Το φαινόμενο Σώρρα και οι προεκτάσεις του…

Tags

SORRAS

φωτογραφία αρχείου


γράφει ο Χρήστος Σούτος

13494833_10207537608731722_1316456846108171583_n


Αρτέμης Σώρρας ή αλλιώς ο σύγχρονος “Μεσσίας” του ελληνικού έθνους. Ένας αυτόκλητος σωτήρας που υπόσχεται να σώσει τον πολύπαθο λαό της Ελλάδας από τα δεινά των μνημονίων, από τα δεσμά του χρέους και να τον οδηγήσει στην γη της επαγγελίας. Στη χώρα της απόλυτης φαιδρότητας, της παντελούς έλλειψης ελέγχων, φαινόμενα τύπου Σώρρα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Οι άνθρωποι στις δύσκολες στιγμές τους παρασύρονται πιο εύκολα, ειδικά όταν δεν διαθέτουν το απαραίτητο υπόβαθρο για να διαχειριστούν την όλη κατάσταση. 

Είναι πραγματικά απίστευτο ότι εν έτη 2017, που η δυνατότητα διακρίβωσης της αλήθειας είναι το πιο εύκολο πράγμα ακόμα και για τον απλό πολίτη, πόσο μάλλον για τις επίσημες αρχές, ότι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν και δίνουν βάση στους ισχυρισμούς ενός ατόμου, που από την πρώτη κιόλας ανάγνωσή τους φαίνονται επιεικώς αστείοι. Ο Σώρρας πατώντας πάνω στην απόγνωση και την αφέλεια ορισμένων, που έχουν την διάθεση να πιστέψουν στο απίθανο, στο αδύνατο, βρήκε ακροατήριο για να επικοινωνήσει τα ψέμματα του. Όταν τον άκουγες να μιλά από μικροφώνου έτριβες τα μάτια σου και κάλυπτες τα αυτιά σου. Με ένα εντελώς πενιχρό λεξιλόγιο, με επιχειρήματα που το μόνο που κανονικά θα έπρεπε να προκαλούν είναι το γέλιο, ο εν λόγω “ηγέτης” απευθυνόταν σε κάποιους που τον έβλεπαν σαν Θεό. Τα άτομα αυτά ήταν Έλληνες πολίτες, Έλληνες ψηφοφόροι που με την ψήφο τους καθορίζουν όλων μας τις τύχες. 

Το πρόβλημα όμως δεν είναι η αστεία αυτή προσωπικότητα, που εμφανίστηκε ως άλλος Καματερός για να κάνει θαύματα. Απλώς τη θέση του νερού πήραν η διαστημική τεχνολογία που ο Αρτέμης, που αμφιβάλλω αν μπορεί να εκτελέσει με επιτυχία απλές μαθηματικές πράξεις όχι να φέρει την επανάσταση στη ΝΑΣΑ, πούλησε στην Αμερικανική κυβέρνηση. Το θέμα είναι η αντίδραση της πολιτείας. Η δημοκρατία οφείλει να προστατεύει τους πολίτες της από τέτοιου είδους φαινόμενα. Δεν είναι δυνατόν η συντεταγμένη πολιτεία, να παρακολουθεί απαθής τις εκδηλώσεις αυτής της οργάνωσης σε ιστορικούς τόπους. Εκδηλώσεις που παραπέμπουν σε καρναβαλικές παράτες και προσβάλουν την μνήμη και την ιστορικότητα των μνημείων αυτών. Είναι δυνατόν να αφήνει ανθρώπους να προσκομίζουν έγγραφα σε επίσημες υπηρεσίες, που προέρχονται από δραστηριότητες χωρίς καμία προφανή απόδειξη ισχύος;  Πως θα τους εγκαλέσει μετά τους ανθρώπους αυτούς;

Συμπέρασμα; Έστω και καθυστερημένα το φαινόμενο Σώρρα οδηγείται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας όπου θα πάρει και τη θέση που του αρμόζει, αυτή του ιλαρού. Οι αρχές πρέπει να οδηγήσουν σύντομα τον αυτόκλητο σωτήρα πίσω από τα σίδερα, βάση της δικαστικής απόφασης που υπάρχει πια εναντίον του και εναντίον της συζύγου του, γιατί η καθυστέρηση δεν αργεί να τον μετατρέψει στα μάτια κάποιων μυαλοφυγόδικων υποστηρικτών του σε ήρωα…


SORRAS 3

φωτογραφία αρχείου

«FREE FREAKS» ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΠΛΑΝΗ! Ο ΚΩΣΤΑΣ ΔΕΛΑΚΟΥΡΑΣ ΔΙΝΕΙ ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ MR. FREEMAN ΓΙΑ 3η ΣΥΝΕΧΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΜΙΑ «ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΣΕΠΗΣ» ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ & ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΛΟΝ…ΧΑΚΑΡΙΣΜΕΝΑ!

Tags

17141581_10210461192239325_570043871_n


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

14502897_10208307067727716_4023110009343333291_n


Ομολογώ (και ντρέπομαι πολύ που το λέω) ότι αγνοούσα την ύπαρξη της «μικρής πλάνης», με το δεύτερο συνθετικό να την περιγράφει καλύτερα, γιατί σίγουρα δεν είναι καθόλου μικρή σε καλλιτεχνική αξία. Με έδρα το αγαπημένο και άκρως φιλότεχνο Παγκράτι, όπως ενημερώθηκα εκ των υστέρων, εδώ και αρκετά χρόνια προσφέρει μία όαση καλλιτεχνικής δημιουργίας και θεατρικής εκπαίδευσης, την οποία είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που ανακάλυψα, έστω και κάπως…όψιμα…

Αφορμή για να γνωρίσω τον καλαίσθητο θεατρικό χώρο/εργαστήρι που έστησαν με απόλυτη αίσθηση της ατμόσφαιρας και άλλη τόση έμπνευση ο Κώστας Δελακούρας και η Άννα Ετιαρίδου στάθηκε η παράσταση/σκηνική σύνθεση/performance (ναι! είναι όλα αυτά μαζί!) «Free Freaks», που παίζεται για 3η συνεχή χρονιά φέτος γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία, αφού πρόσφατα δόθηκε άλλη μία παράταση παραστάσεων, έως και τις 8 Απριλίου 2017.

17141754_10210461192119322_1782727460_n

Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και δάσκαλος υποκριτικής Κώστας Δελακούρας διασκεύασε για το θέατρο τους επικούς μονολόγους του διαδικτυακού «φρικιού», Mr.Freeman, που εισβάλλοντας το 2009 στον ψηφιακό μας κόσμο από τη Ρωσία (και μάλιστα του Πούτιν) τάραξε ακόμη περισσότερο τα ήδη ταραγμένα ιντερνετικά – και όχι μόνο – ύδατα, εισάγοντας ένα νέο τρόπο animation αφήγησης, που πραγματικά σε αφήνει άφωνο με την “αβάσταχτη ελαφρότητα” της αλήθειας της, έτσι όπως αυτή ξεχειλίζει από τους πικρά χιουμοριστικούς μονολόγους της, που αποκαλύπτουν το σύγχρονο άνθρωπο σε όλο του το μεγαλείο ή…κατάντια, αφού τα πάντα είναι θέμα οπτικής α-γωνίας.

Μετά από τους επιτυχημένους πρώτους κύκλους παραστάσεων το 2015 και το 2016, ο Κώστας Δελακούρας με τη “συνέργεια” της ομάδας άληστον και τα Free Freaks του – δηλαδή τις εκπληκτικές Μυρτώ Αποστολά, Χαρά Καραβασιλείου και Αφροδίτη Ντίτορα – καταλαμβάνουν και πάλι την σκηνή της μικρής πλάνης, προ(σ)καλώντας μας για μία ακόμη φορά σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι γνώσεων, με έπαθλο μία δεύτερη ευκαιρία; Όλοι δικαιούνται μία δεύτερη ευκαιρία…

Με οδηγό τον πιο ποπ (με την έννοια του popular=δημοφιλής) και ανατρεπτικό διαδικτυακό ήρωα της εποχής μας, κάναμε ένα ταξίδι αυτογνωσίας που φαινομενικά έμοιαζε με ένα ιδιόμορφο κουίζ, στο οποίο οι απαντήσεις αν και αυταπόδεικτες, μάλλον είναι εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμοστούν στην πράξη, προς καλυτέρευσή της καθημερινότητας μας και αφύπνιση της ατομικής και συλλογικής μας συνείδησης.

Τα «Free Freaks», ως γνήσια off springs του Mr. Freeman, μας πήγαν πίσω στο χρόνο, δίνοντας μας ως μόνο εφόδιο ένα φλασάκι με πολλά GB των δεδομένων του πολιτισμού του Μέλλοντος, δηλαδή…του δικού μας Σήμερα! Κι ενώ θα περίμενε κανείς ότι με ένα τέτοιο ατού στα χέρια μας θα ήμασταν οι πιο περιζήτητοι άνθρωποι αυτού του υποθετικά παρελθοντικού και αδαή κόσμου, η αλήθεια έρχεται να μας συντρίψει, αποδεικνύοντας την παντελή μας άγνοια για τα στοιχειώδη (και ουσιώδη) ή ακόμη χειρότερα την ψηφιακά κατοχυρωμένη ημιμάθεια μας.

Ο Κώστας Δελακούρας δημιούργησε μέσω εμπνευσμένων οπτικών εφέ και της ανάλογης μουσικής επένδυσης την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που υπάρχει στο αυθεντικό διαδικτυακό κόμικ, χωρίς ωστόσο να σταθεί μόνο σε αυτό. Το κείμενο της παράστασης, αθυρόστομο, τολμηρό, ισοπεδωτικό και απίστευτα σαρκαστικό, αλλά και παράδοξα αισιόδοξο –δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς με βάση την πηγή έμπνευσής του– μας έκανε να γελάμε αβίαστα μεν, σφιγμένα δε, με όλα αυτά για τα οποία κανονικά θα έπρεπε να κλαίμε.

