στα καφενεία, Ειρηναίος Μαράκης

Tags

Photo by: pexels.com

σε Εσένα
που ακόμα φοβάσαι
το σκοτάδι τους

στα καφενεία σήμερα
το ούζο, ο ελληνικός καφές
ανάμνηση είναι σε παλιές εικόνες
οι απόμαχοι της ζωής, οι άνεργοι
φρέντο καπουτσίνο παραγγέλνουν
στοίχημα παίζοντας
με ομάδες πέμπτης κατηγορίας
ιστορώντας τα κατορθώματα
τηλεοπτικών ηρώων στα ριάλιτυ
μόνο τα τσιγάρα μοιάζουν ίδια
η σκόνη στα πλεμόνια μας
η αναμονή για μεροκάματο

στα καφενεία σήμερα
δεν χορεύουνε ζεϊμπέκικο
ανάμνηση είναι σε παλιές ταινίες
στην τηλεόραση πλέον
στα κρύα σαββατόβραδα
που η μοναξιά με ένταση αναπαράγεται
άνεργοι ηθοποιοί το χορεύουν
μιλώντας για ήθος και παράδοση
για τον λαϊκό μας πολιτισμό
που χρόνια τώρα
ξεπουλιέται στα σαλόνια
για λίγα ψίχουλα αγάπης

στα καφενεία σήμερα
δεν συζητούν πολιτικά
μόνο η μπάλα τους νοιάζει
το ποδόσφαιρο
οι δίκες της Δευτέρας
λίγη εκτόνωση, γρήγορη, σκληρή
με μπύρα και βίαιο σεξ
τα εγκλήματα καταγγέλλοντας
των αδύναμων, των φτωχών
ευκολοχώνευτη κάνοντας την καταπίεση
τον φόβο της ανεργίας
τον πόλεμο που έρχεται

στα καφενεία σήμερα
πατάρι δεν θα βρεις
με ποιητές που θα σχεδιάζουν
σε στίχους μια κόκκινη πολιτεία
συνωμότες δεν θα βρεις
εξέγερση να οργανώνουν
με απεργίες, αγώνες μαζικούς
βλέπεις, στον δρόμο έχουν ήδη βγει
με τις χιλιάδες αντιφάσεις τους
ένα άλλον δρόμο φτιάχνοντας
που δεν θα μοιάζει
με τους προηγούμενους

Advertisements

Ναβαρίνου, Ντέμης Κωνσταντινίδης

Tags

Photo by: pexels.com (Dom J)

Μνήμη Φ. Μπαρλά

Παραμονή πρωτοχρονιάς
κόσμος γυρίζει με γλυκά
χαζεύει σε βιτρίνες
διαλέγει λουριά.

Πίσω απ’ αρχαία ερείπια
οι φίλοι μου παίζουν κρυφτό.
Δεν τους μάθανε
να κατευνάζουν τα τέρατα.

Μόνο κατάλαβαν.
Η μαγική λέξη αναβάλλεται.
Κερδίζει όποιος
παραμείνει κρυμμένος.

[κάτσε και σκέψου πριν…], Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος

Tags

Photo by: pinterest.com (Зимняя вишня)

αυτός ίσως να είναι κι ο τελευταίος σου χρόνος∙
γι’ αυτό
σκέψου
κάτσε και σκέψου
τι κερδήθηκε
τι δεν δόθηκε
τι λησμονήθηκε κι έπρεπε να κρατηθεί
τι δεν θάφτηκε ενώ – ήδη σαπισμένο- λερώνει τα σπάργανα του νου
τι χαλαλίστηκε εν ονόματι του άλλου του ίδιου του εαυτού
του φόβητρου του θανάτου της διατήρησης της συντήρησης
της αποσάθρωσης της απόσπασης της εκτόνωσης της εκπόνησης
της υπονόμευσης της κατάφασης της εκκόλαψης

ποιο νόημα ποιο σύστημα ποιο αξίωμα ποιο όραμα ποιος πόθος
γίνηκε ρώτα κι αν σ’ αυτό αφέθηκες γυμνός σαν εραστής
ή στα μισά προδόθηκες από την ίδια σου ροπή

κάτσε και σκέψου
σοβαρά
αλάθευτα –για μια και μόνη φορά-: αλάθευτος και συνάμα διάτρητος
μουσώνας στο κέντρο του δικού σου αστερισμού
πόσο πολύ πληγώθηκες αφέθηκες αλώθηκες
κουρσεμένος πειρατής αναζητητής

