαλύτερη ίσως και από αυτή που συναντάς στο Λονδίνο. Ίσως πράγματι οι Βρετανοί να μην έχουν το δικαίωμα να αγγίζουν παρόμοια ζητήματα και ίσως εγώ ο ίδιος δεν έχω το δικαίωμα να κάνω μια πολιτική δήλωση, για το τι ακριβώς συνέβη το ‘22. Σαν άνθρωπος όμως και σαν καλλιτέχνης έχω κάθε δικαίωμα, να πω την ιστορία ενός ανθρώπου. Ακόμη και το πολιτικό κομμάτι της ιστορίας της Αγγελικής ανάγεται σε ανθρώπινο επίπεδο. Είναι η ιστορία ενός παιδιού που χάνει την οικογένειά του, την πατρίδα του, το σπίτι του. Για εμάς το μήνυμα της «Αγγελικής» είναι οικουμενικό και πανανθρώπινο.

Λ.Π. Η Αγγελική είναι παιδί της Λωζάνης. Της συνθήκης της Λωζάνης. Ποια είναι κατά τη γνώμη σου η τωρινή συνθήκη, που επιτρέπει στους «ισχυρούς» αυτού του κόσμου να αντιμετωπίζουν παιδιά σαν την Αγγελική, ως «παιδιά ενός κατώτερου Θεού»;

Κ.Δ. Σύμφωνα με τις θεωρίες συνωμοσίας, οι κλιματολογικές συνθήκες θα μετατρέψουν την Ευρώπη σε έρημο κι έτσι η καταστροφή της Ανατολής είναι ένας τρόπος για να μετοικίσουμε εκεί. Δεν ξέρω αν ισχύει κάτι τέτοιο και δεν το λαμβάνω καν υπ’ όψιν, γιατί μου μοιάζει σαν ο μεγαλύτερος παραλογισμός. Κι όμως ακόμη και σε αυτή την ιστορία υπάρχει ένα ψήγμα αλήθειας. Διότι τα κίνητρα πίσω απ’ όσα μας συμβαίνουν είναι πάντα οικονομικά. Η πολιτική έχει αλλάξει τρόπο διαχείρισης, αν δεν ήταν πάντοτε έτσι. Ο πόλεμος έχει επίσης αλλάξει μορφή και ψάχνουμε διαρκώς για εχθρούς. Η ισχυρότερη δύναμη είναι αυτή που επιβάλλει και ασκεί επιρροή σε παγκόσμιο επίπεδο. Για το δυτικό κόσμο αυτή η δύναμη είναι η Αμερική, κάτι που αντιλαμβανόμαστε καθημερινά από τον τρόπο που ντυνόμαστε, από αυτά που παρακολουθούμε στην τηλεόραση, στα μουσικά μας ακούσματα κτλ. Η δύναμη αυτή, είναι η ίδια που υπαγορεύει ποιοι είναι οι «εχθροί» που πρέπει να καταπολεμήσουμε, επιβάλλοντας τη νοοτροπία μας και επιδεικνύοντας κυνισμό και αδιαφορία προς τον παράγοντα «άνθρωπος». Τα ποσοστά της ανεργίας αυξάνονται, οι άστεγοί της Αθήνας πληθαίνουν και χιλιάδες πρόσφυγες καταφθάνουν διαρκώς στη χώρα μας. Είναι δεδομένο ότι θα υπάρχουν κρούσματα ρατσισμού και βίας. Είναι εύκολο να ακουμπάμε στον ξένο όλα μας τα πάθη και τα λάθη και να μεταχειριζόμαστε αυτούς τους ανθρώπους σαν “αποδιοπομπαίους τράγους”. Το ότι δεν είμαστε ίδιοι με τον άλλο, ή ότι δεν έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, δεν δικαιολογεί τόσο θυμό. Θεωρώ σημαντικό να συγχρωτίζεσαι με διαφορετικούς ανθρώπους, αλλιώς γίνεσαι μια μικροομάδα και δεν ξέρεις γιατί πολεμάς και αγνοείς πλήρως τι σκέφτεται ο άλλος που τοποθετείς απέναντι σου, ανήμπορος τόσο να τον διδάξεις κάτι, όσο και εσύ ο ίδιος να μάθεις κάτι από αυτόν. Ίσως κάποια στιγμή, μέσω της παιδείας, να αλλάξει αυτό και να πάψει ο νόμος της ζούγκλας να ισχύει και στη ζούγκλα της μεγαλούπολης. Θεωρώ, ότι η παραπληροφόρηση και ο βομβαρδισμός με εκατοντάδες πληροφορίες είναι εσκεμμένος, ώστε να μας απομακρύνει από την ουσία, μετατρέποντας μας σε «βούγια», που λένε και στην Κρήτη. Μονάχα αν μάθουμε τον εαυτό μας να δρα ανεξάρτητα, ίσως τότε καταλάβουμε τι χρειαζόμαστε και να γίνουμε, αν και άνθρωποι, πιο ανθρώπινοι.

Γ.Α. Σας γνωρίσαμε ως “Killing the fly” πριν η ομάδα σας μετονομαστεί σε “Fly Theatre”. Πώς προέκυψε αυτή η αλλαγή;

R.B. Το να βρεις όνομα για κάτι είναι πάντα περίπλοκο. Υπάρχουν τόσες εταιρίες με υπέροχα ονόματα και σκέφτεσαι, μα πώς τα σκαρφίστηκαν; Η εταιρία για παράδειγμα που δουλεύαμε στο Λονδίνο ονομαζόταν «Complicite» και συνοψίζει στην ουσία όλα όσα μπορείς να ζητήσεις από μια θεατρική εμπειρία. Προετοιμάζοντας λοιπόν την πρώτη μας παράσταση στην Ελλάδα, είχαμε καταπιαστεί με μια άσκηση χρησιμοποιώντας αυτό που λέμε «τα επτά επίπεδα της έντασης» αντιμετωπίζοντας την ίδια κίνηση σε – κυριολεκτικά – επτά επίπεδα σωματικής έντασης, μια διαδικασία στην οποία τόσο η κίνηση όσο και η σημασία της αλλάζουν. Η κίνηση αυτή ήταν στην προκειμένη περίπτωση το χτύπημα μιας μύγας με τη μυγοσκοτώστρα. Το όνομα γεννήθηκε εκείνη τη μέρα ενώ το λογότυπο μας προήλθε από τη συλλογή του  ζωγράφου Λεωνίδα ΓιαννακόπουλουΣυνειδητοποιώντας όμως στην πορεία την «αυτοκτονική» φύση του ονόματος, κόψαμε το «Killing» και κρατήσαμε το «Fly Theatre» που είναι και πιο αισιόδοξο γιατί υποδηλώνει ότι…«πετάει η ομάδα!».

img_5253x

Λ.Π. & Γ.Α. Ήδη η «Αγγελική» έχει λάβει δεκάδες διθυραμβικές κριτικές έχοντας παρουσιαστεί, πέρα από το μόνιμο «σπίτι» της στο θέατρο του Νέου Κόσμου, στην Κρήτη, στη Θεσσαλονίκη στην Ύδρα, ανάμεσα σε άλλες στάσεις στην Ελλάδα, ενώ αυτήν την περίοδο και μέχρι να ξεκινήσουν οι παραστάσεις στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, πραγματοποιείτε μία ακόμη περιοδεία σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και στην Κύπρο. Ποια θα έλεγες ότι υπήρξε η πιο ένθερμη αντίδραση; Που πήρατε το πιο δυνατό σας χειροκρότημα;

Κ.Δ.: Έχουμε παρουσιάσει την Αγγελική και θα την παρουσιάσουμε σε πολλές περιοχές που προέκυψαν εκτάκτως γεμίζοντας το πρόγραμμα μας για το Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη. Για εμένα το πιο δυνατό μας χειροκρότημα το πήραμε στα Χανιά, απ’ όπου και πρωτοξεκινήσαμε. Έχοντας δείξει ένα μικρό απόσπασμα της παράστασης μήνες πριν την πρεμιέρα, μάλλον επικοινωνήθηκε από στόμα σε στόμα, γιατί ειδικά την πρώτη ημέρα, δεν χωρούσε ο κόσμος. Πολύ ζεστό χειροκρότημα, πολύ διαφορετικός κόσμος. Από φίλους, γνωστούς, αγνώστους που απλώς είδαν την αφίσα, μέχρι πολιτικές προσωπικότητες και γιαγιούλες που ήρθαν μετά και μας συνεχάρηκαν εγκάρδια. Ο χώρος ήταν ακατάλληλος, η ζέστη έντονη, μα παρόλες τις αντίξοες συνθηκες ήταν η πιο όμορφη εμπειρία. Το δεύτερο πιο δυνατό μας χειροκρότημα το πήραμε στο Εξάντι, ένα χωριό του Μυλοπόταμου, πάλι στην Κρήτη, που έχει μόνο εβδομήντα κατοίκους, έναν παπά και μια παπαδιά που μας έκαναν μέχρι και σελίδα στο facebook, γιατί δεν είχε ξαναπάει ποτέ θεατρική παράσταση σε αυτό το χωριό. Μια κοινότητα που δεν είχε επαφή ούτε με το θέαμα, ούτε με το θέμα. Κι όμως αυτό θα πει παιδεία. Ήρθαν όλοι και πήραν τόση χαρά, είχαν συγκλονιστεί και ήταν τόσο αθώοι σε αυτό που έβλεπαν, που απλώς το ρουφούσαν σαν σφουγγάρια. Τα παιδιά απορούσαν αν επρόκειτο όντως για πραγματική ιστορία και οι μεγάλοι μας έλεγαν πως τους θυμίσαμε τόσα πολλά! Αυτή είναι η αγαπημένη μου παράσταση, γιατί για τέτοιους ανθρώπους είναι πάρα πολύ όμορφο να παίζεις.