Έχοντας μεγάλη περιέργεια ή πιο σωστά ενδιαφέρον να γνωρίσουμε καλύτερα τους συντελεστές αυτής της τόσο ξεχωριστής καλλιτεχνικής παραγωγής, μιλήσαμε μετά το τέλος της παράστασης με τον σκηνοθέτη Κώστα Δελακούρα, ο οποίος είχε πολλά και ενδιαφέροντα να μας πει. Σας παραθέτω ένα μέρος της κουβέντας μας:

Πως αποφάσισες να διασκευάσεις για το θέατρο και στη συνέχεια να σκηνοθετήσεις τον εφιαλτικά επίκαιρο κόσμο του αθυρόστομου, σαρκαστικού και κατά πως δείχνουν τα πράγματα προφητικού Mr. Freeman;

Κ.Δ. Ήταν μία εντελώς τυχαία συνάντηση, δεν μου τον σύστησε κανένας δυστυχώς. Από τυχαίες περιηγήσεις στο ίντερνετ κατέληξα να δω αυτήν την περίεργη φιγούρα. Έλεγε πράγματα που σκεφτόμουν και εγώ. Ξανάπαιξα το πρώτο βίντεο δεύτερη και τρίτη φορά, μετά άρχισα να βλέπω και άλλα και πάει λέγοντας. Κατέληξα να σκέφτομαι, ότι αυτά που σκέφτομαι εγώ, αυτά που με απασχολούν, είναι πράγματα που ο Mr. freeman τολμάει να τα πει και να τα εξηγεί και σκέφτηκα πως αυτή την φιγούρα πρέπει σίγουρα να την γνωρίσω στους μαθητές μου, και αργότερα γιατί όχι στους φίλους των μαθητών μου και γιατί όχι και στους θεατές της πλάνης, γιατί όχι τελικά σε όσους μπορώ! Θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω τι ένιωθα σκηνοθετώντας αυτή την παράσταση…και τι νιώθω κάθε φορά που την βλέπω να παίζετε! Μπορεί να είναι απλά μια δική μου ψευδαίσθηση, μπορεί ακόμα κάποιος να με πει αφελή, αλλά δεν με νοιάζει. Κάνω θέατρο και αυτό με γεμίζει και με κάνει να νιώθω καλά, αλλά όσο καλά και αν είμαι μέσα μου πάντα κάτι ματώνει, που ξέρω και είναι δεδομένο ότι κάποιοι άνθρωποι στερούνται των βασικών. Κουβαλάω το φορτίο της δικής μου ευθύνης και δεν κοιμάμαι άνετα τα βράδια, πως να στο πω, δεν είναι σωστό να περάσουμε από αυτόν τον κόσμο και το μόνο που θα έχουμε κάνει είναι να έχουμε φάει, να έχουμε πιει και να έχουμε χέσει τον τόπο (όπως χαρακτηριστικά λέει ο freeman σε έναν του μονόλογο). Δεν γίνεται να γυρνάς το βλέμμα στην κοινωνική παρακμή. Και πολλές φορές μου λένε “τι εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο”, ξέρεις κάτι; δεν με απασχολεί, δεν θα τον αλλάξω αλλά θα κρατάω το θέμα επίκαιρο και θα κρατάω τη φλόγα αναμμένη, και συγκεκριμένα μέσα στην Περιπλάνηση και μέσα στη Μικρή Πλάνη η φλόγα μένει αναμμένη !

Πιστεύεις πως ο σύγχρονος άνθρωπος είναι όντως «δέσμιος» του διαδικτύου;

Σκέφτομαι τελικά πως ο ψηφιακός κόσμος είναι καθρέφτης της ζωής. Όπως και στη ζωή έτσι και στον ψηφιακό κόσμο μπορείς να είσαι δέσμιος ή ελεύθερος Όλα εξαρτώνται από το ποιος είσαι; Τι θέλεις σ αυτή τη ζωή; Τα καταπίνεις όλα αμάσητα; Είσαι θύμα σε κάθε μόδα, σε κάθε ρεύμα που αποφάσισαν κάποιοι άλλοι για σένα ή τολμάς να πεις και κανένα όχι και να κάνεις τις δικές σου επιλογές; Άρα ο σύγχρονος άνθρωπος επιλέγει τι θα είναι κατα την γνώμη μου.

Πόσο μακρύς και δύσκολος θεωρείς ότι είναι ο δρόμος από το «εγώ» στο «εμείς»;

Θα σου πω κάτι αιρετικό. Είμαστε δίπλα. Όσοι θέλουμε είμαστε δίπλα ή μέσα στο “εμείς”. Το σύστημα θέλει να μας πείσει πως είναι δύσκολο, ακατόρθωτο…γι αυτό ας κοιτάει καθένας το τομάρι του και να μην ενοχλεί. Αλλά ξέρεις κάτι, δεν είναι! Κλείσε την τηλεόραση και μετά από λίγο θα νιώσεις την ανάγκη να μιλήσεις σε κάποιον. Αυτό είναι μια καλή αρχή. Πες αυτό που νιώθεις και σίγουρα κάποιοι θα σε χλευάσουν, γιατί θα ζηλέψουν το θάρρος σου, αλλά και σίγουρα κάποιοι θα θέλουν να σε κάνουν φίλο τους. Έτσι αρχίζει το “εμείς”! Και αν το ζήσεις μια φορά, δεν γυρίζεις πίσω!

17198145_10210461192079321_1824369522_n

στιγμιότυπο από την παράσταση

Στη συνέχεια και αφού ο σκηνοθέτης της παράστασης μας έβαλε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στα άδυτα της ενδιαφέρουσας αυτής θεατρικής προσέγγισης, εξηγώντας πως προέκυψε η σχέση του με τον αιρετικό Mr. Freeman που δεν άφησε τίποτα όρθιο στο σχετικά σύντομο πέρασμα του από την εικονική μας πραγματικότητα, σειρά έχουν οι πρωταγωνίστριες αυτής της πρωτότυπης σκηνικής σύνθεσης που συνδυάζει το σωματικό θέατρο με την in yer face απεύθυνση, καταλήγοντας σε ένα σκηνικό αποτέλεσμα που αποτελεί την επιτομή του σύγχρονου θεάτρου. Οι τρεις μαυροντυμένες και απειλητικές επίγονοι του Ρώσου ιντερνετικού “επαναστάτη” βγάζουν για λίγο το απόκοσμο μακιγιάζ/μάσκα και μοιράζονται μαζί μας τις δικές τους σκέψεις και συναισθήματα για ένα viral  animation που έγινε παράσταση και μάλιστα εξίσου…viral. Ας τις ακούσουμε (διαβάσουμε εν προκειμένω):

Αφροδίτη Ντίτορα

Τα Φρικιά μας  τ’ αγαπάμε πάνω απ’ όλα  για τη λέξη Free που είναι κολλημένη μαζί τους. Για μήνες είμαστε μόνο τέσσερις … και επιτέλους είμαστε στην τιμητική θέση να σας έχουμε απέναντι μας και να σας προσκαλέσουμε να γίνετε μέρος μιας καινούριας μεγάλης έκρηξης από την οποία θα γεννηθεί ο νέος Κόσμος μας! Ένας νέος κόσμος όπου θα έχουμε ζωντανό το εμείς  όπου θα μπορούμε να είμαστε στ αλήθεια ελεύθεροι, έναν κόσμο γεμάτο Free Freaks.

Χαρά Καραβασιλείου

Κάθε φορά που παίζω σε αυτή την παράσταση νιώθω κ ένα διαφορετικό συναίσθημα! Από την πρώτη παράσταση μέχρι και σήμερα έχω περάσει από όλα! Αυτό που νιώθω μόνιμα είναι ευτυχία. Ευτυχία να βρίσκομαι με αγαπημένους ανθρώπους, με αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που μετά από πολύ δουλειά και κόπο καταφέραμε αυτό που ονειρευτήκαμε και πιστέψαμε να βγει αληθινό! Η ενσάρκωση αυτού του ήρωα μας έχει δώσει αμέτρητες ιδιαίτερες στιγμές θεάτρου και πολύ δύναμη να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα! Ευτυχία και χαρά υπήρχε και χωρίς αμφιβολία θα υπάρχει κάθε φορά που θα μπαίνω στα καμαρίνια.