κάτσε και σκέψου
τι απ’ όλα αυτά άξιζε
τι τώρα αξίζει
πόσο κόστισε η αλκοόλη του ονείρου
στις ποτισμένες ηπείρους της προσωπικής- προσωπογραφικής ανατομίας σου

τι αποτέλεσε τι συνετέλεσε
σ’ αυτό που δεν είσαι δεν έγινες δεν θα γίνεις
και πάντα θα προσδοκάς

ποια περίσσεια μένει να καλυφθεί
η πολυδιάστατη οπή
η σκοτεινή ρουφήχτρα της απώλειας

και κυρίως αν υπάρχει εκείνη η ορμή
που θα γυρίσει το τέλος σε αφετηρία
για ν’ αποκτήσουν νόημα κι οι φετινές ευχές

κάτσε –λοιπόν- και σκέψου
πριν ο λεπτοδείκτης σημάνει
το αναπότρεπτο

[Αλλαγή σε νέα γη], Παυλίνα Κουβαρδά

Photo by: PxHere

 

Έρχονται Χριστούγεννα.

Κι εγώ τρέχω, όλο τρέχω…

Μια γρήγορη ματιά στα ζώδια

για να είμαι in ντε.

Τί θα λέω με τις φίλες μου;

Αφού με τόση ψυχοθεραπεία δε βρήκα άκρη

Το’ ριξα κι εγώ στα ζώδια

Ήλιος στον Αιγόκερω,

Κρόνος στον αιγόκερω.

Οι αστρολόγοι λένε πως αυτό έχει να συμβεί από το 1664.

Έρχεται όπου να ναι

και η Αφροδίτη στον αιγόκερω-

Αιγόκερως κι εγώ.

Σαν πολλοί πλανήτες να μαζεύονται γύρω μου.

Μεγάλος συνωστισμός.

Και δεν μου αρέσει καθόλου.

Αλλά αιγόκερως πράμα,

τί να φοβηθώ;

Το πολύ-πολύ να μετακομίσω χειμωνιάτικα σε καμιά βουνοκορφή

και άντε να με βρούνε…

 

Κι όλο τρέχω.

Να προλάβω να πληρώσω τον ΕΝΦΙΑ.

Να ψωνίσω.

Να μαγειρέψω.

Να καθαρίσω.

Να πάω στον παππού.

Να λουστώ.

Να πάω στο σεμινάριο.

Να… να… να…

Ένας σωρός από να μαζεύτηκαν  πάλι.

Και το κρύο τσουχτερό.

Κι εγώ τρέχω να προλάβω.

Α, να πάρω και χρήματα από την τράπεζα

ως μια σωστή λιλιπούτεια καπιταλίστρια.

Αυτό και αν είναι σημαντικό!

 

Και πού θα βρω γκυ;

Χριστούγεννα χωρίς γκυ

είναι άνευ ουσίας.

Εκτός και αν είσαι ερωτευμένος.

Κοιτάζω στα γρήγορα την απόδειξη από την τράπεζα.

Μου έμειναν ακριβώς 30 ευρώ.

Όσα και τα αργύρια της προδοσίας.

Ε, λέω να τα ξοδέψω κι αυτά

και να τα αφήσω πίσω μου

για

μία ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε ΝΕΑ ΓΗ.

Πάρτι, Νίκος Βαρδάκας

Tags

Photo by: Pinterest.com (Arariel M )

 

Κεριά φωτίζουνε το δωμάτιο αυτό που

οι ποιητές ονομάζουνε αύριο. Δυνατά

ακούγεται η μουσική, όσο το πιάνο και τα

βιολιά ζευγαρώνουν στην ψυχή.

Φωνές και τραγούδια, κρασί  και  λουλούδια

ψέγουν το Είναι μας και μαλώνουν την Πούλια.

Ως το πρωί, μέχρι ο ήλιος να φέξει αυτό το πάρτι

πρέπει να αντέξει.

Να ξεφύγουμε απ΄το σώμα μας, να καούμε στο χρώμα μας.

Το γκρίζο να γίνει μαβί, να αλλάξουμε μορφή που

περιφέρουμε σαν το σκουλήκι που μεταμορφώνεται σε

μεταξοσκώληκα.

Πιείτε, χορέψτε η χαρά είναι σύντομη, μονάχα αγαπήστε

ξημερώνει η ντροπή.