R.Β.: Ως ηθοποιός χρειάζομαι μια ισορροπία ανάμεσα στην πόλη και το χωριό. Χρειάζομαι να κάνω παραστάσεις και σε ένα «μορφωμένο» κοινό πόλης και σε ένα —ας πούμε— «λιγότερο εκπαιδευμένο» κοινό στο χωριό. Η τροφή που παίρνεις και απ’ τα δυο είναι διαφορετική, μα εξίσου απαραίτητη. Από το κοινό της πόλης λαμβάνεις μια πιο λογική και εμπεριστατωμένη αντίδραση, καθώς οι άνθρωποι στην πόλη έχουν παρακολουθήσει μια μεγάλη γκάμα παραστάσεων. Οπότε ίσως εκεί λαμβάνεις μια αντίδραση όπως την αναμένεις, σε σύγκριση δηλαδή με άλλες παραστάσεις και άλλους καλλιτέχνες. Ταυτόχρονα όμως είναι εξίσου — αν όχι περισσότερο — σημαντική και όμορφη, μια «ωμή» και αυθόρμητη αντίδραση από το κοινό σε ένα χωριό.  Ο λόγος που το θέατρο είναι τόσο ενδιαφέρον, είναι γιατί οι παράγοντες που επηρεάζουν το πώς θα προσληφθεί ένα έργο από τους εκάστοτε θεατές είναι τόσο διαφορετικοί και ποικίλουν ανά περίπτωση. Για να απαντήσω όμως και στην ερώτηση και για μένα το πιο δυνατό χειροκρότημα —θα συμφωνήσω με την Κατερίνα— ήταν στα Χανιά.

Ας κλείσουμε με μία ευχή από την Κατερίνα και τον Ρόμπιν για το χρόνο

τα χρόνια που έρχονται…


Η “ΑΓΓΕΛΙΚΗ” των FLY THEATRE συνεχίζει την περιοδεία της σε Ελλάδα και Κύπρο, λίγο πριν εγκατασταθεί στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου (11/11/2016)

Πρέβεζα: Θεατρικό Εργαστήρι Πρέβεζας 26/9
Θεσσαλονίκη: Θέατρο Τ 3-4/10, 10-11/10, 17-18/10
Πάτρα: Θέατρο Λιθογραφείον / Lithografion Theatre 7-8/10
Ηράκλειο: 21-22/10
Λεμεσσός: CENTER OF PERFORMING ARTS “MITOS” 29-31/10
 

ΣΧΕΤΙΚΟΙ  ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

https://www.facebook.com/flytheatregreece/?fref=ts

https://www.facebook.com/aggelikitheater/?fref=ts

https://www.facebook.com/theatroneoukosmou/?fref=ts

http://nkt.gr/

 

 

 

 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΟΣΔ ΓΙΑ ΤΟ Σ/Ν ΓΙΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ & ΣΥΓΓΕΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Tags

Προς Υπουργό Πολιτισμού & Αθλητισμού

Κύριο Αριστείδη Μπαλτά

Αθήνα, 21/9/2016

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,

Μετά τις επισημάνσεις οργανισμών, βουλευτών και διαφόρων φορέων, σχετικά με τις τροποποιήσεις του νομοσχεδίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα, πληροφορούμαστε ότι προβαίνετε σε σημαντικές αλλαγές. Επειδή πρόκειται για ένα πολύ εξειδικευμένο και τεχνικό νομοσχέδιο το οποίο όμως είναι εξαιρετικά σημαντικό για την λειτουργία των οργανισμών μας και την διασφάλιση των πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων που εκπροσωπούμε παρακαλούμε να μας δοθεί η δυνατότητα να διατυπώσουμε τις απόψεις μας στις αλλαγές προτού κατατεθεί το νομοσχέδιο στη Βουλή.

Θεωρούμε δε απαραίτητο να γίνει νομικός έλεγχος και επεξεργασία των αλλαγών από τον ΟΠΙ διότι διαφορετικά μπορεί και εντελώς ακούσια να γίνουν λάθη με πολύ αρνητικές συνέπειες.

Με εκτίμηση,

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΑΠΟΛΛΩΝ- ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ- ΕΡΑΤΩ- GEA- GRAMMO- ΟΣΔΕΛ

Θέατρο του Νέου Κόσμου 2016-2017…Πλούσιο, ανατρεπτικό και πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα & ένα θέατρο προσιτό σε όλους!

Tags


γράφει και επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

10620124_10203850971568097_8561179947259916890_o

επιμέλεια βίντεο: Γιώργος Αγγελίδης

12325718_1521167161521999_594111080_o


Το κοινό είναι αυτό που μας στηρίζει, γιατί αντίθετα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, 

παρ’ όλη τη μελαγχολία, παρ’ όλη την οικονομική δυσπραγία,

δεν έχει βγάλει το θέατρο από τη ζωή του. 

Το κοινό μας δίνει δύναμη, κι εμείς του δίνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ


Ξεκινώντας το σημερινό αφιέρωμα της στήλης ARS & VITA στο νέο πρόγραμμα του αγαπημένου θεατρικού χώρου της Θαρυπού και πατώντας πάνω στα λόγια του δημιουργού του και ενός από τους πιο δραστήριους θεατρανθρώπους του καιρού μας, Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, θα θέλαμε να πούμε ένα μεγάλο μπράβο τόσο στον ίδιο όσο και στους ικανότατους ανθρώπους που απαρτίζουν τη δημιουργική ομάδα του Θεάτρου, γιατί για μία ακόμη φορά παρέμειναν πιστοί στα τρία “π” που μας είχαν συνηθίσει. Πολυσυλλεκτικότητα, ποιότητα, πρωτοπορία. 

Μιλώντας για πρωτοπορία, φέτος για πρώτη φορά εγκαινιάζεται – μεταξύ άλλων –  η πολιτική μιας ενιαίας τιμής για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα για το σύνολο των παραγωγών του θεάτρου, οπότε όλοι μπορούν έως και τις 24 Σεπτεμβρίου να αποκτήσουν όλα τα εισιτήριά τους, όλων των παραστάσεων, για όλη τη χρονιά, στην τιμή των 7€ μόνο! (…Ήδη την πρώτη μέρα της προσφοράς, πουλήθηκαν 300 εισιτήρια, άρα σπεύσατε!…). 

%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b5%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%b9%cf%84%ce%b7%cf%81%ce%b9%ce%b1

Οι καινοτομίες όμως δεν σταματούν εδώ. Στο πρόγραμμα του θεάτρου εντάσσεται το Θέατρο για Εφήβους, καθώς και το Θέατρο Αλληλεγγύης για παιδιά, με τις παραστάσεις του δεύτερου να παρουσιάζονται σε διάφορα νοσοκομεία της χώρας, για να χαρίσουν μέσα από τη θεατρική πράξη στιγμές χαράς, γέλιου και ψυχαγωγίας στα παιδιά που το έχουν περισσότερο ανάγκη.

Η γνωστή και ικανότατη θεατρολόγος και σκηνοθέτης Τζωρτζίνα Κακουδάκη υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία στις “ΝΕΦΕΛΕΣ” του Αριστοφάνη και παρουσιάζει οργανωμένες παραστάσεις τις καθημερινές σε σχολεία, αλλά και στο θέατρο, καταθέτοντας τη δική της εκδοχή πάνω στο γνωστό και αγαπημένο έργο του μεγάλου μας κωμωδιογράφου, με σκοπό να έρθουν οι έφηβοι σε επαφή με σπουδαία κείμενα, που μιλάνε όμως και τη δική τους γλώσσα, προκειμένου να κατανοηθούν και να αγαπηθούν από τη νέα γενιά, όπως τους αξίζει. Μετά από τους εφήβους σειρά έχουν τα παιδιά και μάλιστα αυτά που έρχονται αντιμέτωπα με σοβαρές ή λιγότερο σοβαρές ασθένειες ή άλλου είδους προβλήματα, με τη Συμέλα Μεσβελιάνη να μας πηγαίνει “Στη χώρα του βασιλιά των Κλόουν”, και τον Παντελή Δεντάκη να σκηνοθετεί έναν κόσμο, όπου όλα και όλοι είναι πολύχρωμα, διάφοροι αστείοι και κάπως ατζαμήδες κλόουν κάνουν περίεργα ακροβατικά κόλπα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, χαρίζοντας απλόχερα το γέλιο, σε μικρούς και μεγάλους.

Με σταθερή προσήλωση στην ουσία της τέχνης και την υψηλή ποιότητα, 21 διαφορετικές παραστάσεις περιμένουν το θεατρόφιλο κοινό, με καθεμία ξεχωριστά και όλες μαζί να δίνουν το στίγμα του θεάτρου που επιμένει σε δύσκολες εποχές,  με καθεμία ξεχωριστά και όλες μαζί  να δίνουν το φετινό στίγμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. 

Έχοντας ήδη αναφέρει τις δύο από αυτές και προχωρώντας στα ενδότερα του φετινού προγράμματος του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, θέλοντας να ρίξουμε φως σε όσο το δυνατόν περισσότερες από τις φετινές παραγωγές, αλλά και πολλές από τις περσινές που λόγω μεγάλης επιτυχίας επαναλαμβάνονται, θα ξεκινήσουμε από τα ψηλά (Δώμα), θα κατέβουμε πιο κεντρικά (Κεντρική Σκηνή) και μετά λίγο πιο κάτω (Κάτω Χώρος), σε μια εικονική περιήγηση ανά χώρο, ώστε να έχετε μία όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το τι θα δούμε και από/με ποιους. Φύγαμε!!