Μυρτώ Αποστολά

Το δικαίωμα της ελευθερίας… λύτρωση… ανακούφιση… θυμός… οργή…αγανάκτηση, μα πάνω από όλα ανθρωπιά! Αυτοί είμαστε, όλη μέρα μασκαρεμένα ανθρωπάκια που κυνηγάμε την ιστορικά αποδεδειγμένα μασημένη τροφή που μας πετάνε στα μούτρα για να συνεχίζουν να ευημερούν η αλητεία, η σκλαβιά, ο πόνος και η αδικία! Αυτό μας αξίζει όμως;;; Πότε άραγε το συλλογικό συνειδητό θα ξυπνήσει; Με φοβίζει…η σκέψη της πραγματικής αφύπνισης που για χιλιάδες χρόνια είναι σε χειμερία νάρκη. Πνευματική Νάρκη. Αυτό είναι…μία νάρκη που εάν εκραγεί μπορεί ν’ αλλάξει πολλά…μπορεί να αλλάξει τα πάντα!!! ΠΟΤΕ όμως; Τι περιμένουμε άραγε; Μια ιδέα… μια στιγμή αρκεί να αλλάξει τα πάντα…και ένα ταξίδι που κάνουμε όλοι μαζί όλα αυτά τα χρόνια με χαρά…μόνο με χαρά…μόνο ευγνωμοσύνη μπορώ να νιώθω μέσα από αυτή την διαδρομή μαζί σας! Και η διαδρομή αυτού του έργου είναι η πνευματική δημιουργική νάρκη του μυαλού μου…που έσκασε! Μέσα σε 60 μόλις λεπτά  η επιτομή της ανθρωπότητας, η ζωή όλων μας και η λανθάνουσα πορεία του ανθρώπινου είδους που πεισματικά χωρίς να ξέρει γιατί, δεν την αλλάζει! Τρεις φωνές αλήθειας, απελπισίας αλλά και ελπίδας, αισιοδοξίας, προσπάθειας…που δεν σταματάει ποτέ… που θα τα καταφέρει… που θα ανατρέψει…που ίσως σώσει κάτι από την ανθρωπιά! Νιώθω πραγματικά σοκαρισμένη έχοντας φτάσει τόσο κοντά συναισθηματικά στα “απόκρυφα” της ανθρώπινης γύμνιας και στην ερώτηση εάν το θέατρο είναι ζωή ή η ζωή θέατρο, αυτό που έχω να πω, είναι ότι ανυπομονώ για αυτά τα 60 μόλις λεπτά αληθινού οξυγόνου!!

17149137_10210461204679636_197077871_o

Free Freaks στους αθηναϊκούς δρόμους μας οδηγούν στην μικρή πλάνη…μ’ ένα χαμόγελο σε γυρισμένες πλάτες…

Θα κλείσω το σημερινό αφιέρωμα στην παράσταση “FREE FREAKS” με ένα γνωστό παιδικό τραγούδι (ελαφρώς διασκευασμένο) που αν και εντελώς γκραν γκινιόλ, το τραγουδούσαμε όταν είμασταν παιδιά  σε τόνο ιλαρό  πιασμένα χεράκι- χεράκι, γεγονός που αποδεικνύει πως τελικά  “κανίβαλος” δεν γεννιέσαι…γίνεσαι…

” Ήταν ένα μικρό καράβι… ήταν ένα μικρό καράβι που ήταν α-α-αταξίδευτο που ήταν α-α-αταξίδευτο οε οε οε οε οε οε και έκανε ένα μακρύ ταξίδι και έκανε ένα μακρύ ταξίδι – και πάνω σε αυτό το καράβι είμαστε και εμείς- και σε πέντε έξι εβδομάδες και σε πέντε έξι εβδομάδες, σωθήκαν ό-ό- όλες οι τροφές, σωθήκαν ό-ό-όλες οι τροφές οε οε οε οε οε οε και τότε ρίξανε τον κλήρο και τότε ρίξανε τον κλήρο, να δούνε ποιος; ποιος; ποιος θα φαγωθεί; -θεέ μου όχι εμένα ας φάνε κάποιον άλλον μαλάκα- να δούνε ποιος; ποιος; ποιος θα φαγωθεί; οε οε οε οε οε οε.  Και ο κλήρος πέφτει στη Γενιά μας και ο κλήρος πέφτει στη Γενιά μας οε οε οε οε!” 


Διασκευή – Σκηνοθεσία: Κώστας Δελακούρας

Παίζουν: οι Free Freaks Μυρτώ Αποστολά, Χαρά Καραβασιλείου, Αφροδίτη Ντίτορα

Διάρκεια: 60’

Θεατρική Σκηνή

«μικρή Πλάνη»

Δικαιάρχου 106-108, Παγκράτι

Τηλ. 210 7019616

Κάθε Σάββατο στις 21.00 (έως και τις 8 Απριλίου)

Τιμή εισιτηρίου 8 ευρώ 

Άνεργοι 5 ευρώ

Free Freaks

Δικαιάρχου 106 – 108, Αθήνα, τηλ. 210-70 19 616 & 6944 418987 free-freaks@hotmail.com

free-freaks-Πρόγραμμα-Παράστασης

 

 

 

 

 

 

 

Η Ευρώπη αντιδρά και στην Ελλάδα…

Tags

ERNTOGAN 3

φωτογραφία αρχείου


γράφει ο Χρήστος Σούτος

13494833_10207537608731722_1316456846108171583_n


Τα τελευταία εικοσιτετράωρα η Ευρώπη έχει γίνει μάρτυρας μιας πρωτοφανούς επίθεσης από τον σύγχρονο Σουλτάνο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Πρόεδρος της Τούρκικης δημοκρατίας, αν και αυτός ο όρος μοιάζει με ανέκδοτο, με βάση τι συμβαίνει στο εσωτερικό της γειτονικής χώρας σε επίπεδο ατομικών και όχι μόνο ελευθεριών, αφού ξεπέρασε το προηγούμενο καλοκαίρι το εις βάρος του πραξικόπημα πέρασε στην αντεπίθεση. Προκήρυξε δημοψήφισμα, με σκοπό την απόκτηση από μέρους του απίστευτων αρμοδιοτήτων. Ζητά δηλαδή από τον λαό του να ψηφίσει ουσιαστικά την κατάργηση της δημοκρατίας. Να του δώσει τη δυνατότητα ανάλογα με την δική του κρίση ή διάθεση να αλλάζει σε μια νύχτα το πολίτευμα από κοινοβουλευτική δημοκρατία σε απόλυτη μοναρχία. Αποζητά, όπως φαίνεται, για τον εαυτό του το ρόλο του απόλυτου άρχοντα της χώρας του, του νέου Σουλτάνου, του νέου μονάρχη.

Στην προσπάθεια του αυτή, και αφού στο εσωτερικό της Τουρκίας οι φωνές που υποστηρίζουν το όχι πληθαίνουν, θέλει να κερδίσει την εύνοια και κατ’ επέκταση την ψήφο των συμπατριωτών του που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό σε χώρες της Ευρώπης. Προσπάθησε να οργανώσει λοιπόν σε περιοχές με έντονο το τουρκικό στοιχείο, Γερμανία, Ολλανδία και αλλού, συγκεντρώσεις επιστρατεύοντας πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης του. Έχοντας ως βάση την απίστευτη αλαζονεία και προκλητικότητα που τον χαρακτηρίζει, δεν υπολόγισε τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών και χωρίς προηγούμενη σύμφωνη γνώμη τους, άρχισε τις περιοδείες του κόμματος του. Όπως ήταν φυσικό οι αντιδράσεις ήταν άμεσες και πολύ δραστικές. Ο Ερντογάν που δεν έχει μάθει το όχι ή την έννοια της απαγόρευσης εξοργίστηκε. Επιτέθηκε φραστικά σε Γερμανία και Ολλανδία και όταν είδε ότι αυτό δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα πέρασε στην αντεπίθεση εφαρμόζοντας και διπλωματικές κυρώσεις εναντίον των κρατών αυτών και των αξιωματούχων τους. 

ERNTOGAN 2

φωτογραφία αρχείου

Στην Ελλάδα, τη χώρα της απόλυτης φαιδρότητας τα πράγματα φαίνεται να είναι διαφορετικά. Τη στιγμή που όλη η Ευρώπη κλείνει την πόρτα στον προκλητικό και προσβλητικό Τούρκο Πρόεδρο υπάρχουν εδώ στην εσχατιά της Ευρώπης, στο μέρος που συνορεύει με την Τουρκία, στη χώρα που καθημερινά βιώνει τις προκλήσεις των γειτόνων της και κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή από κάποιο λάθος χειρισμό να εμπλακεί ακόμα και σε πόλεμο μαζί τους, πολιτικοί και δη υπουργοί είναι έτοιμοι να ανοίξουν την “αγκαλιά” τους για να υποδεχθούν προεκλογικές συγκεντρώσεις για το τούρκικο δημοψήφισμα. Και που; Όχι σε κάποια πλατεία του Αμβούργου, ή του Άμστερνταμ αλλά στην πολύπαθη και ιδιαιτέρως ευαίσθητη περιοχή της Θράκης. Δηλαδή μιας περιοχής που η προκλητικότητα των Τούρκων αμφισβητεί διαρκώς και θέτει ζητήματα πληθυσμιακά και όχι μόνο. Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να μαζέψει άμεσα τον ανιστόρητο και συνάμα επικίνδυνο υπουργό της, αλλά και οποιονδήποτε άλλο εκφέρει αντίστοιχες απόψεις. Τι μας λέει δηλαδή ο συγκεκριμένος; Να γίνουν συγκεντρώσεις στην Θράκη να ενημερωθούν Έλληνες!!!!!!!! πολίτες για ένα δημοψήφισμα, μια εκλογική διαδικασία άλλης χώρας που δεν έχουν δικαίωμα καν να ψηφίσουν; ΈΛΕΟΣ ΚΥΡΙΟΙ!!