[Από την ποιητική συλλογή του Νίκου Βαρδάκα, “Στην μνήμη“]

το τέλος (η ιστορία μιας πόρνης)- Ειρηναίος Μαράκης

Tags

Photo by: favim.com

τρέμουν τα χέρια
ιδρώνει το πρόσωπο
κάθε ρυτίδα και μια ιστορία
Μαρία το όνομα της
και δεν είναι πια νέα
γρήγορα κάνει μια τζούρα
στριφνή όπως το παρελθόν της
νεκρή όπως το μέλλον της
με την ανάστροφη του χεριού
κρύβει ένα δάκρυ
για να μην το δει ο πελάτης
και βρώμα βγάλει
πως είναι ευαίσθητη
χαμογελά πικρά
διορθώνει τη βαφή

άλλη μια τζούρα κάνει
πιο γρήγορα
κρύβει το αποτσίγαρο
πίσω απ’ τον καθρέφτη
ανοίγει την πόρτα
σ’ ένα δωμάτιο μπαίνει
που μυρίζει σκόρδο και ιδρώτα
ελπίδες που χάθηκαν
όπου ο πελάτης περιμένει
υπάκουα να του δοθεί
αδιαφορώντας για τα χρόνια
που ξόδεψε στον δρόμο
και μη γνωρίζοντας πως μ’ ένα μαχαίρι
στον εφιάλτη θα δώσει
το τέλος

“Σε είδα”, Νίκος Βαρδάκας

Absence of light, Ade Santora (pinterest.com)

 

Σε είδα να βουρκώνεις στην αγκαλιά του συζύγου σου.

Έξω απ΄ το νοσοκομείο χθες το βράδυ, γύρευες μια ελπίδα

ώστε να σε συντροφέψει. Ο γιός σου στην εντατική αγωνιζόταν

μετά το τροχαίο με το αυτοκίνητο, να παραμείνει στην ζωή.

Ψηλά έστρεφες το βλέμμα προς τα αστέρια, και σου έκλεινε το

«μάτι» το πιο φωτεινό απ’ όλα.

Σου ψιθύριζε στο αυτί ένα «Κουράγιο», όπως κάθε

φορά που στις δύσκολες στιγμές της ζωής σου αποζητούσες. Από τότε που ήσουνα

μικρή εκεί δίπλα στο παράθυρο του δωματίου σου.

Σε είδα να καπνίζεις μόνος στο παγκάκι, όταν σε αποχαιρέτησε μετά το

ραντεβού. Έμοιαζε σκληρός ο χωρισμός μετά από 5 χρόνια. Κάνατε όνειρα

μαζί για το μέλλον σε εκείνο το πάρκο. Λίγες εικόνες απ΄ την ευτυχία είναι

οι κύκλοι απ΄ τον καπνό του τσιγάρου. Πολύ περισσότερα είναι τα λόγια που χάθηκαν

στον χρόνο. Και είναι δύσκολο να αγαπάς. Γιατί οι κοινωνικές επιταγές σου καθορίζουνε

κώδικες συμπεριφοράς. Δούναι-λαβείν, χρήματα-ευτυχία.

Είναι ώρα να επιστρέψεις στο σπίτι. Πόσο βαριά θα μοιάζουνε τα βήματα σου…

αναμνήσεις, Ειρηναίος Μαράκης

Tags

Photo by: pinterest.com (Dylan Thomas’s Desk)

 

κρασί, τσιγάρο
βιβλία αυτοβοήθειας
ένα χλωμό φεγγάρι
εξόριστο στον κόσμο μας
αναμνήσεις
προδομένοι έρωτες
απατηλές ουτοπίες
κίτρινοι λεκέδες
στο παλιό σεντόνι
στο ημερολόγιο τοίχου
πίσω απ' τις σκιές
κρύβονται οι μέρες
ενώ εσύ χωρίς αγάπη
λύκος μοναχικός κι ανόητος
παρηγοριά να ψάχνεις
στα τραγούδια της Αρλέτας
τα δόντια σου ακονίζοντας

Της απουσίας, Ντέμης Κωνσταντινίδης

Tags

Πηγή φωτογραφίας: Διαδίκτυο

 

Το καλοκαίρι είν’ εδώ.
Η γιαγιά λείπει.
Ο παππούς λείπει.
Η Νίκη λείπει.