ΔΩΜΑ

Έξι παραστάσεις περιμένουν το θεατρόφιλο κοινό στο πολύ ιδιαίτερο και ατμοσφαιρικό ΔΩΜΑ του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Κάποιες γνώριμες από τα “παλιά”, όπως “Η ΩΡΑΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΑΝ”, που βασίζεται στο ομώνυμο ρομάντζο του Δημητρίου Παπαδόπουλου, σε σκηνοθεσία Θεοδώρας Καπράλου και Γιώργου Παπαγεωργίου και ένα παλιότερο project του θέατρου που φέτος θα παρουσιαστεί ολοκληρωμένο, με τίτλο “ΠΡΟΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗΝ ΙΙΙ…ΜΑΥΡΗ ΓΑΛΗΝΗ”, του κλασικού φιλόλογου, μεταφραστή αρχαίων συγγραφέων και δοκιμιογράφου, Δ.Ν. Μαρωνίτη, που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας (…άλλη μία σημαντικότατη απώλεια μέσα στο 2016…), σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσορτέκη (εταιρεία θεάτρου “Η Ρόζμαρυ στην κορυφή των λόφων”). Ένας πολύ ενδιαφέρον φόρος τιμής σε έναν σπουδαίο άνθρωπο των Ελληνικών Γραμμάτων και Τεχνών που πραγματικά ανυπομονούμε να δούμε, με την σκηνοθετική υπογραφή ενός εξίσου σημαντικού δημιουργού, όπως ο Γιάννης Τσορτέκης

Παραμένουμε στο ΔΩΜΑ για να συναντήσουμε “Τα Όνειρα του Αϊνστάιν”, της Θεατρικής Ομάδας “ΟΜΟΡΟΣ”, σε σκηνοθεσία Ελένης Βλάχου, “Το κορίτσι του Λύκου”, της Ομάδας “TIERRE DE SEMIS”, σε σκηνοθεσία συνολικά της ομάδας και της Ειρήνης Φαναριώτη, αλλά και τις πολυαναμενόμενες παραστάσεις “PERSONA”, του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγαρτζίδη και Δέσποινας Αναστασόγλου (Ομάδα ELEPHAS TILENSIS), με την εξαιρετική Δέσποινα Κούρτη να κρατά τον ένα από τους δύο βασικούς ρόλους (…μας συγκίνησε αφάνταστα η ομιλία της…) και το άκρως ατμοσφαιρικό “Η εξομολόγηση ενός βαμπίρ – Η φθορά”, του Δημήτρη Τσεκούρα, σε σκηνοθεσία του γνωστού ηθοποιού και σκηνοθέτη Δημήτρη Γεωργαλά, που επιστρέφει ξανά στο ΔΩΜΑ, μετά την επιτυχία της παράστασης που παρουσίασε πέρυσι στον ίδιο χώρο, ΟΔΥΣΣΕΙΑ, ΡΑΨΩΔΙΑ ΕΨΙΛΟΝ“.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Φεύγοντας από το ΔΩΜΑ γεμάτοι ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές προτάσεις κατεβαίνουμε στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου, που φιλοξενεί κατά κύριο λόγο τις παραγωγές του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, οι οποίες και φέτος ακουμπούν και μάλιστα χωρίς να φοβούνται μήπως “λερωθούν” ένα ευρύτατο θεματολογικό φάσμα, το οποίο απεικονίζεται μέσα από έξι διαφορετικές παραστάσεις, εξίσου ενδιαφέρουσες και ανατρεπτικές.

Ξεκινώντας από τις παλαιότερες και άκρως επιτυχημένες παραστάσεις “Ο Μικρός Χίτλερ”, του Άρνολντ Μπερνφελντ, σε σκηνοθεσία Γεράσιμου Μιχελή και Γιώργου Χριστοδούλου και “ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ”, του Τζόρντι Γκαλβεράν, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και Παντελή Δεντάκη,  που επαναλαμβάνονται φέτος προκειμένου να τις δούμε όσοι τις χάσαμε, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι και στο φετινό πρόγραμμα του Θεάτρου, η κωμωδία με το δράμα συνεχώς εναλλάσσονται ή ακόμη και συνυπάρχουν, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην καθημερινότητά μας, καταργώντας στην ουσία τα όρια ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό (…ή δημιουργώντας καινούργια…). 

Με δύο ακόμη άκρως ενδιαφέρουσες και εντελώς ανατρεπτικές παραγωγές που θα παρουσιαστούν επίσης στην Κεντρική Σκηνή, συνεχίζουμε το θεατρικό μας ταξίδι στον Νέο Κόσμο. Πρωτίστως συναντάμε τα “Δανεικά Παπούτσια”, μία σχεδόν solo και a capella μουσική παράσταση, σε σύλληψη και ερμηνεία της συ-γκλο-νι-στι-κά ταλαντούχας Χριστίνας Μαξούρη που μας συνεπήρε με την υπερκόσμια φωνή της, αποσπώντας ένα θερμότατο και παρατεταμένο χειροκρότημα από τους παριστάμενους στην Συνέντευξη Τύπου για το νέο πρόγραμμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και κάνοντάς μας, να ανυπομονούμε να την απολαύσουμε και επί Κεντρικής Σκηνής. 

%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b5%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%ba%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%84

Η εξαιρετική Χριστίνα Μαξούρη και τα “ΔΑΝΕΙΚΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ” της!

“Το βάλς των βρώμικων δρόμων”, σε σκηνοθεσία Ντίνας Καφτεράνη και οι ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ ΣΚΥΛΕΣ, που μάλλον δεν είναι πια και τόσο αδέσποτες, αφού βρήκαν καλλιτεχνική στέγη για πρώτη φορά στην ιστορία της καλλιτεχνικής τους πορείας, είναι η δεύτερη μουσικοθεατρική, σε στυλ καμπαρέ, παράσταση που μας προτείνει το Θέατρο του Νέου Κόσμου, δίνοντας την ευκαιρία σε αυτό το ανεξάρτητο και αυτοδιαχειριζόμενο θεατρικό σχήμα, να αναδείξει τη δουλειά του σε ένα ευρύτερο κοινό, με ελεύθερη συνεισφορά, δηλαδή το γνωστό και μη εξαιρετέο…καπέλο! Και μόνο το όνομα της ομάδας μας ιντριγκάρει να εντρυφήσουμε σ’ αυτόν τον μελωδικά σκοτεινό, γοητευτικό και μποέμ τρόπο/τόπο όπου ζουν, αναπνέουν και δημιουργούν οι….Αδέσποτες Σκύλες

%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b5%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%ce%bb%cf%83-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b2%cf%81%cf%89%ce%bc

Οι Αδέσποτες Σκύλες εν δράσει…

Ολοκληρώνοντας το πέρασμα μας από την Κεντρική Σκηνή και φλερτάροντας πάντα με το δίπτυχο κωμωδία-δράμα, συναντάμε δύο πολύ αξιόλογες και φιλόδοξες θεατρικές παραγωγές, που η κάθεμια αντιπροσωπεύει με το δικό της ξεχωριστό τρόπο, τα προαναφερόμενα είδη. 

Οι απολαυστικοί, δημοφιλέστατοι και λόγω “τηλεοπτικής θητείας” και πηγαία αστείοι Γιώργος Χρυσοστόμου και Μάκης Παπαδημητρίου, σκηνοθετούν από κοινού και ερμηνεύουν τους δύο χαρακτήρες της κωμωδίας της Μαρί Τζόουνς “ΠΕΤΡΕΣ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΟΥ”, προσκαλώντας τους πολυάριθμους φαν τους σε μία ξεκαρδιστικά πικρή, κωμική συνεύρεση για γερά…νεύρα, στομάχια και δακρυγόνους αδένες!  

 

Περνώντας από την κωμωδία στο δράμα των προσφύγων και όλων όσων έρχονται καθημερινά σε επαφή με τους ανθρώπους που ξεριζώνονται από τις πατρίδες τους, προς αναζήτηση μίας πιο φιλόξενης γης, συναντάμε την παράσταση “ΛΑΜΠΕΝΤΟΥΖΑ” (…η γνωστή σε όλους μας Λαμπηδούσα που στο πρόσφατο παρελθόν απασχόλησε έντονα την επικαιρότητα διεθνώς…) την οποία σκηνοθετεί ο ίδιος ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, αναθέτοντας το δύσκολο έργο της σκιαγράφησης και στη συνέχεια απεικόνισης των δύο πλευρών του ίδιου νομίσματος σε σχέση με το προσφυγικό ζήτημα (…και όχι πρόβλημα…κανένας άνθρωπος δεν είναι πρόβλημα…) στους Αργύρη Ξάφη και Χαρά – Μάτα Γιαννάτου. Ανυπομονούμε…

%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b5%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%85-labendusa

ΛΑΜΠΕΝΤΟΥΖΑ…σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, με τους Χαρά-Μάτα Γιαννάτου και Αργύρη Ξάφη

ΚΑΤΩ ΧΩΡΟΣ

Τελευταίος, αλλά εξίσου σημαντικός ο Κάτω Χώρος του Θεάτρου, που φέτος φιλοξενεί επτά (7) παραστάσεις, εντελώς διαφορετικές υφολογικά και θεματολογικά μεταξύ τους. Με βάση τον ευφάνταστο τίτλο του έργου “ΜΠΛΕ, χωρίς ζάχαρη μόνο αλάτι παρακαλώ. ΕΕΕΕΤΣΙ!”, της Άννας Λεμονάκη και την ομάδα BLEU EN HAUS BLEU EN BAS (…σε ελεύθερη μετάφραση μπλε στα ψηλά, μπλε στα χαμηλά…) που παρουσιάζει την ομώνυμη παράσταση, σε σκηνοθεσία Λευκής Παπαχρυσοστόμου και Άννας Λεμονάκη, περιμένουμε να δούμε κάτι αν μη τι άλλο…αλμυρό και σίγουρα…μπλε…

Συνεχίζουμε με “ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ”, του Κριστιάν Λόλλικε, σε σκηνοθεσία Θάνου Νίκα, το οποίο υπογράφει η Ομάδα Θεάτρου ARIS MORIENDI, ενώ  στη συνέχεια μεταφερόμαστε στην παράσταση “ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΔΑΝΙΗΛ ΧΑΡΜΣ”, της Θεατρικής Ομάδας ROSWITHA, σε σκηνοθεσία Δανάης Σπηλιώτη και Θοδωρή Σκυφτούλη. Οι δύο αυτές παραστάσεις κεντρίζουν ευθύς εξαρχής το ενδιαφέρον μας σχετικά με το ποιο είναι τελικά αυτό το αριστούργημα του τίτλου, ενώ φυσικά αναρωτιόμαστε τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στο μυαλό του Δανιήλ Χαρμς (…προσωπικά αναρωτιέμαι τι συμβαίνει και σε κάποια άλλα μυαλά που φλερτάρουν ολοένα και περισσότερο με την ανοησία…ενδεχομένως και την παράνοια…).