[Βροχή του Μάρτη], Ειρηναίος Μαράκης

Tags

Photo by: pinterest.com

Χανιά, Μάρτης του 2015

Βροχή του Μάρτη

τρέχει μέσα απ' το λαιμό της

στα κόκκινα χείλη

στο λευκό στήθος

κυλάει στα πόδια της

στην ευαίσθητη περιοχή

στα ακροδάχτυλα, γελάει

γυμνή τρέχει να με συναντήσει

τραγουδώντας τον έρωτα

την άνοιξη που κοντά της έφερε

μια αγάπη χαμένη

εμένα και τα φλύαρα

τραγούδια μου

την χαμένη της αθωότητα

Ο ευτελισμός της έννοιας του celebrity…

Tags

CELEBRITY


γράφει ο Χρήστος Σούτος

13494833_10207537608731722_1316456846108171583_n


Η αλήθεια είναι πως ουδέποτε ασχολήθηκα, ούτε ως δημοσιογράφος ούτε ως αναγνώστης, με τα λεγόμενα gossip περιοδικά ή ρεπορτάζ. Επομένως η έννοια της λέξης celebrity μου προκαλούσε μια φυσική απέχθεια στο άκουσμα της. Από την άλλη όμως πάντα μου έδινε την εντύπωση πως περικλείει μια γκλαμουριά, μια ανάταση, μια διαφορετικότητα, μια λάμψη. Προκαλούσε λίγο το φθόνο, τη ζήλια των άλλων για τη ζωή που θα ήθελαν να ζήσουν, για την χλιδάτη καθημερινότητα που θα επιθυμούσαν να βιώσουν.

Στην Ελλάδα βέβαια όλες αυτές οι έννοιες, όπως και αυτή του πραγματικού celebrity, έχουν χάσει πρακτικά το νόημα τους. Κατά καιρούς έχουν βαφτιστεί ως τέτοιοι, άνθρωποι που σε άλλες χώρες δεν θα προσέγγιζαν καν τον όρο. Για τα εγχώρια έντυπα αρκούσε μια συμμετοχή σε κάποιο reality, μια σχέση αστραπή με κάποιον επώνυμο, ένα πέρασμα από κάποια τηλεοπτική εκπομπή ή πάνελ για να πάρει κανείς τον εν λόγω “τίτλο”. Τι και αν στο εξωτερικό τα πράγματα ήταν διαφορετικά; Τι και αν στο εξωτερικό για να γίνεις μέλος της show business απαιτείτο να έχεις με κάποιο τρόπο επιρροή σε έναν ή περισσότερους τομείς της; Εδώ στην μικρή αυτή γωνιά του κόσμου τα πράγματα ήταν απλούστερα. Άοσμα και άχρωμα πρόσωπα που απλώς είχαν μια συμπαθητική εξωτερική εμφάνιση γινόντουσαν, εν μια νυκτί, επώνυμοι και τηλεοπτικοί σταρ. Ακόμα και έτσι όμως αυτό που συμβαίνει εσχάτως, ή πρόκειται να συμβεί στους τηλεοπτικούς μας δέκτες, δεν έχει προηγούμενο. 

SURVIVOR 2017

Η αρχή έγινε με το Survivor. Ένα reality show που παρουσιάζεται εδώ και λίγο καιρό από γνωστό σταθμό. Γνωστοί παρουσιαστές, παρουσιάστριες, αθλητές και λοιποί celebrities υποβάλλονται, με το αζημίωτο, σε κάθε είδους δοκιμασίες προς τέρψιν του τηλεοπτικού κοινού. Αν μάλιστα αληθεύουν οι πληροφορίες ότι αντίπαλο δίκτυο ετοιμάζει με τη σειρά του μια νέα εκδοχή των μαρτυρίων που βίωσε ο Ροβινσώνας Κρούσος για κάποιους επώνυμους που θα δεχτούν να τα υποστούν καταλαβαίνετε, ότι η ανθρωποφαγία καλά κρατεί. Μα καλά θα πει κάποιος αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν; Η εργασία τους πως τους επιτρέπει να λείπουν για τόσο μεγάλο διάστημα από αυτήν; Είναι τα οικονομικά κίνητρα τόσο μεγάλα πια; Μια πιο προσεκτική ματιά θα σας δώσει τις απαντήσεις. Πρόκειται για άτομα που είτε βρίσκονται στην αφάνεια, όποτε αναζητούν απεγνωσμένα την όποια προβολή μπορεί να τους δοθεί, είτε η επαγγελματική τους καριέρα βρίσκεται πια σε ελεύθερη πτώση και προσπαθούν να γαντζωθούν από όπου μπορούν, για να επιστρέψουν στην επικαιρότητα.

Όπως και να έχει τα show αυτά αποτελούν σημεία των καιρών μας και είναι η πιο απτή απόδειξη πως ο όρος celebrity στην χώρα μας έχει χάσει κάθε νόημα ή έννοια…Με τις υγείες μας!

CELEBRITY 3

Απόψε, Ντέμης Κωνσταντινίδης

Tags

Πηγή φωτογραφίας: wideopenwriting.com

Πηγή φωτογραφίας: wideopenwriting.com                       

 

Απόψε είπα δε θα σηκωθώ

αν δε σε τελειώσω.

Μα οι στίχοι μόνον στίχοι

έμειναν πάλι.

Κι οι λέξεις μόνον λέξεις

φλυαρούσαν.

 

Αργά, πολύ αργά, βαθιά

στην επικράτεια των μικρών ωρών,

τ’ αστράκια εκεί που χαμηλώνουν,

μολύβι έγειρα

στη σκόνη των χαρτιών.

“The Curing Room” στο VAULT – Όλοι είμαστε ικανοί για τις μικρές μας θηριωδίες!

Tags

curing-7

…και οι επτά ήταν υπέροχοι…


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

14502897_10208307067727716_4023110009343333291_n


Ο Δημήτρης Καρατζιάς με την παράσταση “The Curing Room” κατάφερε φέτος να κάνει μία πραγματική καλλιτεχνική υπέρβαση, πείθοντας ακόμη και τους πιο δύσπιστους θεατές και κριτικούς για την σκηνοθετική του δεινότητα και εδραιώνοντας μια για πάντα στη θεατρική μας συνείδηση τον Πολυχώρο VAULT, ως χώρο ποίησης τέχνης και μάλιστα 100% αυθεντικής και ανατρεπτικής. 

curing-12

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Δημήτρης Καρατζιάς

Είναι λογικό και ως ένα βαθμό αναμενόμενο, εξαιτίας της αγριότητας του θέματος του έργου και της σκηνικής απεικόνισης που αυτή προϋποθέτει, πολλοί ομότεχνοι του Δημήτρη Καρατζιά να απέρριψαν την ιδέα της θεατρικής του μεταφοράς, αφού μία από τις συνθήκες που επιβάλλει είναι η απόλυτη γύμνια του σώματος (και της ψυχής!) που από μόνη της καθιστά τους επτά πρωταγωνιστές ευάλωτους και τρωτούς απέναντι στο κοινό, αλλά και μεταξύ τους, αφήνοντας το σκηνικό αποτέλεσμα ανοιχτό σε πολλών ειδών σχόλια για το κατά πόσο το γυμνό ήταν τελικά απαραίτητο.

Η απάντηση είναι πως όχι απλά ήταν αναγκαίο, αλλά καθόρισε σε σημαντικό βαθμό τις ερμηνείες των ηθοποιών που ξεχειλίζουν ρεαλισμό, δύναμη και γνήσια απόγνωση. Παρόλο που τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και πιο συχνά γυμνό στο θέατρο, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, η θέα ενός γυμνού σώματος (στην συγκεκριμένη περίπτωση επτά αντρικών σωμάτων) σε μία θεατρική σκηνή και μάλιστα όχι στιγμιαία αλλά συνεχόμενα, είναι λογικό αρχικά να προκαλεί ένα σοκ στο κοινό, όμως στην παράσταση του Δημήτρη Καρατζιά το γυμνό είναι το λιγότερο από τα δεινά, που η σκληρή μοίρα του πολέμου επιφυλάσσει σε μία διμοιρία Ρώσων στρατιωτών, που βρίσκονται έγκλειστοι στο άδειο κελάρι ενός Μοναστηριού.

curing-11

Λίγο πριν τον σπαραγμό…

Άνοιξη του 1944. Στη Νότια Πολωνία. Λίγο πριν τα Ναζιστικά στρατεύματα αποχωρήσουν φρόντισαν να σφραγίσουν τη φρίκη του πολέμου με μία τελευταία πράξη μίσους και εκδίκησης. Οι επτά αυτοί άνθρωποι αξιώθηκαν την πιο σκληρή τιμωρία. Τον πιο απαξιωτικό και βασανιστικό θάνατο. Την πιο φρικιαστική συνθήκη.

Επτά “γενναίοι” και εντυπωσιακά ταλαντούχοι ηθοποιοί – Νίκος Γκέλια, Στέλιος Καλαϊτζής, Μάνος Κανναβός, Παναγιώτης Μπρατάκος, Θανάσης Πατριαρχέας, Βασίλης Τσιγκριστάρης και Στέλιος Ψαρουδάκης σπαράσσονται επί σκηνής σαν άγρια θηρία (το αγριότερο όλων ο άνθρωπος!) κάνοντας μας σιωπηρούς παρατηρητές της υπέρτατης τραγωδίας του ανθρώπου, που δεν είναι άλλη από την ανάγκη του για επιβίωση…πάση θυσία…

curing-5

Γυμνά σώματα, γυμνά ένστικτα, γυμνές ψυχές..και ελπίδες…

Έχουν γραφτεί διθυραμβικές κριτικές για την παράσταση και όχι άδικα. Δεν θα μπορούσε και δεν θα έπρεπε να γίνει διαφορετικά. Γιατί στ’ αλήθεια τι να γράψει κανείς για τον Δημήτρη Καρατζιά, που δεν δίστασε να πάρει ένα τεράστιο ρίσκο μεταφέροντας στην σκηνή του VAULT, το αντιπολεμικό κοινωνικό δράμα του David Ian Lee, The Curing Room, το οποίο είναι βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και χαρακτηρίζεται ως αυστηρώς ακατάλληλο, κάνοντάς το μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της φετινής χρονιάς και θέμα συζήτησης στους καλλιτεχνικούς και όχι μόνο κύκλους.

