“Σε είδα”, Νίκος Βαρδάκας

Absence of light, Ade Santora (pinterest.com)

 

Σε είδα να βουρκώνεις στην αγκαλιά του συζύγου σου.

Έξω απ΄ το νοσοκομείο χθες το βράδυ, γύρευες μια ελπίδα

ώστε να σε συντροφέψει. Ο γιός σου στην εντατική αγωνιζόταν

μετά το τροχαίο με το αυτοκίνητο, να παραμείνει στην ζωή.

Ψηλά έστρεφες το βλέμμα προς τα αστέρια, και σου έκλεινε το

«μάτι» το πιο φωτεινό απ’ όλα.

Σου ψιθύριζε στο αυτί ένα «Κουράγιο», όπως κάθε

φορά που στις δύσκολες στιγμές της ζωής σου αποζητούσες. Από τότε που ήσουνα

μικρή εκεί δίπλα στο παράθυρο του δωματίου σου.

Σε είδα να καπνίζεις μόνος στο παγκάκι, όταν σε αποχαιρέτησε μετά το

ραντεβού. Έμοιαζε σκληρός ο χωρισμός μετά από 5 χρόνια. Κάνατε όνειρα

μαζί για το μέλλον σε εκείνο το πάρκο. Λίγες εικόνες απ΄ την ευτυχία είναι

οι κύκλοι απ΄ τον καπνό του τσιγάρου. Πολύ περισσότερα είναι τα λόγια που χάθηκαν

στον χρόνο. Και είναι δύσκολο να αγαπάς. Γιατί οι κοινωνικές επιταγές σου καθορίζουνε

κώδικες συμπεριφοράς. Δούναι-λαβείν, χρήματα-ευτυχία.

Είναι ώρα να επιστρέψεις στο σπίτι. Πόσο βαριά θα μοιάζουνε τα βήματα σου…

Advertisements

αναμνήσεις, Ειρηναίος Μαράκης

Tags

Photo by: pinterest.com (Dylan Thomas’s Desk)

 

κρασί, τσιγάρο
βιβλία αυτοβοήθειας
ένα χλωμό φεγγάρι
εξόριστο στον κόσμο μας
αναμνήσεις
προδομένοι έρωτες
απατηλές ουτοπίες
κίτρινοι λεκέδες
στο παλιό σεντόνι
στο ημερολόγιο τοίχου
πίσω απ' τις σκιές
κρύβονται οι μέρες
ενώ εσύ χωρίς αγάπη
λύκος μοναχικός κι ανόητος
παρηγοριά να ψάχνεις
στα τραγούδια της Αρλέτας
τα δόντια σου ακονίζοντας

Της απουσίας, Ντέμης Κωνσταντινίδης

Tags

Πηγή φωτογραφίας: Διαδίκτυο

 

Το καλοκαίρι είν’ εδώ.
Η γιαγιά λείπει.
Ο παππούς λείπει.
Η Νίκη λείπει.

Το καλοκαίρι είν’ εδώ.
Η καρυδιά ξεράθηκε.
Το σπίτι μίκρυνε.
Η θάλασσα χωρίς κοχύλια.

Μόνο τα μεσημέρια
εξίσου ατέλειωτα.
Μόνο μετά το μπάνιο
πλένεσαι ακόμη με το λάστιχο.

Ο Άρης Μπινιάρης, σκηνοθετεί τους «Πέρσες» του Αισχύλου, προτείνοντας μια ζωντανή σύνθεση ποιητικού λόγου, μουσικής και θεατρικής δράσης…

Tags

ΠΕΡΣΕΣ 15

Ο Νίκος Ψαρράς στο ρόλο του βασιλιά Δαρείου που επιστρέφει από τον κόσμο των νεκρών, για να διδάξει τους ζωντανούς γιατί, πως και για ποιους αξίζει να ζουν…


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

14608686_10208465026476586_4458234053259109205_o


“Να χαίρεστε την ηδονή της κάθε μέρας,

γιατί τα πλούτη στους νεκρούς διόλου δεν ωφελούν”