Προχωρώντας ακάθεκτοι στα άδυτα του Κάτω Χώρου, πέφτουμε επάνω στο “ΖΕΥΓΑΡΙ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ” (…ο Θεός να το κάνει…), το οποίο έγραψε και σκηνοθετεί ο Γιάννης Ξανθόπουλος, με πρωταγωνιστές την Ιωάννα Πηλιχού και τον Πυγμαλιώνα Δαδακαρίδη, οι οποίοι καλούνται να “υποδυθούν” (…στην κυριολεξία…)  το ομώνυμο ζευγάρι του τίτλου, σε ένα όχι και τόσο μακρινό μελλοντικό κόσμο, στον οποίο κυριαρχεί μία νέα τάξη πραγμάτων, όχι και τόσο φιλική προς το χρήστη…

Λίγο μετά το Ζευγάρι της Χρονιάς, ανακαλύπτουμε από την αρχή “Όλα αυτά τα Υπέροχα Πράγματα”, των Ντάνκαν ΜακΜίλαν και Τζώνυ Ντόναχο, έτσι όπως μας τα παρουσιάζει η πολυτάλαντη και δραστήρια νεαρή δημιουργός Ιόλη Ανδρεάδη σε συνεργασία με την Εταιρεία Πολιτισμού “Τα ταξιδιάρικα πουλιά”.

Το θεατρικό οδοιπορικό μας στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου ολοκληρώνεται με δύο εξαιρετικά ενδιαφέρουσες παραστάσεις – μία παλιότερη και μία καινούργια – που με βάση τα όσα έχουμε δει, ακούσει, διαβάσει σχετικά με την πρώτη και έχουμε ακούσει-διαβάσει-πληροφορηθεί σχετικά με τη δεύτερη, αναμένεται να μας απασχολήσουν έντονα και με θετικό πρόσημο τη νέα θεατρική σεζόν. 

Αρχής γενομένης από την “Αγγελική” των FLY THEATRE, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Δαμβόγλου, Robin Beer και Jorge Arbert, η οποία ήδη παρουσιάστηκε πέρυσι με πρωτοφανή επιτυχία στο ΔΩΜΑ του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, αλλά και σε επιλεγμένους θεατρικούς και άλλους χώρους ανά την Ελλάδα – και όχι μόνο –  επιστρέφει αυτήν τη φορά στον Κάτω Χώρο, για να μας αφηγηθεί με απρόσμενη τρυφερότητα, καλοδουλεμένη και συνεχή κίνηση, υψηλής αισθητικής κουκλοπαιχτική και λυτρωτικό χιούμορ, την ιστορία της Αγγελικής Ματθαίου, έτσι όπως την εξιστόρησε η ίδια σε ένα γράμμα της που δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες. Η Κατερίνα Δαμβόγλου ως “Αγγελική” κατέθεσε (…και συνεχίζει να καταθέτει…) μία συγκλονιστική ερμηνεία, την οποία είχαμε τη χαρά να απολαύσουμε στο ΔΩΜΑ και θα προσπαθήσουμε σίγουρα να ξαναδούμε στο νέο της “σπίτι”. 

aggelikh

Η τελευταία παράσταση,  με την οποία ολοκληρώνουμε και την παρουσίαση του Κάτω Χώρου αφορά ένα έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Ελληνικό θεάτρο και ως εκ τούτου αποτελεί ίσως την πιο πρωτότυπη θεατρική πρόταση των τελευταίων χρόνων.

“ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΓΙΑΝΟΣ”, του Ντανιέλ Ντιμέκο, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία Ιουλίας Σιάμου και Ζωρζίνας Τζουμάκα και μας μεταφέρει πίσω στο 1938 και λίγο αργότερα, τότε που στη Σοβιετική Ένωση μεσουρανούσε το καθεστώς του Στάλιν. Πέντε άνθρωποι αντιμέτωποι με τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, προδίδουν και προδίδονται, μέχρι στο τέλος να αφανιστούν όλοι, ή σχεδόν όλοι…

Με τον καταξιωμένο ηθοποιό και σκηνοθέτη Μάνο Καρατζογιάννη να υποδύεται το δημοσιογράφο Γιάνος, τον εξίσου γνωστό και ταλαντούχο Νικόλα Αγγελή να επωμίζεται το ρόλο του Μπέρια (…ο οποίος ήταν υπαρκτό πρόσωπο και έμεινε στην ιστορία για τη δράση του ως αρχηγός της Μυστικής Αστυνομίας του Στάλιν…) και την Ελένη Ζαραφίδου να συμπληρώνει το πρωταγωνιστικό καστ υποδυόμενη την Ματίλντα, αλλά και με τις Καλλιόπη Παναγιωτίδου και Έβρη Σωφρονιάδου σε ρόλους κλειδί, “ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΓΙΑΝΟΣ” αναμένεται να μας αγγίξει εκεί που πονάμε, στήνοντας απέναντι μας έναν τεράστιο μεγεθυντικό φακό και φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με τα δικά μας ανομολόγητα πάθη και αδυναμίες.

Σε μία περίοδο έντονης κοινωνικοπολιτικής και οικονομικής κρίσης, το θέατρο συνεχίζει να αποτελεί μία όαση πολιτισμού, προσφέροντας μία δημιουργική διέξοδο σε όλους, αφού πλέον το οικονομικό αντίτιμο δεν είναι αποτρεπτικό για κανέναν και όλοι οι θεατρικοί χώροι που σέβονται τον εαυτό τους και το κοινό τους – όπως στην προκειμένη περίπτωση το Θέατρο του Νέου Κόσμου – προσφέρουν ίσες ευκαιρίες θέασης,  αντιμετωπίζοντας τους εν δυνάμει θεατές ως ένα καλά πληροφορημένο, ευαισθητοποιημένο, απαιτητικό  και πάνω απ’ όλα…θεατρόφιλο κοινό.

Η στήλη ARS & Vita (…κι εγώ προσωπικά…) δεσμεύεται να παρακολουθήσει όσο το δυνατόν περισσότερες από τις προαναφερόμενες παραστάσεις, μεταφέροντάς σας στη συνέχεια τις εντυπώσεις της.

Καλή επιτυχία σε όλους! Καλή νέα θεατρική σεζόν!

omadiki-1

Όλοι οι θίασοι επί σκηνής…και στη μέση ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος…

ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

http://nkt.gr/

 

[Παιχνίδι της σκιάς], Νίκος Βαρδάκας

Tags

shadow life

Μόνοι  μας, σαν παιχνίδι της σκιάς φωνάζουμε

στην  σιωπή. Γκρίζα όψη  στα  πρόσωπα  μας, αντανακλάται

η μοναξιά  των  ανθρώπων  στο  κέντρο  της  πόλης.

Μαχαίρι  η  προσμονή, κόβει  σε  κομμάτια  την  αυγή .Και  ο ήλιος  με

το  γαμημένο φώς  του  εγκλωβίζει  την  υπομονή.

Ξεφεύγουμε  σαν  σταγόνες  νερού, απ’  τα  μάτια  των  κτιρίων

που αχνοφέγγουν  οι  κόρες  τους.

Στο  θέατρο  των  σκιών απωλέσαμε  την  πειθώ μας. Το ποτάμι  της  μοίρας

κυλάει  στις  φλέβες  των  ψυχών μας…

Η αριστερή παρένθεση…της Αριστεράς!

Tags


γράφει ο Χρήστος Σούτος

13494833_10207537608731722_1316456846108171583_n


Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που γεννήθηκαν μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ήταν πόσο θα αντέξει. Αναπτύχθηκε, λοιπόν, τότε από δημοσιογραφικούς, και όχι μόνο κύκλους, η θεωρία της λεγόμενης αριστερής παρένθεσης. Σύμφωνα με αυτήν η παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και του Αλέξη Τσίπρα στην πρωθυπουργία θα ήταν βραχύβια επειδή οι δανειστές και τα ξένα κέντρα αποφάσεων θα προσπαθούσαν να τον ανατρέψουν μην “επιτρέποντάς” του, να εφαρμόσει στο υπογάστριο της συντηρητικής Ευρώπης, πολιτικές με κέντρο των ανθρώπινο παράγοντα και όχι την ευημερία των αριθμών και την εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεων. Η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και οι υπόλοιποι, πάντα σύμφωνα με την εν λόγω θεωρία, θα επιδίωκαν να δείξουν στον ελληνικό λαό το λάθος της επιλογής του με το να αντιτάξουν στην πυγμή και το σθένος της ελληνικής κυβέρνησης τη σιδηρά τους πειθαρχία και την εντολή πλήρους εφαρμογής των μνημονίων που υπέγραψαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις που προσκύνησαν στο Βερολίνο.

Η ελληνική πλευρά από τη μεριά της μετά την ανάληψη της εξουσίας και αφού προεκλογικά με κάθε αφορμή και σε όλους τους τόνους μοίραζε υποσχέσεις στο εσωτερικό και απειλές στο εξωτερικό ήταν βέβαιο πως θα πάλευε σκληρά κόντρα στην αναλγησία της ευρωπαϊκής ένωσης,  θα πετύχαινε να αλλάξει τον τρόπο σκέψης του συνόλου των θεσμών και θα έκανε τους σκληρούς δανειστές να ζητήσουν μέχρι και συγγνώμη για την συμπεριφορά τους απέναντι στον ελληνικό λαό. Ο λαός από την πλευρά του φούσκωνε από εθνική υπερηφάνεια και έβλεπε στο πρόσωπο των στελεχών της νέας κυβέρνησης τους αγωνιστές, που θα κέρδιζαν την μάχη και  θα έκαναν πράξη τα όσα υποσχέθηκαν, διώχνοντας μια για πάντα τα μαύρα σύννεφα πάνω από την ελληνική κοινωνία και το κλίμα αβεβαιότητας από την ελληνική οικονομία. 

   

Όλα τα όνειρα και οι προσδοκίες διαψεύστηκαν. Οι πολίτες δεν μπορούν να πιστέψουν αυτά που ζουν και αντιμετωπίζουν. Η αριστερή παρένθεση που όλοι φοβόντουσαν, ότι θα έκαναν πράξη οι εξωγενείς παράγοντες, τελικά έγινε εκ των έσω. Η κυβερνητική συμμαχία ήταν αυτή που θέλησε να κάνει την παρένθεση αυτή πραγματικότητα και να επιβεβαιώσει τον μεγαλύτερο φόβο του κόσμου. Η Αριστερή κυβέρνηση έγινε…παρελθόν από μόνη της. Όχι μόνο προσκύνησε στους δανειστές αλλά εφαρμόζει και τα σκληρότερα μέτρα από την είσοδο της χώρας σε καθεστώς μνημονίων. Τα στελέχη της κυβέρνησης ενεργούν χειρότερα και από τους προηγούμενους. Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, όχι όλοι, εμφανίζονται ιδιαιτέρως αλαζονικοί και υπερόπτες.