Περνώντας τους θεατές απ’ ολα τα ψυχολογικά στάδια που περνούν οι επτά έγκλειστοι άνδρες – ελπίδα, ένταση, θυμό, άρνηση, φόβο, απόγνωση, απελπισία, συνειδητοποίηση και οδύνη –  το ωμά ποιητικό κείμενο του David Ian Lee απόλυτα ασφαλές στα έμπειρα χέρια του Δημήτρη Καρατζιά, μας αποκάλυψε όλο το μεγαλείο και όλη την κτηνωδία του ανθρώπινου είδους, που όταν απογυμνώνεται από τα εφόδια του υλικού μας πολιτισμού και αναγκάζεται να επιβιώσει μόνο με τα δικά του φυσικά “όπλα”, αποδεικνύεται περίτρανα πόσο αδύναμο και ανυπεράσπιστο είναι.

curing-10

Οδύνη, όλεθρος, παράνοια….

Η δίψα, η πείνα, οι φυσικές καθημερινές ανάγκες, οι ορμές και όλα όσα οι επτά στρατιώτες κάλυπταν μέχρι πρότινος τουλάχιστον στοιχειωδώς – ας μην ξεχνάμε ότι βρέθηκαν εκεί μετά από τα πεδία των μαχών και τις κακουχίες που αυτά συνεπάγονται – σταδιακά τους οδηγούν στην παράνοια, αφού μόνον έτσι θα μπορούσαν να παραμείνουν ζωντανοί, διαπράττοντας την αδιανόητη πράξη της ανθρωποφαγίας. Πόσο τραγικό, αποτρόπαιο και αποκρουστικό ακούγεται και μόνο ως ιδέα, άνθρωπος να αναγκαστεί να φάει άλλον άνθρωπο, έστω και για λόγους επιβίωσης. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία.

Τέτοιου είδους εικόνες μας φέρνουν στο νου δοξασίες για διάφορες φυλές ιθαγενών που ζουν μέσα στα βάθη της ζούγκλας και συχνά εικάζεται ότι μετέχουν ακόμη και σήμερα σε τελετές κανιβαλισμού, ή τους επιζώντες της αεροπορικής τραγωδίας στις Άνδεις, που αναγκάστηκαν να τραφούν από τα κουφάρια των νεκρών συνεπιβατών τους ή αντίστοιχα σε μανιακούς, κατά συρροήν δολοφόνους, όπως αυτός που υποδύθηκε υποδειγματικά στον κινηματογράφο ο Άντονι Χόπκινς. Κι όμως, αν το καλοσκεφτεί κανείς το ερώτημα που προκύπτει είναι ένα: Εσύ τι θα έκανες στη θέση τους;

Η πάρασταση απαντάει στο παραπάνω καθοριστικής σημασίας ερώτημα φωτίζοντας όλες τις πτυχές των χαρακτήρων, έτσι όπως αναδύονται μέσα από τις ακραίες καταστάσεις που περιγράφει το έργο. Οι επτά ηθοποιοί, ο καθένας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο και από το δικό του ιεραρχικό και ταξικό πόστο, μας κρατούν μέχρι το τέλος σε αγωνία για το ποιος θα καταφέρει να επιβιώσει κάθε φορά, μέχρι την επόμενη που θα βγει η ζωή του στο σφυρί, γιατί συχνά τα φαινόμενα απατούν και τα σκηνικά γεγονότα κρύβουν πολλές και συνταρακτικές ανατροπές. 

Αν προστεθούν σε όλα τα παραπάνω οι εξαιρετικοί φωτισμοί του Βαγγέλη Μούντριχα που σκίαζαν υποδειγματικά πρόσωπα και σώματα, δημιουργώντας την απαραίτητη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και η πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Μάνου Αντωνιάδη που γέμιζε τις σιωπές και υποδαύλιζε τις κραυγές, η σκηνή του VAULT μας φάνηκε πιο απειλητική και απόκοσμη από ποτέ, ασκώντας επάνω μας μία νοσηρή, σχεδόν υπνωτιστική γοητεία.

Οι αφοπλιστικά άμεσοι και διαπεραστικά συγκινητικοί Νίκος Γκέλια, Στέλιος Καλαϊτζής, Μάνος Κανναβός, Παναγιώτης Μπρατάκος, Θανάσης Πατριαρχέας, Βασίλης Τσιγκριστάρης και Στέλιος Ψαρουδάκης μας έκαναν συγκάτοικους (και αυτόπτες μαρτυρες) στο δράμα τους, αναγκάζοντάς μας με τις σπαρακτικές ερμηνείες τους να συναισθανθούμε την αγωνία, τον τρόμο, την απελπισία και τον όλεθρο που βίωναν επί σκηνής, με τρόπο τόσο διεισδυτικό και ανθρώπινο, που στο τέλος της παράστασης το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε είναι να συρθούμε και εμείς μέχρι την έξοδο προς αναζήτηση…αέρα…οξυγόνου..φωτός…

curing-room2

Φρίκη! Φρίκη!…φρίκη…

Υπάρχει άραγε περίπτωση να επιβιώσει κανείς από κάτι παρόμοιο; Πως βγαίνεις αλώβητος από μια τέτοια εμπειρία, ακόμη και αν καταφέρεις να παραμείνεις ζωντανός μέχρι τη διάσωσή σου; Κανείς δεν διασώζεται και κανείς δεν μένει αλώβητος. Ακόμη κι όταν καταφθάνουν οι απελευθερωτές τους, τα σώματα των επιζώντων κείτονται ήδη νεκρά κι ας αναπνέουν. Ας μη γελιόμαστε. Η παράσταση του Δημήτρη Καρατζιά δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να μας κάνει να νιώσουμε καλά ή να οδηγηθούμε στην περιλάλητη κάθαρση. Μιλάει για τον πόλεμο και τις ολέθριες συνέπειες/εκφάνσεις του για να μας πονέσει. Να μας σοκάρει. Να μας φέρει προ των ευθυνών μας.

Μέσα από αυτό το καλοστημένο ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο δεν θέλησε να διαχειριστεί ως σπλάτερ, αλλά ως αντιπολεμικό ψυχόδραμα, ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης κατάφερε φέτος μετά από μια επιτυχημένη υποκριτική και σκηνοθετική πορεία χρόνων, να κερδίσει το προσωπικό του στοίχημα μετατρέποντας ένα έργο που κανονικά θα έπρεπε να προκαλεί αποστροφή και μόνο στο άκουσμα της υπόθεσής του, σε μια παράσταση που μας αφορά όλους.

curing-3

Ο συγκλονιστικός Παναγιώτης Μπρατάκος σε ρόλο “κλειδί”

Ανάγοντας το έργο και κατ’επέκταση την παράσταση στο σήμερα και τον παραλογισμό των δικών μας ημερών, θα διαπιστώσουμε ότι την ώρα που εμείς απολαμβάνουμε το πολύτιμο αγαθό της ελευθερίας (έστω και υπό όρους) υπάρχουν άνθρωποι σε πολλά μέρη του πλανήτη, που ζουν σε πεδία μαχών πολεμώντας, αγωνιζόμενοι για την επιβίωση τους ή μετακινούμενοι με κίνδυνο της ζωής τους προς άγραν μίας φιλόξενης γης ή έστω μίας χώρας που θα τους προσφέρει την ευκαιρία μίας αξιοπρεπούς διαβίωσης. 

Γι΄αυτό την επόμενη φορά που θα κουνήσουμε το δάχτυλο, ως αδέκαστοι και αυστηροί δικαστές, απέναντι σε όσους εξαιτίας της ανέχειας και της στέρησης βασικών αγαθών οδηγούνται στην βία και την παραβατικότητα, ας αναρωτηθούμε τι θα κάναμε εμείς αν κάποιος μας αποστερούσε από τα δικαιώματα μας, ρίχνοντας μας γυμνούς σε μια αρένα που συνήθως υπερισχύουν τα “λιοντάρια”. Γιατί για κάθε πόλεμο που μαίνεται σε οποιαδήποτε γωνιά της γης, φταίμε όλοι. Κι ας μην τον εγκρίνουμε. Κι ας μην συμμετέχουμε. Η αδιαφορία και η σκληρότητα απέναντι στη δυστυχία του άλλου, είναι ίσως μεγαλύτερο έγκλημα κι απ’ αυτόν τον ίδιο τον πόλεμο.