Με αυτήν τη λακωνική και άκρως φιλοσοφημένη φράση του νεκρού βασιλιά Δαρείου, που σύμφωνα με την εμβληματική τραγωδία του Αισχύλου, επιστρέφει από τον Άδη για να παρηγορήσει και να συμβουλέψει το λαό του, ο οποίος βιώνει την απόλυτη συντριβή, εξαιτίας της αλαζονείας και της έπαρσης του γιου του Ξέρξη (φυσικού διαδόχου του) που θέλησε να ζέψει τον Πόντο διαπράττοντας ύβρη, θα ξεκινήσουμε το σημερινό αφιέρωμα στην παράσταση “ΠΕΡΣΕΣ”, που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και για πρώτη φορά στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου στις 11 & 12 Αυγούστου, σε μια παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου (ΘΟΚ) με πλειάδα Ελλαδιτών και Κυπρίων ηθοποιών. 

Ο Άρης Μπινιάρης βαστώντας γερά τα ηνία της σκηνοθεσίας και κρατώντας για τον εαυτό του το ρόλο του κορυφαίου του χορού,  παρέδωσε μαθήματα σύγχρονου ανεβάσματος αρχαίας τραγωδίας, παρουσιάζοντας στο ταλαιπωρημένο από παντός τύπου “καινοτομίες” κοινό της Επιδαύρου, μια ολοκληρωμένη και απόλυτα εναρμονισμένη με την ιερότητα του χώρου παράσταση, που ανέδειξε το συγκλονιστικό κείμενο του μεγάλου μας τραγικού, με τρόπο πραγματικά ευρηματικό.

Η μουσικότητα, ο ρυθμός, η ομορφιά της υποκριτικής απλότητας, η λιτή και καθαρή εκφορά του λόγου (η οποία δεν επηρεάστηκε ούτε από τη χρήση των χειλοφώνων) από τους πολύ καλά προετοιμασμένους ηθοποιούς που κλήθηκαν να ερμηνεύσουν κορυφαίους ρόλους της παγκόσμιας δραματουργίας και η σημαντικότατη συμβολή του χορού, σε συνδυασμό με μία άρτια μετάφραση από τον πολύ ικανό και διαβασμένο Παναγιώτη Μουλλά, οδήγησαν σε ένα φαινομενικά απλό, αλλά συνάμα εντυπωσιακό σκηνικό αποτέλεσμα που δικαίωσε απόλυτα το όραμα των δημιουργών του.

ΠΕΡΣΕΣ 3

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη καλεί το πνεύμα του νεκρού συζύγου της περιστοιχισμένη από τον πιο λειτουργικό χορό που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια 

Μέσα στο εμπνευσμένο σκηνικό περιβάλλον του Κωνσταντίνου Λουκά, το οποίο ενώ δεν άλλαζε σχεδόν καθόλου, μεταβάλλονταν συνεχώς χωρίς να αλλοιώνεται η συμμετρία του, χάρη στους έξυπνους και υποβλητικούς φωτισμούς του Γιώργου Κουκουμά, οι ήρωες του έργου μέσα από τους διαδοχικούς μονολόγους τους που ενισχύονταν από τη συνεχή και δυναμική παρουσία του χορού, αποκάλυπταν τα στάδια της καταστροφής ενός ακόμη επεκτατικού πολέμου που υποκινήθηκε από την δίψα για εξουσία, την απληστία και τα αρχέγονα ένστικτα του ανθρώπου, που παρόλο τον εκπολιτισμό του δεν μπορεί να αποβάλει τη ζωώδη φύση του.

Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Άρη Μπινιάρη, οι τέσσερις βασικοί ήρωες του έργου αποδόθηκαν με σεβασμό και υπευθυνότητα από τους χωρίς ίχνος υπερβολής εξαιρετικούς και απόλυτα εναρμονισμένους με το ύφος και το ήθος της πιο επίκαιρης ίσως αρχαίας τραγωδίας: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη/Άτοσσα, Χάρης Χαραλάμπους/Αγγελιαφόρος Νίκος Ψαρρά/Δαρείος & Αντώνης Μυριαγκός/Ξέρξης.