Η εικόνα του Αλέξη Τσίπρα στην συνέντευξη τύπου της έκθεσης Θεσσαλονίκης ήταν τουλάχιστον θλιβερή. Με ύφος Πολ Ποτ και διάθεση ρεβανσισμού απέναντι σε εργαζομένους!!!!! μοιάζει να χάνει, πέρα από την πολιτική του ταυτότητα, την εικόνα του άμεσου και φιλολαϊκού πολιτικού, που με τόσο κόπο έχτισε. Μπορεί ο Έλληνας πρωθυπουργός να μην απαγόρευσε με νόμο το γέλιο στους πολίτες του, όπως ο αλήστου μνήμης αιμοσταγής δικτάτορας της Καμπότζης, αλλά με την πολιτική του η αλήθεια είναι ότι το προσπαθεί. Τελικά η παρένθεση της Αριστεράς έγινε πράξη από τους… Αριστερούς, ο θεός να τους κάνει βέβαια. Άλλωστε όλα τα κάστρα πέφτουν εκ των έσω. Βοήθεια μας…

Η πάταξη της διαπλοκής και άλλα παραμύθια…

Tags


γράφει ο Χρήστος Σούτος

13494833_10207537608731722_1316456846108171583_n


Πριν από λίγες μέρες γίναμε μάρτυρες μιας κατάστασης που όμοια της δεν έχει παρατηρηθεί στο χώρο των ΜΜΕ όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Πανίσχυροι επιχειρηματίες κλεισμένοι, με τη θέληση τους, σε μια εγκατάσταση, που περισσότερο θύμιζε χρυσή φυλακή ή στρατόπεδο συγκέντρωσης και λιγότερο camp επιχειρηματικών διεργασιών εκατομμυρίων ευρώ, σε συνθήκες απόλυτης απομόνωσης και μυστικοπάθειας. Όμιλοι που κλήθηκαν να πάρουν μέρος σε ένα παιχνίδι πόκερ με ορίζοντα την απόκτηση μιας τηλεοπτικής άδειας πανελλήνιας εμβέλειας στο νέο σκηνικό, που η ελληνική κυβέρνηση επιθυμεί να στήσει στο τηλεοπτικό και όχι μόνο τοπίο.

Με αρχική τιμή εκκίνησης τα τρία εκατομμύρια ευρώ κανείς, υποθέτω ούτε από τους κυβερνώντες αλλά ούτε από τους συμμετέχοντες, δεν περίμενε πως το τελικό τίμημα θα εκτοξευόταν μέχρι αυτά τα ιλιγγιώδη νούμερα. Το να δαπανήσει κάποιος ένα ποσό κοντά στα εβδομήντα και επιπλέον εκ. ευρώ, ή ακόμα και πενήντα plus που κόστισε η δεύτερη άδεια, για να αποκτήσει το δικαίωμα να διαθέτει τηλεοπτικό δίκτυο πανελλήνιας εκπομπής σε μια χώρα που η κατανάλωση προϊόντων βρίσκεται στο ναδίρ, που η αγοραστική δύναμη των πολιτών αναζητείται και που μεγάλες κοινωνικές ομάδες δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα αυτονόητα για τις καθημερινές τους ανάγκες, άρα και η διαφημιστική πίτα διαρκώς συρρικνώνεται, μοιάζει και είναι αυτοκτονικό. Γιατί δεν είναι μόνο το ποσό αυτό που απαιτείται για την άδεια. Ο κάθε σταθμός, βάση του νόμου πρέπει να έχει 400 εργαζομένους και μεγάλο υλικοτεχνικό εξοπλισμό για να λειτουργήσει. Αν μάλιστα δεν υπάρχει ήδη αυτό το δεδομένο, όπως ισχύει στις περιπτώσεις των ΣΚΑΙ και ΑΝΤ1, τα νούμερα απλώς δεν βγαίνουν όπως και αν τα δει κανείς. Είναι δυνατόν επομένως  τόσοι ισχυροί οικονομικά παράγοντες με άκρως επιτυχημένες δραστηριότητες σε άλλους τομείς να ενεργούν με αυτόν τον τρόπο; Είναι θέμα άγνοιας, αλαζονείας ή κάτι άλλο;

Η κυβέρνηση από την μεριά της επιχαίρει τόσο για την διαδικασία όσο και για το ύψος του τιμήματος που πέτυχε μέσω αυτής. Η αρχική ρητορική της που αφορούσε την πάταξη της διαπλοκής και την δημιουργία υγιούς ανταγωνισμού στο χώρο έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα των τελικών σχημάτων όσο περνάει ο καιρός και τα στοιχεία τίθενται επί τάπητος ισοδυναμεί με ανέκδοτο. Στην πρώτη περίπτωση δεν νομίζω να θεωρεί κανείς πως μειώνοντας τις ελεύθερες συχνότητες θα μπορέσεις να πατάξεις την διαπλοκή. Στη δε δεύτερη η κυβέρνηση πέτυχε να “κλείσει”, αν και υπάρχει πολύς δρόμος γι΄αυτό ακόμα, τα κανάλια, με εξαίρεση το MEGA, που δεν είχαν χρέη προς το δημόσιο και που δεν αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα, δηλαδή υγιείς επιχειρήσεις. Μπορεί να κομπάζει για τα 246 εκ. ευρώ που συγκέντρωσε από τον πλειστηριασμό αλλά ξεχνάει να αναφέρει το περίπου 1.5 δις ευρώ που θα χαθεί από τα δημόσια ταμεία στη δεκαετία από τα υπόλοιπα κανάλια που θα πάψουν να λειτουργούν. 

Και φθάνουμε στο ζήτημα των εργαζομένων. Ως άνθρωπος του χώρου, αν και σιχαίνομαι τον όρο, ακόμα προσπαθώ να κατανοήσω πως μια κυβέρνηση με αριστερό πρόσημο, τρομάρα της, σφυρίζει αδιάφορα στην απώλεια τόσων θέσεων εργασίας. Είναι επιεικώς αστείο το επιχείρημα που ακούγεται από κυβερνητικά χείλη ότι όσοι μείνουν άνεργοι θα απορροφηθούν από τα νέα σχήματα. Πέρα από το γεγονός ότι οι θέσεις που προκύπτουν είναι λιγότερες από αυτές που χάνονται, όσοι έχουν δουλέψει έστω και μια φορά στη ζωή τους αντιλαμβάνονται ότι το επιχείρημα αυτό είναι εντελώς αβάσιμο. Άνθρωποι που έχουν φθάσει σε μια προχωρημένη εργασιακή ηλικία και δεν είναι στην πρώτη γραμμή της δημοσιογραφίας θα οδηγηθούν σε εργασιακό μαρασμό και θάνατο. Δεν πρόκειται να προτιμηθούν από κανένα νέο εργοδότη μην γελιόμαστε. Αν εξαιρέσει κανείς τα μεγάλα ονόματα όλοι οι υπόλοιποι γίνονται θύματα του τέρατος της ανεργίας. Αλλά μάλλον η αλληλεγγύη και η αγωνιστικότητα των στελεχών του κυβερνώντος κόμματος εξαντλήθηκαν στις κινητοποιήσεις για την ΕΡΤ λες και οι άνθρωποι που εργάζονται στα ιδιωτικά μέσα είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού…

Σεπτέμβρης, Ειρηναίος Μαράκης

Tags

bwbeach-517289

Μελαγχολία του Σεπτέμβρη σε μια άδεια παραλία

Δεληβοριάς, Peppino Di Capri και Μητροπάνος

το πλοίο του Φελίνι στο βάθος

φώτα πανηγυριώτικα κι αισχρά

ένα χαμόγελο αλμυρό, φοβισμένο και υγρό

από κάποια αυγουστιάτικη ιστορία

τσιγάρο δανεικό κι Αγία Νοσταλγία

για εκείνο που’ φυγε μα στην καρδιά μας μένει.

 

Πηγή φωτογραφίας εδώ

Η ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ ΤΟΥΣ “ΟΡΝΙΘΕΣ” ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΚΑΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΘΑΝΟΣ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΚΕ ΜΙΑ “ΕΦΙΚΤΗ” ΟΥΤΟΠΙΑ, ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ &…ΩΡΑΙΟΙ!

Tags

ΟΡΝΙΘΕΣ 5


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

10620124_10203850971568097_8561179947259916890_o


Ελάτε όλοι μαζί
να φτιάξουμε μια πόλη
μαζί να ζούμε όλοι
μαζί να ζούμε όλοι

Και όχι χωριστά
σε σπίτια σαν κλουβιά
ας γίνουμε πουλιά
ν’ ανοίξουμε φτερά

Κι οι πολυκατοικίες
να σβήσουν απ’ το χάρτη
να γίνουν μόνο στάχτη
μια άθλιας εποχής

Και μέσα απ’ τα συντρίμμια
να γεννηθεί μια πόλη
που και Θεοί θα θέλουν
να ζήσουνε εκεί

Μα κι αν αυτή η πόλη
μείνει στη φαντασία
ποια είναι η αιτία
και ποιος θα μας το πει

Ας ψάξει ο καθένας
τη ρίζα του να βρει
κι ίσως η ουτοπία
να βρίσκεται εκεί

Η στήλη ARS & VITA βρέθηκε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, την Παρασκευή 19 Αυγούστου 2016, για να παρακολουθήσει το πολυδιαφημισμένο και ως τούτου πολυαναμενόμενο καλλιτεχνικό “στοίχημα” της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών που άνοιξε για πρώτη φορά τα φτερά της προς την Επίδαυρο, με οδηγό τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Νίκο Καραθάνο και τους σημαντικούς συνεργάτες του, που αποτελούν ένας προς ένα και μία προς μία, μερικούς από τους πιο ταλαντούχους και αξιόλογους καλλιτέχνες της γενιάς τους.