Ο “κανιβαλισμός” άλλωστε είναι μια έννοια με πολλές κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις. Μήπως δεν είναι κανιβαλισμός να αναπαράγεται ο φριχτός θάνατος τεσσάρων ανθρώπων από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι απανταχού ειδήμονες να διεκδικούν τα δικά τους 15 λεπτά δημοσιότητας αναλύοντας ένα σοκαριστικό βίντεο, κατηγορώντας και καταδικάζοντας ανθρώπους που ούτε καν γνωρίζουν, για χάρη της τηλεθέασης ή ακόμη χειρότερα της πολιτικής τους εδραίωσης μέσω ταξικών ή άλλων διαχωρισμών, ακόμη και των νεκρών; 

curing-room

Όλη η αλήθεια σε μια κραυγή…

Κάθε Παρασκεύη & Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 18.15, επτά γυμνοί καλλιτέχνες, υποδύονται επτά γυμνούς στρατιώτες, αντιμέτωπους με την πιο παράλογη συνθήκη. Παραδοθείτε άνευ όρων και ορίων σε μία ανατριχιαστικά ιδιόμορφη ρώσικη ρουλέτα, που αντί για μία σφαίρα στη θαλάμη, έχει επτά…


Συντελεστές

Συγγραφέας: David Ian Lee
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Μάνος Αντωνιάδης
Σκηνικός χώρος: Γιώργος Λυντζέρης
Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας
Φωτογραφίες παράστασης: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Αφίσα παράστασης: Σίμος Παπαναστασόπουλος
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Κατασκευή πτωμάτων: Μιχάλης Παπαδόπουλος
Διδασκαλία σκηνικής πάλης: Αλέξανδος Αχτάρ
Παραγωγή: Vault

Παίζουν: Νίκος Γκέλια, Στέλιος Καλαϊτζής, Μάνος Κανναβός, Παναγιώτης Μπρατάκος, θανάσης Πατριαρχέας, Βασίλης Τσιγκριστάρης, Στέλιος Ψαρουδάκης

Πληροφορίες εισιτηρίων

Γενική είσοδος: 15€
Προπώληση: 12€
Φοιτητές/ Μαθητές / Σπουδαστές/ Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων/ ΑμΕΑ: 10€
Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ) / Ατέλειες: 5€

Προπώληση: www.viva.gr

Η υπόθεση
Άνοιξη 1944. Νότια Πολωνία. Πριν αποχωρήσουν τα Ναζιστικά στρατεύματα αιχμαλωτίζουν μια διμοιρία Ρώσων στρατιωτών. Τους σκοτώνουν όλους εκτός από επτά άνδρες, που κλειδώνουν γυμνούς, χωρίς φαγητό και νερό στο κελάρι ενός άδειου Μοναστηριού. Την ελπίδα, θα την διαδεχτεί η ένταση, ο θυμός, η άρνηση, ο φόβος, η απόγνωση, η απελπισία. Ο εγκλεισμός, η πείνα και η δίψα, το ένστικτο της επιβίωσης γρήγορα θα τους οδηγήσει στα άκρα.


Η ζωή σε μια στιγμή…

Tags

troxaio

φωτογραφία αρχείου


γράφει ο Χρήστος Σούτος

13494833_10207537608731722_1316456846108171583_n


Το τροχαίο πριν από λίγες μέρες στην εθνική οδό Αθηνών- Λαμίας έχει συγκλονίσει, όπως είναι φυσικό, όλη την κοινή γνώμη. Ειδικοί επί του θέματος, δημοσιογράφοι, άπαντες συζητούν, αναπαράγουν και σχολιάζουν τόσο το γεγονός όσο και το φρικτό video που έφθασε στην δημοσιότητα. Από πλευράς μου δεν έχω καμία διάθεση να μπω στην διαδικασία που έχει να κάνει με τις συνθήκες του ατυχήματος ή την κριτική που ασκείται κατά κόρον στην οικογένεια ή ακόμα και στο ίδιο το νεκρό παιδί- οδηγό επειδή τυγχάνει να είναι γόνος μιας πολύ γνωστής επιχειρηματικής οικογένειας του τόπου. Σαφέστατα και η ευθύνη κάποιου είναι δεδομένη, αλλά ούτε εμπειρογνώμονας είμαι ούτε Θεός για να την αποδώσω. Σαφέστατα τα απόλυτα αθώα θύματα του παραλογισμού της ταχύτητας είναι το παιδάκι και η μητέρα του που απλά βρέθηκαν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή και πλήρωσαν με τη ζωή τους μια απερισκεψία διαρκείας κάποιου άλλου. Σαφέστατα τραγική φιγούρα ο πατέρας της οικογένειας που ξεκληρίστηκε μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα…

Η δική μου παρέμβαση μέσω της στήλης μου εδώ στην φιλόξενη αυτή γωνιά του διαδικτύου έχει άλλο σκοπό. Να μας κάνει όλους να αντιληφθούμε πόσο εύθραυστη είναι η ζωή μας. Πόσο λεπτή είναι η κλωστή που χωρίζει την ευτυχία από την δυστυχία. Πόσο ασήμαντα είναι, επί της ουσίας, τα ζητήματα που καταδυναστεύουν την καθημερινότητα μας. Οι μικρότητες, οι εγωισμοί, οι διαφορές για υλικά αγαθά και τόσα άλλα. Μπροστά σε τέτοια γεγονότα μοιάζουν αστεία, για να μην πω γελοία. Ας αναλογιστούμε όλοι μας ποια είναι αυτά που πραγματικά αξίζουν για να μας στενοχωρούν. Ποια πρόσωπα μας περιμένουν ή εξαρτώνται από εμάς, για την επόμενη φορά που θα πιάσουμε τιμόνι στα χέρια μας. Μην χαλάτε την μαγεία της μέρας σας με ανούσια πράγματα και καταστάσεις. Φύγετε μακριά από κάθε τοξικό άνθρωπο ή δράση που σας δηλητηριάζει τη ζωή. Ερωτευτείτε, χαρείτε. Δεν χρειάζονται χρήματα για να περάσετε καλά. Τα προβλήματα θα είναι και αύριο εκεί. Η μέρα όμως θα έχει χαθεί.

Θα ήθελα να κλείσω με μια επισήμανση σε όλους αυτούς τους δικαστές των social media. Σε όλους αυτούς που ξεχωρίζουν τον πόνο για πλούσιο και φτωχό. Σε όλους αυτούς που θεωρούν πως η ανθρώπινη ζωή έχει διαφορετική αξία που καθορίζεται από τραπεζικούς λογαριασμούς. Η αξία της ανθρώπινης ζωής κύριοι είναι η ίδια. Η απώλεια, το βάρος της και ο θρήνος δεν έχουν εμπορική αποτίμηση. Ο πόνος ενός γονιού για το χαμό του παιδιού του είναι αβάσταχτος ανεξάρτητα από τα εκατομμύρια που μπορεί να διαθέτει. 

troxaio-2

φωτογραφία αρχείου

“Εις Ελευθερίαν”, της Ελεωνόρας Σταθοπούλου, σε σκηνοθεσία Μαρίας Αιγινίτου, στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων. Μία παράσταση για την σαρωτική δύναμη της νιότης που είναι σαν την Άνοιξη…απρόβλεπτη & ασυγκράτητη!

Tags

%ce%b1%cf%86%ce%b9%cf%83%ce%b1-%ce%b13


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

14502897_10208307067727716_4023110009343333291_n


Περίμενα πολύ καιρό να γράψω για τη συγκεκριμένη παράσταση. Κυρίως εξαιτίας της έμμεσης εμπλοκής μου σε αυτήν, η οποία δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να επηρεάσει την αντικειμενικότητά μου (τώρα το κατά πόσο η κρίση του καθενός είναι αντικειμενική εδώ χωράει μεγάλη συζήτηση)  ή ακόμη χειρότερα να εκληφθεί η θετική τοποθέτησή μου ως μεροληπτική.

Μέσα από αυτήν την στήλη προσπαθώ πάντα, να σας μεταφέρω τους αισθητικούς και συναισθηματικούς κραδασμούς που μου προκαλεί η εκάστοτε παράσταση που έχω τη χαρά και την τύχη να παρακολουθήσω, χωρίς καθόλου να με νοιάζει αν οι συντελεστές είναι ευρύτερα ή ευρύτατα γνωστοί, αν το θέατρο είναι μέσα στα 10 must, η οποιαδήποτε άλλη λεπτομέρεια δεν αφορά την ουσία αυτού που είδα και βίωσα και μόνον αυτή.

Μετά από πολύ σκέψη λοιπόν και οδεύοντας η παράσταση προς την ολοκλήρωσή της, έκρινα πως θα ήταν πολύ άδικο, να στερηθώ το δικαίωμα να μοιραστώ μαζί σας αυτά που ένιωσα και που νιώθω κάθε φορά που παρακολουθώ το διήγημα της Ελεωνόρας Σταθοπούλου να ζωντανεύει στην σκηνή του Κέντρου Ελέγχου Τηλεοράσεων, από τρεις ηθοποιούς – Τάνια Παλαιολόγου, Λάμπρος Παπαγεωργίου και Γιώργος Σταυριανός – που τιμούν την ετυμολογία της λέξης «ηθοποιός», αλλά και την ίδια την έννοια του καλλιτέχνη και με την εμπνευσμένη σκηνοθετική καθοδήγηση μίας δημιουργού που πάντα ξετρυπώνει κείμενα διαμάντια, τα οποία στη συνέχεια επεξεργάζεται με το δικό της μοναδικό και συνειδητά «ακατέργαστο» τρόπο.

15875117_448807648841237_4591065771964441426_o

Από αριστερά: Λάμπρος Παπαγεωργίου, Γιώργος Σταυριανός, Τάνια Παλαιολόγου

Η Μαρία Αιγινίτου δεν είναι μία συνηθισμένη περίπτωση σκηνοθέτη. Αντίθετα με πολλούς ομότεχνούς της δεν καρατομεί τα κείμενα. Δεν πιστεύει στην ολική αποδόμησή τους προς χάριν του προσωπικού της οράματος. Τα αγαπάει τα κείμενα. Τις λέξεις. Τα σημεία στίξης. Τις σιωπές τους. Τα κρυφά νοηματικά μονοπάτια τους, στα οποία πάντα βρίσκει τον τρόπο να οδηγήσει και το κοινό, μέσα από μια περιπετειώδη, τρυφερά οδυνηρή διαδρομή.

Διασκευάζοντας για το θέατρο το εξαιρετικά καλογραμμένο και γεμάτο ποιητικότητα διήγημα της Ελεωνόρας Σταθοπούλου, που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ομώνυμης σειράς διηγημάτων (Εκδόσεις της Εστίας) γραμμένη εξ’ ολοκλήρου σε μία ιδιάζουσα καθαρεύουσα και με κεντρικό θεματικό άξονα τις περιπέτειες της νεότητας, η ανήσυχη δημιουργός μας μεταφέρει στη Σύρο περασμένων εποχών, εκεί όπου η νεαρή Λουΐζα Φόξη και ο οικογενειακός και κοινωνικός της περίγυρος ζει μεν σε πολυτελείς, εύαερες και ευήλιες επαύλεις, αλλά το σκοτάδι είναι το μόνο που τελικά…βασιλεύει.