Το καλοκαίρι είν’ εδώ.
Η καρυδιά ξεράθηκε.
Το σπίτι μίκρυνε.
Η θάλασσα χωρίς κοχύλια.

Μόνο τα μεσημέρια
εξίσου ατέλειωτα.
Μόνο μετά το μπάνιο
πλένεσαι ακόμη με το λάστιχο.

Ο Άρης Μπινιάρης, σκηνοθετεί τους «Πέρσες» του Αισχύλου, προτείνοντας μια ζωντανή σύνθεση ποιητικού λόγου, μουσικής και θεατρικής δράσης…

Tags

ΠΕΡΣΕΣ 15

Ο Νίκος Ψαρράς στο ρόλο του βασιλιά Δαρείου που επιστρέφει από τον κόσμο των νεκρών, για να διδάξει τους ζωντανούς γιατί, πως και για ποιους αξίζει να ζουν…


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

14608686_10208465026476586_4458234053259109205_o


“Να χαίρεστε την ηδονή της κάθε μέρας,

γιατί τα πλούτη στους νεκρούς διόλου δεν ωφελούν”

Με αυτήν τη λακωνική και άκρως φιλοσοφημένη φράση του νεκρού βασιλιά Δαρείου, που σύμφωνα με την εμβληματική τραγωδία του Αισχύλου, επιστρέφει από τον Άδη για να παρηγορήσει και να συμβουλέψει το λαό του, ο οποίος βιώνει την απόλυτη συντριβή, εξαιτίας της αλαζονείας και της έπαρσης του γιου του Ξέρξη (φυσικού διαδόχου του) που θέλησε να ζέψει τον Πόντο διαπράττοντας ύβρη, θα ξεκινήσουμε το σημερινό αφιέρωμα στην παράσταση “ΠΕΡΣΕΣ”, που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και για πρώτη φορά στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου στις 11 & 12 Αυγούστου, σε μια παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου (ΘΟΚ) με πλειάδα Ελλαδιτών και Κυπρίων ηθοποιών. 

Ο Άρης Μπινιάρης βαστώντας γερά τα ηνία της σκηνοθεσίας και κρατώντας για τον εαυτό του το ρόλο του κορυφαίου του χορού,  παρέδωσε μαθήματα σύγχρονου ανεβάσματος αρχαίας τραγωδίας, παρουσιάζοντας στο ταλαιπωρημένο από παντός τύπου “καινοτομίες” κοινό της Επιδαύρου, μια ολοκληρωμένη και απόλυτα εναρμονισμένη με την ιερότητα του χώρου παράσταση, που ανέδειξε το συγκλονιστικό κείμενο του μεγάλου μας τραγικού, με τρόπο πραγματικά ευρηματικό.

Η μουσικότητα, ο ρυθμός, η ομορφιά της υποκριτικής απλότητας, η λιτή και καθαρή εκφορά του λόγου (η οποία δεν επηρεάστηκε ούτε από τη χρήση των χειλοφώνων) από τους πολύ καλά προετοιμασμένους ηθοποιούς που κλήθηκαν να ερμηνεύσουν κορυφαίους ρόλους της παγκόσμιας δραματουργίας και η σημαντικότατη συμβολή του χορού, σε συνδυασμό με μία άρτια μετάφραση από τον πολύ ικανό και διαβασμένο Παναγιώτη Μουλλά, οδήγησαν σε ένα φαινομενικά απλό, αλλά συνάμα εντυπωσιακό σκηνικό αποτέλεσμα που δικαίωσε απόλυτα το όραμα των δημιουργών του.

ΠΕΡΣΕΣ 3

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη καλεί το πνεύμα του νεκρού συζύγου της περιστοιχισμένη από τον πιο λειτουργικό χορό που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια 

Μέσα στο εμπνευσμένο σκηνικό περιβάλλον του Κωνσταντίνου Λουκά, το οποίο ενώ δεν άλλαζε σχεδόν καθόλου, μεταβάλλονταν συνεχώς χωρίς να αλλοιώνεται η συμμετρία του, χάρη στους έξυπνους και υποβλητικούς φωτισμούς του Γιώργου Κουκουμά, οι ήρωες του έργου μέσα από τους διαδοχικούς μονολόγους τους που ενισχύονταν από τη συνεχή και δυναμική παρουσία του χορού, αποκάλυπταν τα στάδια της καταστροφής ενός ακόμη επεκτατικού πολέμου που υποκινήθηκε από την δίψα για εξουσία, την απληστία και τα αρχέγονα ένστικτα του ανθρώπου, που παρόλο τον εκπολιτισμό του δεν μπορεί να αποβάλει τη ζωώδη φύση του.

Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Άρη Μπινιάρη, οι τέσσερις βασικοί ήρωες του έργου αποδόθηκαν με σεβασμό και υπευθυνότητα από τους χωρίς ίχνος υπερβολής εξαιρετικούς και απόλυτα εναρμονισμένους με το ύφος και το ήθος της πιο επίκαιρης ίσως αρχαίας τραγωδίας: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη/Άτοσσα, Χάρης Χαραλάμπους/Αγγελιαφόρος Νίκος Ψαρρά/Δαρείος & Αντώνης Μυριαγκός/Ξέρξης.

 

Ακολουθώντας τη σειρά εμφάνισής τους, η Άτοσσα της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη, αυτής της σπουδαίας ηθοποιού που έχει την ικανότητα να χτίζει τον εκάστοτε ρόλο πάνω σε γερά υποκριτικά θεμέλια, φωτίζοντας και την πιο λεπτή απόχρωσή του, ήταν περήφανη μέσα στον ξεπεσμό της, ανθρώπινη μέσα στην οδύνη της, υποταγμένη και βαθιά ερωτική μέσα στο συζυγικό της ρόλο που την κάνει ευάλωτη απέναντι στο κυρίαρχο αρσενικό, όπως κάθε γυναίκα της κοινωνικής της θέσης και ταυτόχρονα μια τραγική μάνα που πασχίζει να περισώσει την αξιοπρέπεια του πληγωμένου γιου της και ηττημένου βασιλέα της πατρίδας της.

Με την επιβλητική της σκηνική παρουσία και την σπάνια γοητεία που διαθέτει ως ηθοποιός αλλά και ως γυναίκα, η καταξιωμένη ηθοποιός – για τους περισσότερους η καλύτερη της γενιάς της – κατάφερε για μία ακόμη φορά να υπηρετήσει με ήθος και συνέπεια ένα δύσκολο και πολυεπίπεδο ρόλο, γεμάτο συναισθηματικές διακυμάνσεις και αντικρουόμενες διαθέσεις. Η Άτοσσα της Κ. Καραμπέτη είναι μία βασίλισσα που πενθεί για όλα όσα χάθηκαν – και ήταν πάρα πολλά – αλλά και μία μητέρα που θρηνεί για την τραγική μοίρα του βασιλιά γιου της, παρόλο που βαθιά μέσα της γνωρίζει τις τεράστιες ευθύνες του ίδιου για την υλική και κυρίως ηθική καταστροφή. 

Εξίσου αποτελεσματικός στο ρόλο του Αγγελιαφόρου ο Χάρης Χαραλάμπους, μας μετέφερε ήδη από τη σαρωτική είσοδο του στην σκηνή του Αρχαίου Θεάτρου της Επιδαύρου εικόνες φρίκης και αποτροπιασμού,  έτσι όπως τις βίωσε στο πεδίο της μάχης, εξιστορώντας με εσωτερικότητα και ελεγχόμενο πάθος, αιματοβαμμένες σκηνές ωμής βίας  που περιελάμβαναν τον θάνατο των εκλεκτότερων ανδρών μεταξύ των Περσών, που έπεφταν τριγύρω του νεκροί, αφανισμένοι από τους πολυμήχανους Αθηναίους, που αμύνονταν με γενναιότητα και αυτοθυσία υπέρ πίστεως και πατρίδας, ενάντια στον βάρβαρο κατακτητή.

Ο ικανότατος ηθοποιός ανέδειξε με την ερμηνεία του την γενικότερη αξία του Αγγελιαφόρου στην Αρχαία Τραγωδία, αποτελώντας σημαντικό δραματουργικό κρίκο, που συνέδεε τις πολύ δυνατές σε ένταση σκηνές του έργου, που διαδέχονταν η μία την άλλη κορυφώνοντας την οδύνη του ηττημένου και οδηγώντας στην τελική σκηνή της εισόδου του “κουρελιασμένου” ψυχικά και σωματικά Ξέρξη, που παλεύει να κρατήσει σώας τας φρένας του…

ΠΕΡΣΕΣ 21

Ο Χάρης Χαραλάμπους ως Αγγελιαφόρος μεταφέρει επί σκηνής τα πάθη των Περσών

 