 

Ακολουθώντας τη σειρά εμφάνισής τους, η Άτοσσα της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη, αυτής της σπουδαίας ηθοποιού που έχει την ικανότητα να χτίζει τον εκάστοτε ρόλο πάνω σε γερά υποκριτικά θεμέλια, φωτίζοντας και την πιο λεπτή απόχρωσή του, ήταν περήφανη μέσα στον ξεπεσμό της, ανθρώπινη μέσα στην οδύνη της, υποταγμένη και βαθιά ερωτική μέσα στο συζυγικό της ρόλο που την κάνει ευάλωτη απέναντι στο κυρίαρχο αρσενικό, όπως κάθε γυναίκα της κοινωνικής της θέσης και ταυτόχρονα μια τραγική μάνα που πασχίζει να περισώσει την αξιοπρέπεια του πληγωμένου γιου της και ηττημένου βασιλέα της πατρίδας της.

Με την επιβλητική της σκηνική παρουσία και την σπάνια γοητεία που διαθέτει ως ηθοποιός αλλά και ως γυναίκα, η καταξιωμένη ηθοποιός – για τους περισσότερους η καλύτερη της γενιάς της – κατάφερε για μία ακόμη φορά να υπηρετήσει με ήθος και συνέπεια ένα δύσκολο και πολυεπίπεδο ρόλο, γεμάτο συναισθηματικές διακυμάνσεις και αντικρουόμενες διαθέσεις. Η Άτοσσα της Κ. Καραμπέτη είναι μία βασίλισσα που πενθεί για όλα όσα χάθηκαν – και ήταν πάρα πολλά – αλλά και μία μητέρα που θρηνεί για την τραγική μοίρα του βασιλιά γιου της, παρόλο που βαθιά μέσα της γνωρίζει τις τεράστιες ευθύνες του ίδιου για την υλική και κυρίως ηθική καταστροφή. 

Εξίσου αποτελεσματικός στο ρόλο του Αγγελιαφόρου ο Χάρης Χαραλάμπους, μας μετέφερε ήδη από τη σαρωτική είσοδο του στην σκηνή του Αρχαίου Θεάτρου της Επιδαύρου εικόνες φρίκης και αποτροπιασμού,  έτσι όπως τις βίωσε στο πεδίο της μάχης, εξιστορώντας με εσωτερικότητα και ελεγχόμενο πάθος, αιματοβαμμένες σκηνές ωμής βίας  που περιελάμβαναν τον θάνατο των εκλεκτότερων ανδρών μεταξύ των Περσών, που έπεφταν τριγύρω του νεκροί, αφανισμένοι από τους πολυμήχανους Αθηναίους, που αμύνονταν με γενναιότητα και αυτοθυσία υπέρ πίστεως και πατρίδας, ενάντια στον βάρβαρο κατακτητή.

Ο ικανότατος ηθοποιός ανέδειξε με την ερμηνεία του την γενικότερη αξία του Αγγελιαφόρου στην Αρχαία Τραγωδία, αποτελώντας σημαντικό δραματουργικό κρίκο, που συνέδεε τις πολύ δυνατές σε ένταση σκηνές του έργου, που διαδέχονταν η μία την άλλη κορυφώνοντας την οδύνη του ηττημένου και οδηγώντας στην τελική σκηνή της εισόδου του “κουρελιασμένου” ψυχικά και σωματικά Ξέρξη, που παλεύει να κρατήσει σώας τας φρένας του…

ΠΕΡΣΕΣ 21

Ο Χάρης Χαραλάμπους ως Αγγελιαφόρος μεταφέρει επί σκηνής τα πάθη των Περσών

 