Όλη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας περνάει από μπροστά μας μέσα από τον σατιρικό, γεμάτο μουσικότητα, αφαιρετικό και άμεσο λόγο της Τάνιας Παλαιολόγου, του Λάμπρου Παπαγεωργίου και του Γιώργου Σταυριανού, που κάνουν την καθαρεύουσα να ηχεί τόσο οικεία…σχεδόν καθομιλουμένη. Οι τρεις ταλαντούχοι ηθοποιοί άλλοτε εμφανίζονται ως αφηγητές και άλλοτε ενδύονται τους χαρακτήρες του έργου, δρώντας όμως καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης ως ένας συμπαγής και αρμονικός σκηνικός οργανισμός, που στόχο έχει να πει μία ολοκληρωμένη ιστορία.

Μια ιστορία απώλειας. Ψυχολογικής βίας. Καταστολής. Ενηλικίωσης. Μια ιστορία που περιλαμβάνει την αποτρόπαια και παρανοϊκή πράξη της καύσης των βιβλίων ως μέσο προφύλαξης των νέων από ακραίες και επαναστατικές ιδέες. Την καύση της γνώσης διαδέχεται μία άλλη, ακόμη πιο ολέθρια συνθήκη. Ο άκρατος πολλαπλασιασμός των βιβλίων και ως εκ τούτου της πληροφορίας, που ευθύς μετατρέπει το επικίνδυνο αίτημα «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» σε… «άρτον και θεάματα».

Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα σαρωτικών αλλαγών, εκσυγχρονισμού, λαϊκισμού και «πραγματικότητας», που βιώνει το νησί της Σύρου (όπου Σύρος – Ελλάδα και κάθε τόπος επί της γης) η Λουΐζα κάνει την προσωπική της επανάσταση με οδηγό έναν «Άγγελο» που ξεκίνησε  όπως και εκείνη από τη γη, στη συνέχεια βυθίστηκε στα ύδατα, για να αναδυθεί εντέλει στους ουρανούς, απ’ όπου και την καθοδηγηθεί προς τη δική της ηρωική έξοδο. Εις Ελευθερίαν. Εκεί που το «είμαι» είναι σημαντικότερο από το «υποδύομαι». Σε έναν τόπο μακρινό και ανεξερεύνητο που ενδεχομένως να μην υπάρχει καν, παρά μόνο στη φαντασία μας. Εκεί που τα βιβλία έχουν φτερά όπως οι γλάροι και μιλιά όπως οι άνθρωποι και μας παρακινούν να μην κλαίμε και να φεύγουμε…

Διανθισμένη με ευρηματικότατα μουσικοχορευτικά ιντερμέδια υπό τους ήχους της πρωτότυπης μουσικής της Ελένης Ευθυμίου και με την καθοριστική όπως πάντα συμβολή της κινησιολόγου Φαίδρας Σούτου στις χορογραφίες και την επιμέλεια της κίνησης, η παράσταση αποτελεί μία γνήσια θεατρική εμπειρία με λογοτεχνικό έρεισμα. Χωρίς μελοδραματισμούς και με έμφαση στην άρρηκτη σχέση της γνώσης με την ελευθερία η Μαρία Αιγινίτου κατάφερε να τα πει όλα και μάλιστα με το όνομά τους.

16462895_1309209609142999_2527881860462491415_o

Στιγμιότυπο από την παράσταση με διάθεση…μουσικοχορευτική…

Μένουν ακόμη δύο παραστάσεις, αυτό το Σαββατοκύριακο 25 & 26 Φεβρουαρίου 2017, στις 21.00, για να ανακαλύψετε μόνοι σας αν όλα αυτά που αναφέρονται παραπάνω (ενδεχομένως και πολύ περισσότερα) όντως συμβαίνουν στην σκηνή του Κέντρου Ελέγχου Τηλεοράσεων και αν τελικά σας αφορούν.

Το μόνο που θα ήθελα να προσθέσω ολοκληρώνοντας το σημερινό αφιέρωμα στην παράσταση «Εις Ελευθερίαν» είναι πως σίγουρα θα ψυχαγωγηθείτε με τρόπο αναπάντεχα λυτρωτικό, συνειδητοποιώντας ότι η ζωή έχει την αξία που της δίνουμε και ότι εντέλει τούτος ο τόπος και κάθε άλλος, αν τον κοιτάξεις από μακριά δεν είναι και τόσο απειλητικός, αλλά μάλλον αστείος ή έστω κωμικοτραγικός σαν.. «ωραίον ζώον, γελοιοποιούμενον εις το τσίρκον»…


EIS ELEFTHERIAN COLLAGE.jpg


Εις Ελευθερίαν
Της Ελεωνόρας Σταθοπούλου
Σε σκηνοθεσία/διασκεύη της Μαρίας Αιγινίτου
Από τις 14 Ιανουαρίου μέχρι και τις 26 Φεβρουαρίου 2017
κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:00
στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
Η συλλογή διηγημάτων της Ελεωνόρας Σταθοπούλου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εστία.
___________________________________________________
Συντελεστές
Διασκευή-Σκηνοθεσία: Μαρία Αιγινίτου | Επιμέλεια σκηνικού χώρου, κοστούμια: Αλεξάνδρα Σιάφκου- Αριστοτέλης Καρανάνος | Φωτισμοί: Δημήτρης Μπαλτάς |Μουσική: Ελένη Ευθυμίου | Επιμέλεια κίνησης: Φαίδρα Σούτου | Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Καστρησίου | Παίζουν: Τάνια Παλαιολόγου, Λάμπρος Παπαγεωργίου, Γιώργος Σταυριανός| Φωτογραφίες: Γιάννης Πρίφτης
Επικοινωνία: The Clap Project (6932 606688 & 6936 159129)
Διάρκεια παράστασης: 70′
ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΝ
Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α
Κυψέλη
213 00 40 496
69 45 34 84 45
info@polychorosket.gr
site | facebook | instagram | twitter

 

 

Η “ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΧΑΜΗΛΩΝ ΠΤΗΣΕΩΝ”ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ…Ο ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ VAULT ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΙΝΗΤΗΡΑ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΓΟΡΑ, ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΚΟΜΙΚΣ ΤΟΥ ΑΡΚΑ, ΣΕ ΜΙΑ ΕΝΙΑΙΑ- ΞΕΚΑΡΔΙΣΤΙΚΗ- ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

14502897_10208307067727716_4023110009343333291_n


Ο Αρκάς δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι ο πιο γνωστός και καταξιωμένος Έλληνας κομίστας.  Ξεκινώντας στις αρχές της δεκαετίας του ’80 την μετέπειτα επιτυχημένη πορεία του στον δύσκολο χώρο της τέχνης των κόμικ, που δυστυχώς στη χώρα μας παραμένει υποτιμημένη παρά τη δημοφιλία του συγκεκριμένου είδους στο κοινό κάθε ηλικίας, φύλου και λοιπού κοινωνικού προφίλ, ο “ιδιοφυής” Αρκάς δημοσίευσε τη σειρά Ο Κόκκορας στο περιοδικό Βαβέλ και μετέπειτα στο ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ και στο ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ. Έκτοτε τη συνέχεια τη γνωρίζουμε όλοι, αφού σε κάποια στιγμή της ζωής μας βρεθήκαμε αντιμέτωποι – και κολλήσαμε – με το “βιτριολικό” χιούμορ του, που είναι βγαλμένο όχι απλώς μέσα από τη ζωή, αλλά και από τη ζωή…μετά…

Το έργο του – τεράστιο σε εύρος και αξία – πολυεπίπεδο και ανατρεπτικό, αποτελείται κυρίως από σειρές με συγκεκριμένο θεματικό άξονα και τους ανάλογους πρωταγωνιστές κάθε φορά, οι οποίες δημοσιεύονται σε περιοδικά και εφημερίδες, ενώ στη συνέχεια συγκεντρώνονται και μεταφέρονται σε άλμπουμ.

Από τα πιο γνωστά και αγαπημένα έργα του είναι ο “Ισοβίτης”, ο οποίος έχει γίνει μεταξύ άλλων σειρά με μαριονέτες για την ελληνική τηλεόραση. Πολλές ακόμα δουλειές του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, πορτογαλικά, πολωνικά, ρουμανικά, σέρβικα και βουλγάρικα). 

Ένα ακόμη στοιχείο που κάνει τον Αρκά να ξεχωρίζει πέραν του συγγραφικού και σχεδιαστικού του ταλέντου, είναι ότι το πραγματικό όνομα καθώς και η ταυτότητά του, παραμένουν άγνωστα, ένα μυστήριο και αυτά, όπως και ο ίδιος ο καλλιτέχνης που παρόλη τη σαρωτική παρουσία του στην καθημερινότητά μας, επιμένει να λειτουργεί ως ένας αόρατος, καυστικός παρατηρητής της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Δεν επιθυμεί και ως εκ τούτου δεν επιδιώκει κανένα “δάφνινο” στεφάνι.  Αν και κατά καιρούς έχει αναφερθεί ως Αντώνης Ευδαίμων και Γεράσιμος Σπανοδημήτρης στα διάφορα κόμικς που υπογράφει, εντούτοις τα ονόματα αυτά θεωρούνται ψευδώνυμα, ενισχύοντας το μύθο του. 