Στον καθοριστικό και γεμάτο σημειολογικές αναφορές ρόλο του βασιλιά Δαρείου, που επιστρέφει από τον κόσμο των νεκρών σοφότερος και απόλυτα συνειδητοποιημένος για το νόημα και την αξία της επίγειας ζωής, που σίγουρα δεν βρίσκεται στη δόξα, τα αξιώματα και τα πλούτη, αλλά στις μικρές και μεγαλύτερες καθημερινές χαρές που μπορεί να απολαύσει ένας θνητός, ο ταλαντούχος και διαρκώς εξελισσόμενος Νίκος Ψαρράς, απέδειξε για πολλοστή φορά ότι στα απλά είναι τα μεγάλα, προσδίδοντας στον Δαρείο όλη τη μεγαλοπρέπεια, την ανωτερότητα, τη λάμψη και το κύρος ενός βασιλιά που αγαπήθηκε από το λαό του, παρόλο που κι εκείνος ηττήθηκε από τους Αθηναίους στη Μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.)  χωρίς όμως να επιφέρει στους υπηκόους του την ολική καταστροφή που επέφερε ο ίδιος του ο γιος, αφού με την ασεβή του στάση προκάλεσε το μένος των θεών. 

Ο γνωστός ηθοποιός δεν επαναπαύτηκε στις ευκολίες και τα αδιαμφισβήτητα υποκριτικά προσόντα του, αντιμετωπίζοντας το ρόλο του Δαρείου σε όλη τη συμβολική του διάσταση, που δεν είναι άλλη από την στροφή του ανθρώπου σε έναν πιο πνευματικό και ουσιαστικό τρόπο ζωής που εκτείνεται πέρα από τα όρια των ενστίκτων και είναι ικανός να τον οδηγήσει στην ελευθερία και τη δυνατότητα μιας οικουμενικά ειρηνικής συνύπαρξης.  

ΠΕΡΣΕΣ 4

Ένας υποδειγματικός Δαρείος από τον Νίκο Ψαρρά

Ο Ξέρξης του Αντώνη Μυριαγκού αποτέλεσε την αρχετυπική ενσάρκωση του πολεμικού ολέθρου, μπαίνοντας στην σκηνή ρακένδυτος, ψυχικά και σωματικά ισοπεδωμένος, θυμίζοντας πληγωμένο άγριο ζώο που αν και επιβίωσε του αφανισμού, μοιάζει εξίσου ευάλωτο και αβοήθητο με τους συντρόφους του που χάθηκαν σε θάλασσα και στεριά.

Έχοντας διδαχτεί την ιστορία των Περσικών Πολέμων από την πλευρά των νικητών Ελλήνων, με σκοπό μεταξύ άλλων να ενισχυθεί το εθνικό μας φρόνημα, παρακολουθώντας τον Αντώνη Μυριαγκό να προτρέπει τους υπηκόους του να κλάψουν για την τεράστια συμφορά της οποίας ηθικός αυτουργός είναι ο ίδιος και η επεκτατική του πολιτική, έγινε σαφές πως στον πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Υπάρχει μόνο αίμα. Όχι γαλάζιο, αλλά κατακόκκινο. Αίμα κι άλλο αίμα, από μία πληγή που τώρα ανοίγει (ή μάλλον που ποτέ δεν έκλεισε) και αιμορραγεί ατέρμονα στα σύγχρονα πεδία μαχών που είναι πάρα πολλά και πάρα πολύ κοντά μας. Πολύ πιο κοντά απ’ ότι ενδεχομένως νομίζουμε…

ΠΕΡΣΕΣ 5

Ο Ξέρξης του Αντώνη Μυριαγκού βρίσκει καταφύγιο στα χέρια των συντρόφων του

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στους 12 ηθοποιούς που αποτέλεσαν μαζί με τον κορυφαίο του χορού Άρη Μπινιάρη, τον πιο συμπαγή, συγχρονισμένο και ταυτόχρονα καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη και κορύφωση του δράματος χορό, που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στην Επίδαυρο, παραμένοντας στην σκηνή καθ’όλη τη διάρκεια της παράστασης με αφοσίωση και υποδειγματική αυτοσυγκέντρωση (άξια συγχαρητήριων και η Λία Χαράκη που επιμελήθηκε την κίνηση). 