Στον καθοριστικό και γεμάτο σημειολογικές αναφορές ρόλο του βασιλιά Δαρείου, που επιστρέφει από τον κόσμο των νεκρών σοφότερος και απόλυτα συνειδητοποιημένος για το νόημα και την αξία της επίγειας ζωής, που σίγουρα δεν βρίσκεται στη δόξα, τα αξιώματα και τα πλούτη, αλλά στις μικρές και μεγαλύτερες καθημερινές χαρές που μπορεί να απολαύσει ένας θνητός, ο ταλαντούχος και διαρκώς εξελισσόμενος Νίκος Ψαρράς, απέδειξε για πολλοστή φορά ότι στα απλά είναι τα μεγάλα, προσδίδοντας στον Δαρείο όλη τη μεγαλοπρέπεια, την ανωτερότητα, τη λάμψη και το κύρος ενός βασιλιά που αγαπήθηκε από το λαό του, παρόλο που κι εκείνος ηττήθηκε από τους Αθηναίους στη Μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.)  χωρίς όμως να επιφέρει στους υπηκόους του την ολική καταστροφή που επέφερε ο ίδιος του ο γιος, αφού με την ασεβή του στάση προκάλεσε το μένος των θεών. 

Ο γνωστός ηθοποιός δεν επαναπαύτηκε στις ευκολίες και τα αδιαμφισβήτητα υποκριτικά προσόντα του, αντιμετωπίζοντας το ρόλο του Δαρείου σε όλη τη συμβολική του διάσταση, που δεν είναι άλλη από την στροφή του ανθρώπου σε έναν πιο πνευματικό και ουσιαστικό τρόπο ζωής που εκτείνεται πέρα από τα όρια των ενστίκτων και είναι ικανός να τον οδηγήσει στην ελευθερία και τη δυνατότητα μιας οικουμενικά ειρηνικής συνύπαρξης.  

ΠΕΡΣΕΣ 4

Ένας υποδειγματικός Δαρείος από τον Νίκο Ψαρρά

Ο Ξέρξης του Αντώνη Μυριαγκού αποτέλεσε την αρχετυπική ενσάρκωση του πολεμικού ολέθρου, μπαίνοντας στην σκηνή ρακένδυτος, ψυχικά και σωματικά ισοπεδωμένος, θυμίζοντας πληγωμένο άγριο ζώο που αν και επιβίωσε του αφανισμού, μοιάζει εξίσου ευάλωτο και αβοήθητο με τους συντρόφους του που χάθηκαν σε θάλασσα και στεριά.

Έχοντας διδαχτεί την ιστορία των Περσικών Πολέμων από την πλευρά των νικητών Ελλήνων, με σκοπό μεταξύ άλλων να ενισχυθεί το εθνικό μας φρόνημα, παρακολουθώντας τον Αντώνη Μυριαγκό να προτρέπει τους υπηκόους του να κλάψουν για την τεράστια συμφορά της οποίας ηθικός αυτουργός είναι ο ίδιος και η επεκτατική του πολιτική, έγινε σαφές πως στον πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Υπάρχει μόνο αίμα. Όχι γαλάζιο, αλλά κατακόκκινο. Αίμα κι άλλο αίμα, από μία πληγή που τώρα ανοίγει (ή μάλλον που ποτέ δεν έκλεισε) και αιμορραγεί ατέρμονα στα σύγχρονα πεδία μαχών που είναι πάρα πολλά και πάρα πολύ κοντά μας. Πολύ πιο κοντά απ’ ότι ενδεχομένως νομίζουμε…

ΠΕΡΣΕΣ 5

Ο Ξέρξης του Αντώνη Μυριαγκού βρίσκει καταφύγιο στα χέρια των συντρόφων του

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στους 12 ηθοποιούς που αποτέλεσαν μαζί με τον κορυφαίο του χορού Άρη Μπινιάρη, τον πιο συμπαγή, συγχρονισμένο και ταυτόχρονα καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη και κορύφωση του δράματος χορό, που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στην Επίδαυρο, παραμένοντας στην σκηνή καθ’όλη τη διάρκεια της παράστασης με αφοσίωση και υποδειγματική αυτοσυγκέντρωση (άξια συγχαρητήριων και η Λία Χαράκη που επιμελήθηκε την κίνηση). 