Με βάση όλα τα παραπάνω στοιχεία για τον δημοφιλέστατο συγγραφέα και το εξίσου “λαοφιλές” έργο του, είναι πολύ εύκολο να συναισθανθεί κανείς το βαρύ φορτίο που επωμίστηκε ο Δημήτρης Αγοράς, όταν αποφάσισε να μεταφέρει σε μία ενιαία παράσταση μερικά από τα πιο εμβληματικά κόμικ του Αρκά και τους αντίστοιχους χαρακτήρες που τα συναποτελούν. Το θεατρικό του τόλμημα (το οποίο στο παρελθόν επιχείρησαν κι άλλοι δημιουργοί με μικρότερη ή μεγαλύτερη ευστοχία) όχι απλά στέφθηκε με επιτυχία, αλλά απέδειξε ότι όταν έχεις ένα καλό κείμενο να βασιστείς, διασκευασμένο σωστά για το θεάτρο και ταλαντούχους ηθοποιούς για να το φέρουν εις πέρας υποκριτικά, τότε τα δύσκολα γίνονται εύκολα και οι πιο “αιρετικοί” χάρτινοι ήρωες αποκτούν σάρκα και οστά..φωνή και άποψη, φτερά και πούπουλα, γούνα, ουρά…και τα σχετικά..

Ο Μπαμπάς Σπουργίτης/Στέφανος Κοσμίδης προσπαθεί – απεγνωσμένα – να ξεπεράσει την προδοσία της σπουργιτίνας, να βρει καινούργια σύντροφο και να χαλιναγωγήσει το “τέρας” που έχει για γιο/Αλέξης Βιδαλάκης. Ο Ισοβίτης/Δημήτρης Κανέλλος βρίσκει(;) παρηγοριά στο μοναδικό πλάσμα που του προσφέρει τη φιλία του σε διόλου “φιλική” τιμή, τον βρωμερό ποντικό Μοντεχρήστο/Έλενα Αρβανίτη, ενώ ο Θανατοποινίτης/Δημήτρης Αγοράς γράφει την αυτοβιογραφία του περιμένοντας χάρη και υπομένοντας τα καμώματα της άπιστης συζύγου του την οποία υποδύεται με “στιλ και σεξ απίλ” η Μαρία Μπαλούτσου.

Η προαναφερόμενη ηθοποιός, υποδύεται επίσης την απελπισμένη για σεξ Λουκρητία, που δυστυχώς η σκληρή της μοίρα είναι το μόνο σκληρό πράγμα που συναντά (αντίθετα με τη σύζυγο του Θανατοποινίτη που όλο και κάτι βρίσκει) καθώς συγκάτοικος της στην τρέλα που κοντεύει να την οδηγήσει η παρατεταμένη αγαμία είναι ο ευνούχος Καστράτο/Χαρά Τσιτομενέα και μία ετοιμόρροπη γιαγιά ακαθορίστου ηλικίας την οποία υποδύεται μοναδικά η Έλενα Αρβανίτη.  

Σ΄ ένα κομμωτήριο από την άλλη οι γλώσσες κόκαλα δεν έχουν και κόκαλα τσακίζουν, με τις πελάτισσες να είναι έτοιμες να πιαστούν “μαλλί με μαλλί”και τις εξαιρετικές Μαρία Μπαλούτσου, Χαρά Τσιτομενέα και Έλενα Αρβανίτη σε ένα ξέφρενο ρεσιτάλ γέλιου.

Τέλος, στην κόλαση και στον παράδεισο τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως μας τα είπαν. Ζωή μετά υπάρχει μεν, αλλά θυμίζει πολύ την επίγεια και μάλιστα σε απελπιστικό βαθμό. Ο Διάβολος βάζει μέσο για να μετατεθεί στον Παράδεισο, ένας κακιασμένος και γρουσούζης γέρος δεν δίνει “στον Άγγελο του νερό” και οι απολαυστικότατοι Αλέξης Βιδαλάκης, Στέφανος Κοσμίδης,  & Δημήτρης Κανέλλος μας χαρίζουν απίστευτα “μαύρες” κωμικές στιγμές.

arkas-6

Οι ήρωες του Αρκά πιο επαναστατημένοι από ποτέ!

Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται πολλά για να συμβαίνουν μέσα σε μιάμιση ώρα, σας πληροφορώ ότι δεν είναι ούτε τα μισά απ’ όσα “ανίερα” και “ανόσια” συντελούνται στην σκηνή του VAULT, που χάρη στην σκηνοθετική ευφυΐα του Δημήτρη Αγορά μας φάνηκε πελώρια.

Διαχειριζόμενος σωστά τον σκηνικό χώρο – με την σκηνογραφική ματιά/βοήθεια της Μαρίας Κακάρογλου –   αλλά και σεβόμενος τους χρόνους που απαιτεί η κωμωδία περισσότερο από κάθε άλλο θεατρικό είδος για να επιτελέσει το σκοπό της, καθοδήγησε τους ηθοποιούς του με τέτοιο τρόπο, ώστε να δοθεί ανθρώπινη υπόσταση στους χαρακτήρες και να μην παρουσιαστούν ως καρικατούρες, ενώ ταυτόχρονα δεν αγνόησε καθόλου την κόμικ αισθητική που έχει σαφώς τους δικούς της κώδικες, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν μιλάμε μόνο για κείμενο, αλλά και για το εκάστοτε σκίτσο που ο καθένας από εμάς έχει αποτυπώσει στο μυαλό του, οπότε μία τέτοια προσέγγιση ήταν εξίσου απαραίτητη με τη ρεαλιστική απεικόνιση των ηρώων του Αρκά. 

Ο Δημήτρης Αγοράς δεν μετέφερε απλώς μερικές από τις πιο γνωστές και δημοφιλείς εικονογραφημένες ιστορίες του ευρηματικού συγγραφέα στο θέατρο ως σκετσάκια, για να κάνει ντόρο επειδή το όνομα και μόνο Αρκάς πουλάει. Έφτιαξε μια πραγματικά κωμική (με το τραγικό να παραμονεύει) παράσταση, μιλώντας για όλα αυτά που μας απασχολούν και μας βασανίζουν από καταβολής κόσμου, χρησιμοποιώντας το χιούμορ ως τον πιο άμεσο και διαπεραστικό τρόπο επικοινωνίας του καλλιτέχνη με το κοινό του. 

Οι ανθρώπινες σχέσεις, η ατομική και συλλογική μας ελευθερία, το σεξ, ο έρωτας, η ζωή εδώ και η ζωή “μετά”, η βία και η καταστολή της εξουσίας,  η αδυναμία του ανθρώπου να αποδεχτεί την ιδέα του θανάτου, η πολιτική και θρησκευτική μας συνείδηση και όλα τα κακώς κείμενα του σύγχρονου πολιτισμού μπαίνουν στο μικροσκόπιο του σκηνοθέτη και των αξιόλογων συνεργατών του, αλλά αντί να μας ρίξουν στα τάρταρα, μας ανεβάζουν στον έβδομο ουρανό, αφού το νόημα της ζωής ή το άγνωστο της μεταθάνατιας ύπαρξης ή ανυπαρξίας, είναι θέματα που υπόκεινται σε πολύ μεγάλες συζήτήσεις, έρευνες, αναλύσεις…ενίοτε και πολύ αστείες παρεξηγήσεις.

Αν θέλετε να γελάσετε με την καρδιά και το μυαλό σας ταυτόχρονα, αφού το χιούμορ του Αρκά είναι καθαρά εγκεφαλικό και η παράσταση του Δημήτρη Αγορά κρατάει απόλυτα τις ισορροπίες, κλείστε έγκαιρα θέση γιατί το ενδιαφέρον για την παράσταση είναι ήδη πολύ μεγάλο και οι θέσεις δυσανάλογα λίγες, οπότε…

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21.00 & κάθε Κυριακή στις 18.15, ο Δημήτρης Αγοράς και η τρελοπαρέα του, φέρνουν στην σκηνή του Vault και στον ψυχισμό μας…τα πάνω – κάτω…τα μέσα – έξω…και δεν συμμαζεύεται! 


Συντελεστές

Συγγραφέας: ΑΡΚΑΣ
Θεατρική Διασκευή / Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγοράς
Πρωτότυπη Μουσική Σύνθεση: Μάνος Αντωνιάδης
Κοστούμια: Κωνσταντινιά Βαφειάδου
Σκηνικά: Δημήτρης Αγοράς – Μαρία Κακάρογλου
Κίνηση: Αντιγόνη Γύρα
Φωτισμοί: Anti Steve
Βοηθός Σκηνοθέτη: ‘Ελενα Τυρέα
Γραφιστική Επιμέλεια/ Σχεδιασμός Αφίσας: Σοφία Αποστολοπούλου
Τρέιλερ: Στέφανος Κοσμίδης 
Φωτογραφίες: Σπύρος Περδίου
Κομμώσεις: Γιώργος Νικολαΐδης
Παραγωγή: VAULT – ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ

Παίζουν: Δημήτρης Αγοράς, Έλενα Αρβανίτη, Αλέξης Βιδαλάκης, Δημήτρης Κανέλλος. Στέφανος Κοσμίδης, Μαρία Μπαλούτσου, Χαρά Τσιτομενέα

Τοποθεσία: VAULT THEATRE PLUS, Μελενίκου 26, Γκάζι

Ημερομηνία: 13 Ιανουαρίου – 9 Απριλίου 2017
Παρασκευή 21:00
Σάββατο 21:00
Κυριακή 18:15

Διάρκεια: 90 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: 15,00 ευρώ
Μειωμένο: 12,00 ευρώ Φοιτητές/ Μαθητές / Σπουδαστές/ Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων/ ΑμεΑ
Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ): 10 ευρώ
Ατέλειες: 5,00 ευρώ

Πληροφορίες: 213 0356472, 6949534889