Πατώντας πάνω στη σύγχρονη μεν, αλλά εξόχως ποιητική μετάφραση του Γιάννη Αστερή και κρατώντας για τον εαυτό του το ρόλο του Πεισθέταιρου, ενός εκ των δύο ανθρώπων που εισβάλουν στην παράξενη και “αναρχική” πολιτεία των πουλιών, για να φέρουν μία νέα τάξη πραγμάτων, ο χαρισματικός Νίκος Καραθάνος (…κι ας χτυπιούνται ορισμένοι για το αντίθετο…) κατάφερε να παρασύρει τους πολυάριθμους θεατές σε μία αστεία, συγκινητική (…με την καλή έννοια…), διαπεραστικά αισθησιακή, πρωτότυπα “υβριστική” αν και ελάχιστα βωμολοχική, καλαίσθητη (…στο σύνολο της…) και σίγουρα αφοριστικά ανατρεπτική “περιπέτεια” διάρκειας περίπου 2,5 ωρών. Πήγαμε σε μέρη εξωτικά και ονειρεμένα, εκεί που τα όρια ανάμεσα στον ουρανό και τη γη, τη λογική και τη φαντασία, το επιθυμητό και το πρέπον, είναι από δυσδιάκριτα έως ανύπαρκτα και τα πουλιά έχουν φωνή, ψυχή, άποψη και τη δύναμη να επιβληθούν ακόμη και σ’αυτούς τους ίδιους τους θεούς του Ολύμπου…και γενικότερα…

Έχοντας στο πλευρό του το υποκριτικό “φαινόμενο” που ακούει στο όνομα Άρης Σερβετάλης (…τεράστιο, πηγαίο και διαχρονικό ταλέντο…) στο ρόλο του συντρόφου του και έτερου ανθρώπου Ευελπίδη, χτύπησε την πόρτα αυτής της τρομακτικά γοητευτικής και ακαθόριστα απειλητικής χώρας των πουλιών και μπήκε στην αρχή κάπως φοβισμένος και αβέβαιος, όπως κάθε άνθρωπος απέναντι στο άγνωστο, για να γευτεί στη συνέχεια την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας που νιώθουν μόνο όσοι είναι ικανοί να πετάξουν και να γίνει εντέλει και ο ίδιος ένας εκ του “σμήνους”, σμίγοντας παράλληλα κάτω από τον ίδιο ουρανό και πάνω στην ίδια γη, ανθρώπους, θεούς και..πουλιά…

Εκτός από τον εξαιρετικό Άρη Σερβετάλη που ήταν καθόλη τη διάρκεια της παράστασης και μάλιστα με απαράμιλλη άνεση, “πικρός” και ξεκαρδιστικός, φορμαλιστικά βαθύς, άμεσος και απόκοσμος, εντυπωσιακά πειστικός ήταν και ο Χρήστος Λούλης στο ρόλο του Έποπα/Τηρέα, αυτού του αλλόκοτου πλάσματος που δεν είναι ούτε πουλί, ούτε άνθρωπος, μα ενδεδυμένος και τα δύο κρατάει τα “κλειδιά” της χώρας των πουλιών και γνωρίζει πως να τα “κουμαντάρει”. Με απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών του μέσων μας χόρεψε σε ρυθμούς…δικούς του…το πυκνό σε κείμενο και έννοιες κάλεσμα των “ορνίθων”, που άρχισαν να εμφανίζονται μαζί και ένα-ένα για να μας πουν το καθένα τη δική του (…δική μας…) ιστορία, η οποία είχε στο στόχαστρο τους ανθρώπους που συνήθισαν να περιφρονούν εκτός από ο ένας τον άλλο και τη χλωρίδα και την πανίδα, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι μόνο και μόνο επειδή βρίσκονται στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας αυτού του κόσμου, μπορούν να αναμετρηθούν επί ίσοις όροις και με μοναδικό όπλο την υπερεκτιμημένη λογική τους, με τη σαρωτική δύναμη της φύσης.

Ο Μιχάλης Σαράντης (…βραβευμένος με το βραβείο Χορν και παρόλο το νεαρό της ηλικίας του ήδη μετρήσιμο καλλιτεχνικό μέγεθος…) απέδειξε για άλλη μία φορά ότι μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων υποκριτικά και κινησιολογικά, παρουσιάζοντας  έναν αεικίνητο Τρυποκάρυδο που ναι μεν υπηρετεί (…και εξυπηρετεί…) τον αφέντη του, αλλά επουδενί δεν θεωρεί τον εαυτό του υπόδουλο. Στο πνεύμα του αυθορμητισμού, της πειραματικής διάθεσης, του εφιαλτικού ονείρου, της απενεχοποίησης της γυμνής σάρκας, της σκηνικής ανισομέρειας και μίας γενικευμένης παραδοξότητας εντάχθηκε και η υπαινικτικά καυστική παρουσία του συμπαθέστατου Άγγελου Παπαδημητρίου σε ρόλο…θείας από το Σικάγο που φασκελώνει με χάρη, προς πάσα κατεύθυνση…ή κάτι τέτοιο…Αποτελεσματικότατοι στους απαιτητικούς ρόλους τους και απολύτα εναρμονισμένοι με την εκκεντρική “όαση” του Νίκου Καραθάνου και οι: Γιάννης Κότσιφας, Έκτορας Λιάτσος, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Φοίβος Ριμένας, Άγγελος Τριανταφύλλου και Γιάννης Σεβδικάλης.

Οι δυναμικές και αγέρωχες “Όρνιθες” που θύμιζαν περισσότερο ατρόμητες αμαζόνες, διατηρώντας ακέραια και τα δύο τους στήθη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Αλίκη Αλεξανδράκη, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Έμιλυ Κολιανδρή, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Νατάσα Μποφίλιου και η καταπληκτική Βασιλική Δρίβα  έκλεψαν την παράσταση με τις συμπαγείς και ολοκληρωμένες ερμηνείες τους, η καθεμία με το δικό της σκηνικό εκτόπισμα, δίνοντας ρυθμό και εορταστικό παλμό στα ομαδικά μέρη της παράστασης και εντυπωσιάζοντας το κοινό με το εύρος της ερμηνευτικής τους γκάμας. Η σκηνή της μετατροπής των πουλιών από στόχους-θύματα σε κυνηγούς-θύτες που στρέφουν τις κάννες στους μέχρι τότε ανυποψιάστους θεατές, εκτός από ξεκαρδιστική, αποτέλεσε και ένα ευφυέστατο σχόλιο απέναντι στον ανθρώπινο κυνισμό.

Αυτόν τον ίδιο κυνισμό που εν έτη 2016 επιτρέπει σε ανθρώπους που θέλουν να χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους ως “κριτικούς θεάτρου”, αντί να κρίνουν επί της ουσίας το περιεχόμενο, το ύφος και την ερμηνευτική δεινότητα των συμμετεχόντων στην παράσταση, να αναλώνονται στην ικανοποίηση των προσωπικών τους μικροτήτων και σκοπιμοτήτων, να κρίνουν τον Νίκο Καραθάνο για τη σωματική του διάπλαση ή αντίστοιχα τη Φωτεινή Μπαξεβάνη ως “παχουλή Αφροδίτη”, αφού κατά την γνώμη τους δεν τους επιτρέπονται οι ημίγυμνες εμφανίσεις (…κάποιοι μπερδεύουν συστηματικά το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου με επίδειξη μόδας και κατ’επέκταση πασαρέλα…) να χαρακτηρίζουν τη Νατάσα Μποφίλιου “ανύπαρκτη” (…ήταν εκεί σας διαβεβαιώνω και μάλιστα και με την ιδιότητα της ως αοιδός, αν και θεωρώ δεδομένο ότι αν εμφανιζόταν εκτενέστερα θα μίλαγαν όλοι για εμπορική εκμετάλλευση της δημοτικότητάς της…) να στέκονται στο γεγονός ότι η Βασιλική Δρίβα “πάσχει από νανισμό” (…έτσι για να είμαστε και politically correct…) και όχι στην αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα ότι “τα λέει” και δεν υστερεί σε τίποτα από τους υπόλοιπους “συναδέλφούς” της, ενώ ταυτόχρονα διαθέτει  φωνή”αηδόνας” και ένα προσωπικό ανάστημα αντάξιο ενός…γίγαντα! Τόσο εκείνη, όσο και ο Γιάννης Σεβδικάλης που σάρωσε την σκηνή με τον “ιπτάμενο” Δία του, δεν αποτελούν ατραξιόν ή όπως βιάστηκαν κάποιοι να συμπεράνουν διαφημιστικό τρικ, αλλά ζωντανή απόδειξη αυτού που ο Νίκος Καραθάνος προσπάθησε να μας πει χρησιμοποιώντας ως μέσο το ωραιότερο, κατά τη γνώμη μου, έργο του Αριστοφάνη…δηλαδή…χαλαρώστε παιδιά με τις διακρίσεις, τις προκαταλήψεις και τους προπηλακισμούς κατά πάντων…γιατί το μόνο που είμαστε όλοι, οριστικά και αμετάκλητα είναι…θνητοί…

Κατανοώ απόλυτα την πικρία πολλών, θεατρολόγων κυρίως, που απέτυχαν να γίνουν ηθοποιοί ή σκηνοθέτες αντίστοιχα – αν και το επιθυμούσαν διακαώς – και τώρα αναλώνονται στην καταβαράθρωση οποιασδήποτε προσπάθειας,  επιτυχημένης κυρίως γιατί οι άλλες δεν αφορούν κανέναν προφανώς,  αλλά θα πρέπει κάποια στιγμή σε αυτήν την τόσο υπέροχη και ταυτόχρονα “ολέθρια” αυτοκαταστροφική χώρα, να μάθουμε να κρίνουμε εποικοδομητικά και επί της ουσίας και όχι με βάση αυτό που είμαστε σίγουροι ότι θα κάναμε εμείς καλύτερα, αν είμασταν στη θέση του εκάστοτε κρινόμενου.

Τελειώνοντας και άσχετα με την υποκειμενική γνώμη του καθένα (…όπου καθένας κι εγώ…) ειδήμονα ή μη, οι “ΟΡΝΙΘΕΣ” του Αριστοφάνη υπό τη σκηνοθετική ματιά του Νίκου Καραθάνου και με την σκηνική τους απόδοση από το σύνολο των ηθοποιών, μπορεί να μην ευτύχησαν απόλυτα ως το έργο του Αριστοφάνη αυτό καθαυτό, αφού είχαν αφαιρεθεί μέρη του και είχε αλλαχθεί το τέλος του (…  ανάθεμα βέβαια κι αν κανείς  γνωρίζει με σιγουριά πως ήταν στην αρχική του μορφή…) αλλά σίγουρα ξεχώρισαν ως παράσταση και έκλεισαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το φετινό Φεστιβάλ της Επιδαύρου.  