Οι αξιοθαύμαστοι (με αλφαβητική σειρά): Ηλίας Ανδρέου, Πέτρος Γιωρκάτζης, Γιώργος Ευαγόρου, Νεκτάριος Θεοδώρου, Μάριος Κωνσταντίνου, Παναγιώτης Λάρκου, Δαυίδ Μαλτέζε, Γιάννης Μίνως, Ονησιφόρος Ονησιφόρου, Μάνος Πετράκης, Στέφανος Πίττας & Κωνσταντίνος Σεβδαλής, έδωσαν το 100% της ενέργειάς τους εναλλάσσοντας διαθέσεις, συναισθήματα, εντάσεις, εικόνες και ήχους, πείθοντας απόλυτα το κοινό που στο τέλος τους καταχειροκρότησε, δίνοντας τους την ίδια βαρύτητα με αυτή των πρωταγωνιστών. 

Τέλος, με αφορμή κάποια χειροκροτήματα που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της παράστασης και μάλιστα από μία αρκετά μεγάλη μερίδα του κοινού στα σημεία όπου ο Αγγελιαφόρος κυρίως, αλλά και άλλοι ήρωες του έργου, εξιστορούν τα ανδραγαθήματα των γενναίων και ατρόμητων Αθηναίων, ενάντια στους πολεμοχαρείς και αιμοδιψείς Πέρσες, θα ήθελα να υπενθυμίσω σε όλους (αν και θα έπρεπε να είναι πλέον αυτονόητο) πως η συγκεκριμένη τραγωδία του Αισχύλου έχει αντιπολεμικό χαρακτήρα και διδάχτηκε στο Αθηναϊκό κοινό με στόχο να αποτραπεί η εκστρατεία στη Σικελία (415 π.Χ.), κάτι που δυστυχώς δεν επετεύχθη, με αποτέλεσμα οι Αθηναίοι να βιώσουν τις συνέπειες της δικής τους αλαζονείας και να ζήσουν τη δική τους συντριπτική ήττα στις Συρακούσες, αποδεικνύοντας πως η ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως τραγωδία ή ως φάρσα. Όταν διαπράξεις ύβρη τότε θα οδηγηθείς με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή, οπότε κάθε είδους θριαμβολογία είναι ανεδαφική και παράταιρη με το βαθιά και διαχρονικά αντιπολεμικό νόημα του έργου.

Αν φύσει και θέσει αισιόδοξη δεν πιστεύω πως ο κύκλος του αίματος θα κλείσει, όχι γιατί οι άνθρωποι δεν είμαστε ικανοί να αγαπήσουμε, αλλά γιατί είμαστε καταδικασμένοι να ξεχνάμε και συνεχώς να επιστρέφουμε εκεί που μας έχουν και έχουμε πονέσει, συντηρώντας ένα συλλογικό μίσος που ξεπέρνα σύνορα και φυλές και εντοπίζεται σε αυτό το ίδιο το ανθρώπινο  DNA μας. 


ΠΕΡΣΕΣ 13

Συντελεστές
​Μετάφραση: Παναγιώτης Μουλλάς

Σκηνοθεσία – Mουσική δραματουργία: Άρης Μπινιάρης

Δραματουργική συνεργασία: Αντώνης Σολωμού

Μετρική διδασκαλία: Θεόδωρος Στεφανόπουλος

Σκηνικά: Κωνσταντίνος Λουκά

Κοστούμια: Ελένη Τζιρκαλλή

Κινησιολογία: Λία Χαράκη

Σχεδιασμός φωτισμού: Γεώργιος Κουκουμάς

Ηχητικός σχεδιασμός: Γιώργος Χριστοφή

Παίζουν: 

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Άτοσσα),

Χάρης Χαραλάμπους (Αγγελιαφόρος)

Νίκος Ψαρράς (Δαρείος)

Αντώνης Μυριαγκός (Ξέρξης)

Χορός: Ηλίας Ανδρέου, Πέτρος Γιωρκάτζης, Γιώργος Ευαγόρου, Λευτέρης Ζαμπετάκης, Νεκτάριος Θεοδώρου, Μάριος Κωνσταντίνου, Παναγιώτης Λάρκου, Δαυίδ Μαλτέζε, Γιάννης Μίνως, Άρης Μπινιάρης, Ονησίφορος Ονησιφόρου, Αντρέας Παπαμιχαλόπουλος, Μάνος Πετράκης, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνος Σεβδαλής