Είμαι (…σχεδόν…) σίγουρη, ότι ακόμη κι όσοι διαφωνήσετε καθέτως και οριζοντίως μαζί μου, θα συμφωνήσετε στο εξής: Και μόνο το γεγονός ότι σε περίοδο έντονης οικονομικής κρίσης ξαναείδαμε την Επίδαυρο ασφυκτικά γεμάτη, να πάλλεται κατά τη διάρκεια και στο τέλος της παράστασης από ένα χειροκρότημα ζεστό, ειλικρινές και αυθόρμητο, αποθεώνοντας τη σύμπραξη τόσων πολλών και τόσων αξιόλογων καλλιτεχνών, και λοιπών συντελεστών (…εξαιρετική η δουλειά της Έλλης Παπαγεωργοπούλου στα σκηνικά και τα κοστούμια, φροντισμένη η κίνηση της Amalia Bennett, ατμοσφαιρική η μουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου και συγκλονιστικοί οι φωτισμοί του Σίμου Σαρκετζή…) αποτελεί ένα πολύ σημαντικό, ομαδικό επίτευγμα, το οποίο σίγουρα δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι πίσω από την παραγωγή της παράστασης “κρύβεται” η Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. Συν Αθηνά και χείρα κίνει λοιπόν και πάμε όλοι μαζί δυνατά και ακομπλεξάριστα (..έτσι για αλλαγή…) μπας και δημιουργήσουμε ακόμη και εκ του μη έχοντος “μια νέα πολιτεία μαλακιά και παχουλή σαν πουπουλένιο στρώμα ή σαν την κοιλίτσα του μωρού”…

 


Συντελεστές

  • Μετάφραση: Γιάννης Αστερής

  • Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος

  • Διασκευή: Νίκος Καραθάνος, Γιάννης Αστερής

  • Σκηνικά – Κοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου

  • Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου

  • Φωτισμοί: Σίμος Σαρκετζής

  • Κίνηση: Amalia Bennett

  • Βοηθός σκηνοθέτη: Ιωάννα Μπιτούνη

  • Βοηθός σκηνοθέτις: Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου

  • Βοηθοί σκηνογράφου: Ευαγγελία Θεριανού, Μυρτώ Κοσμοπούλου, Μυρτώ Λάμπρου

  • Βοηθός μουσικού: Βασίλης Παναγιωτόπουλος

  • Βοηθός παραγωγής: Τζέλα Χριστοπούλου

  • Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

  • Εκτέλεση Παραγωγής: Γιολάντα Μαρκοπούλου, Κωνσταντίνα Γεωργίου / POLYPLANITY Productions

  • Ο Θίασος: Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Αλίκη Αλεξανδράκη, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Βασιλική Δρίβα, Νίκος Καραθάνος, Έμιλυ Κολιανδρή, Γιάννης Κότσιφας, Έκτορας Λιάτσος, Χρήστος Λούλης, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Νατάσσα Μποφίλιου, Άγγελος Παπαδημητρίου, Φοίβος Ριμένας, Μιχάλης Σαράντης, Γιάννης Σεβδικάλης, Άρης Σερβετάλης, Άγγελος Τριανταφύλλου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη

  • Παίζουν ζωντανά οι μουσικοί: Μάριος Δαπέργολας, Σοφία Ευκλείδου, Δημήτρης Κλωνής, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Δημήτρης Τίγκας

  • 5 έξτρα παραστάσεις: 17-18 και 21-23 ΣΕΠ 2016 στις 20:30 Κεντρική Σκηνή Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Ιδρύματος Ωνάση

  • Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό: 15 – 25 – 35 – 40 €, Μειωμένο ή Μικρή Παρέα

    (5-9 άτομα): 12 – 20 – 30 – 35 €, Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα):
    10 – 18 – 28 – 32 €, ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 €, Συνοδός ΑΜΕΑ: 10 €, Εισιτήρια ΤετArtης: 7 €

        Πληροφορίες θεάτρου

  • Στέγη Γραμμάτων και Τέχνων, Κεντρική Σκηνή, Διεύθυνση: Λεωφ. Συγγρού 107-109, Νέος Κόσμος, Τηλέφωνο: 2109005800

  • Site, Facebook

 

Η “δύση” της δημοσιογραφίας…

Tags

PYRROS 2

φωτογραφία αρχείου


γράφει ο Χρήστος Σούτος

13494833_10207537608731722_1316456846108171583_n


Εδώ και λίγες μέρες παρακολουθούμε, με αφορμή ένα άρθρο της εφημερίδας “Αυγή”, μια δημόσια συζήτηση που τοποθετούνται άπαντες, σχετικοί ή άσχετοι με το θέμα, για το τι ακριβώς περιλαμβάνει η έννοια του πρωταθλητισμού και πως και σε ποιο βαθμό σχετίζεται με αυτό που ονομάζεται μαζικός λαϊκός αθλητισμός. Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω την ορθότητα της άποψης κανενός, ούτε το επίπεδο των γνώσεων όσων εκφέρουν άποψη επί του θέματος. Σαφέστατα όμως, θα πρέπει όποιος μιλά να βουτάει, κατά το κοινώς λεγόμενο, την γλώσσα στο μυαλό του και να μην θίγει όχι απλούς αθλητές- πρωταθλητές αλλά ανθρώπους σύμβολα.

Ας δούμε τα πράγματα λίγο πιο σφαιρικά. Το να κρίνεις έναν αθλητή, και μάλιστα του μεγέθους του Πύρρου Δήμα, για τις αθλητικές του επιδόσεις ή για το κατά πόσο ήταν οι επιτυχίες και τα μετάλλιά του “καθαρά”, και ενώ έχει περάσει από πλήθος ελέγχων σε όλη τη μεγάλη του πορεία, έχοντας ως υπόβαθρο τις όποιες μικροπολιτικές σκοπιμότητες από την παρουσία του στην πολιτική σκηνή είναι τουλάχιστον άκομψο. Σαφέστατα και ένας άνθρωπος κρίνεται από το σύνολο του έργου του και της παρουσίας του σε όλους τους τομείς του δημόσιου ή ιδιωτικού του βίου. Σαφέστατα και ο Ολυμπιονίκης Πύρρος είναι το ίδιο και αυτό πρόσωπο με τον βουλευτή Δήμα μιας κυβέρνησης που έφερε τα μνημόνια στον ελληνικό λαό. Σαφέστατα και ο Πύρρος έγινε βουλευτής, ή πιο σωστά τον “έκαναν” βουλευτή αφού ήταν στο Επικρατείας, λόγω της αγάπης του κόσμου στο πρόσωπο του για τις επιτυχίες που έφερε φορώντας τα εθνικά χρώματα και όχι, φαντάζομαι, λόγω του πολιτικού ή φιλοσοφικού του στοχασμού. Το άρθρο όμως αυτό δεν ασχολήθηκε με την παρουσία του Πύρρου στα βουλευτικά έδρανα, κάτι που βγήκε στην επιφάνεια μετά τον θόρυβο που προκλήθηκε και παρουσιάστηκε ως η αφορμή για την δημοσιοποίηση του άρθρου, αλλά με την αθλητική υπόσταση του και τον θρύλο που αυτός δημιούργησε με τα επιτεύγματα στους Ολυμπιακούς Αγώνες που συμμετείχε. 

   

Το άρθρο αυτό πέρα από την ειρωνεία που βγάζει για τα αθλητικά κατορθώματα του Δήμα αφήνει υπονοούμενα για την ελληνική ταυτότητα του συνόλου των Ελλήνων Ολυμπιονικών της Άρσης Βαρών αλλά και για την “καθαρότητα” των μεταλλίων τους. Η μεγάλη αντίφαση που προκύπτει από την ανάγνωση του εν λόγω κειμένου, είναι η αποθέωση του αμερικανικού τρόπου παραγωγής πρωταθλητών. Μιας αθλητικής “βιομηχανίας” που ενέχεται σε πληθώρα κρουσμάτων ντόπινγκ και που κατά το παρελθόν έχει εκθρέψει άτομα που βασίστηκαν σε βαρύτατο σχέδιο ντόπινγκ, για να πετύχουν νίκες και διακρίσεις. Η άποψη που διατυπώνεται για την παρουσία κάθε τέσσερα χρόνια σε αγώνες και η “εύλογη” απορία που την ακολουθεί, δεν είναι μόνο άστοχη αλλά και αποτέλεσμα πλήρους άγνοιας. Η προσπάθεια να μειωθεί στα μάτια του αθλητικού, και όχι μόνο κοινού, της χώρας μια τέτοια προσωπικότητα μόνο και μόνο γιατί δεν συμφωνεί πολιτικά μαζί της ο αρθρογράφος είναι επικίνδυνη και ξεκάθαρη ένδειξη πλήρους ανελευθερίας, που δεν αρμόζει σε μια εφημερίδα με τέτοια θεώρηση και κοσμοθεωρία. 

Αν είχε μείνει η όλη ιστορία στο θέμα με τον Πύρρο ίσως και να μην ασχολιόμασταν σήμερα. Η νέα “νουθεσία” της εφημερίδας στην άποψη που εξέφρασε η χρυσή Ολυμπιονίκης του Ρίο Κατερίνα Στεφανίδη μάλλον υπερβαίνει τα εσκαμμένα. Οι άνθρωποι αυτοί χωρίς καμία απολύτως στήριξη από την Πολιτεία και από την κυβέρνηση στην οποία είναι φίλα προσκείμενη η συγκεκριμένη εφημερίδα έφεραν μεγάλες επιτυχίες για τον ελληνικό αθλητισμό που δεν μπορούν να κριθούν από κάποιο χαρτογιακά που κάθεται μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο και στην ατμόσφαιρα που του δημιουργούν ένα καλοριφέρ ή ένα κλιματιστικό ανάλογα με την εποχή. Αντί λοιπόν να προσπαθούν να μειώσουν αυτές τις επιτυχίες, κάλο θα ήταν να πιέσουν με τον τρόπο που μόνο αυτοί μπορούν προς τη σωστή κατεύθυνση, για να βελτιωθούν οι συνθήκες για τους νέους αθλητές και να βγουν οι νέοι Ολυμπιονίκες και πρωταθλητές στα σπορ με βάση κάποιο αθλητικό πρόγραμμα και όχι με βάση την αγάπη κάποιων γονέων για τα παιδιά τους και το κατά πόσο μπορούν αυτοί να ξοδεύουν χρήματα για αυτά.

Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στο μείζον θέμα του μαζικού αθλητισμού. Ο λεγόμενος μαζικός ή λαϊκός αθλητισμός όπως και η αθλητική παιδεία των πολιτών είναι αποκλειστική ευθύνη του εκάστοτε κράτους. Αν η Πολιτεία δεν φτιάξει κοινόχρηστους χώρους άθλησης και ψυχαγωγίας που θα αθληθούν οι πολίτες της; Αν δεν ενδιαφερθεί η κρατική μηχανή να δημιουργήσει αθλητικά σχολεία για την νεολαία που θα μπορέσουν οι γονείς να διοχετεύσουν την ενεργητικότητα των παιδιών τους και να αποτρέψουν από τους κινδύνους που τα περιβάλλουν; Δεν είναι λοιπόν κύριοι της Αυγής ο πρωταθλητισμός ο εχθρός του αθλητισμού αλλά ο συνοδοιπόρος του. Δεν είναι οι Ολυμπιονίκες ο εχθρός σας αλλά αυτοί που πρέπει να σέβεστε περισσότερο και από τη ύπαρξη σας. Αυτά και αντίο μέχρι την επόμενη συνάντηση σας μαζί  τους σε τέσσερα χρόνια στο Τόκιο, όπου θα προσπαθήστε να κλέψετε λίγη από την λάμψη τους…ξανά!

Ο “ΣΙΣΥΦΟΣ” ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΣΤΗΛΗ ARS & VITA ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΒΡΑΧΟ-ΒΡΑΧΟ…ΣΤΟΝ ΚΑΗΜΟ ΤΟΥ!

Tags

IMG_5115

Όλος ο θίασος επί…φωτογραφίας…και η παραγωγός της παράστασης Φιλιώ Λαζανά/ΒΡΕΣ ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟ…στη μέση!


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

10620124_10203850971568097_8561179947259916890_o

                                                                   φωτογραφίες-βίντεο: Γιώργος Αγγελίδης

12325718_1521167161521999_594111080_o


Το φετινό Φθινόπωρο μας επιφυλάσσει πολλές ευχάριστες εκπλήξεις, τουλάχιστον όσον αφορά την Τέχνη, τον Πολιτισμό και προσφάτως τον Αθλητισμό (…γιατί από αλλού δεν περιμένουμε και πολλά…). Μία από αυτές είναι σίγουρα η περιοδεία της Αριστοφανικού τύπου κωμωδίας “ΣΙΣΥΦΟΣ”, που “βάζει πλώρη” για διάφορα γνωστά και αγαπημένα ανοιχτά θέατρα και άλλους υπαίθριους χώρους της Αττικής, όπου και θα παρουσιάσει μία “ανελέητα” ξεκαρδιστική σάτιρα για όλα αυτά τα τραγελαφικά που ζούμε καθημερινά και αν δεν τα αντιμετωπίσουμε με χιούμορ και (αυτο)σαρκαστική διάθεση, θα πέσουν να μας πλακώσουν σαν το βράχο που είναι καταδικασμένος να κουβαλά στους ώμους του ο μυθικός βασιλιάς της Κορίνθου.

Ο γνωστός και άκρως δημοφιλής Κώστας Παπαγεωργίου – λόγω και της ιδιότητάς του ως stand up comedian και ραδιοφωνικός παραγωγός αντίστοιχα – εμπνευσμένος από το δικό μας “χρεοκοπημένο” σήμερα έγραψε ένα έργο απόλυτα σύγχρονο κι ας δανείζεται τη φόρμα της αριστοφανικής κωμωδίας, με σκοπό να μας κάνει να γελάσουμε με την καρδιά μας με όσα μας “πονάνε”, αλλά και να μας προβληματίσει με ανάλαφρο – και όχι ελαφρύ – τρόπο σχετικά με τη δική μας στάση απέναντι σε όλα τα “κακώς κείμενα” όχι μόνο του τόπου μας, αλλά και της απανταχού ανθρωπότητας.

Μέσα από την σκηνοθετική ματιά του εξίσου καταξιωμένου και έμπειρου ηθοποιού και σκηνοθέτη Ακίνδυνου Γκίκα, ο “ΣΙΣΥΦΟΣ” από μυθικό πρόσωπο μετατρέπεται σε καθημερινό άνθρωπο της “διπλανής πόρτας” και φιλοδοξεί να προσφέρει μαζί με τους υπόλοιπους μυθικούς ήρωες που τον πλαισιώνουν, προσαρμοσμένοι και αυτοί στο δικό μας σήμερα, άφθονο γέλιο στο κοινό και το αισιόδοξο μήνυμα ότι αφού μπορούμε ακόμη και γελάμε με τα χάλια μας, τότε ίσως και να υπάρχει ελπίδα…και απλώς κάπου “σκάλωσε” πάνω που ερχόταν…

IMG_5113

Όλοι μαζί…μπορούμε!!

Λίγο πριν την έναρξη της Φθινοπωρινής περιοδείας της παράστασης η στήλη ARS & VITA επισκέφθηκε το χώρο προβών του ΣΙΣΥΦΟΥ (Μωραϊτίνη  7, Πατήσια-Α. Ελευθέριος) και είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τους συντελεστές της παράστασης, οι οποίοι με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο μας έβαλαν στον κωμικοτραγικό κόσμο του “τιμωρημένου” βασιλιά, που δεν διαφέρει και πάρα πολύ από τη δική μας “παρανοϊκή” καθημερινότητα, που με βάση την πρόσφατη επικαιρότητα γίνεται όλο και πιο…ανατριχιαστική…

Για να έχετε κι εσείς μία εικόνα του τι ζήσαμε εκεί, αλλά και για να πάρετε μία γεύση του τι πρόκειται να “πάθετε” σε περίπτωση που επιλέξετε να (μην) δείτε την παράσταση (..μην πείτε ότι δεν σας προειδοποιήσαμε…) καταγράψαμε αυτήν τη μοναδική, απ’ όλες τις απόψεις, εμπειρία σε ένα υψηλής αισθητικής βίντεο (…αν δεν παινέψουμε το σπίτι μας θα πέσει να μας πλακώσει και αυτό…) προκειμένου να σας βάλουμε όσο το δυνατόν πιο βαθιά στην ξεκαρδιστική “άβυσσο” μίας καλοπροαίρετης μεν, αλλά αιχμηρής σάτιρας, που δεν πρόκειται να αφήσει τίποτα και κανέναν ασχολίαστο…

                                https://www.youtube.com/watch?v=YKx5nglVZ-A

Αγνοώντας την περιρρέουσα μιζέρια, τις καταστροφολογικές κορώνες και κάθε είδους “αυθεντία”, επιλέξτε μία ή και περισσότερες από τις θεατρικές “στάσεις” του ΣΙΣΥΦΟΥ (…το αναλυτικό πρόγραμμα των παραστάσεων παρατίθεται παρακάτω…) πάρτε μαζί σας τους αγαπημένους σας ανθρώπους και απολαύστε το φετινό Φθινόπωρο συντροφιά με τον Κώστα Παπαγεωργίου, τον Ακίνδυνο Γκίκα και μία ομάδα νέων και ταλαντούχων ηθοποιών, που θα σας κάνουν να ξεχάσετε, έστω και για μιάμιση ώρα, άγχη, προβλήματα, ΔΕΗ, εφορία, λοιπά χρέη…και πάει κλαίγοντας…


“ΣΙΣΥΦΟΣ”, μία κωμωδία Αριστοφανικού τύπου 

του Κώστα Παπαγεωργίου

σε σκηνοθεσία Ακίνδυνου Γκίκα

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Κώστας Παπαγεωργίου

Σκηνοθεσία: Ακίνδυνος Γκίκας

Σκηνική και ενδυματολογική επιμέλεια: Μαρία Αντωνιάδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Λήδα Κουτεντάκη Μακιγιάζ: Ματίνα Τσόκαλη

Μουσικές Συνθέσεις: 

Κίμωνας Πολλάτος

ΔΙΑΝΟΜΗ ( ΚΑΤΑ ΣΕΙΡΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ)

ΣΙΣΥΦΟΣ : ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΜΕΡΟΠΗ: ΧΡΥΣΕΙΚΟΝΑ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΑΣΩΠΟΣ: ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΚΙΚΑΣ

ΑΡΗΣ : ΚΩΝ/ΝΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ

ΧΑΡΟΝΤΑΣ : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΟΥΡΙΔΑΚΗΣ

ΠΛΟΥΤΩΝΑΣ : ΘΟΔΩΡΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΧΟΡΟΣ: ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΓΚΟΥΡΝΕΛΟΥ. ΓΙΩΤΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΝ/ΝΑ- ΜΑTWALI ΚΟΥΤΟΥΛΑΚΗ

Παραγωγή:  http://www.vrestondolofono.gr/

logo2

Διάρκεια 90’ χωρίς διάλειμμα.

Πληροφορίες:  «The Clap Project»              The-Clap-Project LOGO                                                            

Γραφείο Οργάνωσης Εκδηλώσεων & Προώθησης Καλλιτεχνών     

Τηλ. επικοινωνίας: 6936 159 129  – 6932 606688 

ΔΕΛΤΙΟ-ΤΥΠΟΥ-ΣΙΣΥΦΟΣ ΤΕΛΙΚΟ ΜΟΡΦΟΠΟΙΗΜΕΝΟ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ 

1/9 Ευριπίδειο Σαλαμίνα
2/9 Σινέ Γοργόνα Κάλαμος
12/9 Μίκης Θεοδωράκης Αγ. Ι. Ρέντη
                                 19/9 Θανάσης Βέγγος Κορυδάλλος                                    20/9 Σινέ Άνοιξις Νέο Ηράκλειο
23/9 Σινέ Κήπος Μοσχάτο
                                     30/9 Κηποθέατρο Παπάγου                                          1/10 Σινέ Γαλάτσι Άλσος Βεϊκου