Οι αξιοθαύμαστοι (με αλφαβητική σειρά): Ηλίας Ανδρέου, Πέτρος Γιωρκάτζης, Γιώργος Ευαγόρου, Νεκτάριος Θεοδώρου, Μάριος Κωνσταντίνου, Παναγιώτης Λάρκου, Δαυίδ Μαλτέζε, Γιάννης Μίνως, Ονησιφόρος Ονησιφόρου, Μάνος Πετράκης, Στέφανος Πίττας & Κωνσταντίνος Σεβδαλής, έδωσαν το 100% της ενέργειάς τους εναλλάσσοντας διαθέσεις, συναισθήματα, εντάσεις, εικόνες και ήχους, πείθοντας απόλυτα το κοινό που στο τέλος τους καταχειροκρότησε, δίνοντας τους την ίδια βαρύτητα με αυτή των πρωταγωνιστών. 

Τέλος, με αφορμή κάποια χειροκροτήματα που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της παράστασης και μάλιστα από μία αρκετά μεγάλη μερίδα του κοινού στα σημεία όπου ο Αγγελιαφόρος κυρίως, αλλά και άλλοι ήρωες του έργου, εξιστορούν τα ανδραγαθήματα των γενναίων και ατρόμητων Αθηναίων, ενάντια στους πολεμοχαρείς και αιμοδιψείς Πέρσες, θα ήθελα να υπενθυμίσω σε όλους (αν και θα έπρεπε να είναι πλέον αυτονόητο) πως η συγκεκριμένη τραγωδία του Αισχύλου έχει αντιπολεμικό χαρακτήρα και διδάχτηκε στο Αθηναϊκό κοινό με στόχο να αποτραπεί η εκστρατεία στη Σικελία (415 π.Χ.), κάτι που δυστυχώς δεν επετεύχθη, με αποτέλεσμα οι Αθηναίοι να βιώσουν τις συνέπειες της δικής τους αλαζονείας και να ζήσουν τη δική τους συντριπτική ήττα στις Συρακούσες, αποδεικνύοντας πως η ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως τραγωδία ή ως φάρσα. Όταν διαπράξεις ύβρη τότε θα οδηγηθείς με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή, οπότε κάθε είδους θριαμβολογία είναι ανεδαφική και παράταιρη με το βαθιά και διαχρονικά αντιπολεμικό νόημα του έργου.

Αν φύσει και θέσει αισιόδοξη δεν πιστεύω πως ο κύκλος του αίματος θα κλείσει, όχι γιατί οι άνθρωποι δεν είμαστε ικανοί να αγαπήσουμε, αλλά γιατί είμαστε καταδικασμένοι να ξεχνάμε και συνεχώς να επιστρέφουμε εκεί που μας έχουν και έχουμε πονέσει, συντηρώντας ένα συλλογικό μίσος που ξεπέρνα σύνορα και φυλές και εντοπίζεται σε αυτό το ίδιο το ανθρώπινο  DNA μας. 


ΠΕΡΣΕΣ 13

Συντελεστές
​Μετάφραση: Παναγιώτης Μουλλάς

Σκηνοθεσία – Mουσική δραματουργία: Άρης Μπινιάρης

Δραματουργική συνεργασία: Αντώνης Σολωμού

Μετρική διδασκαλία: Θεόδωρος Στεφανόπουλος

Σκηνικά: Κωνσταντίνος Λουκά

Κοστούμια: Ελένη Τζιρκαλλή

Κινησιολογία: Λία Χαράκη

Σχεδιασμός φωτισμού: Γεώργιος Κουκουμάς

Ηχητικός σχεδιασμός: Γιώργος Χριστοφή

Παίζουν: 

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Άτοσσα),

Χάρης Χαραλάμπους (Αγγελιαφόρος)

Νίκος Ψαρράς (Δαρείος)

Αντώνης Μυριαγκός (Ξέρξης)

Χορός: Ηλίας Ανδρέου, Πέτρος Γιωρκάτζης, Γιώργος Ευαγόρου, Λευτέρης Ζαμπετάκης, Νεκτάριος Θεοδώρου, Μάριος Κωνσταντίνου, Παναγιώτης Λάρκου, Δαυίδ Μαλτέζε, Γιάννης Μίνως, Άρης Μπινιάρης, Ονησίφορος Ονησιφόρου, Αντρέας Παπαμιχαλόπουλος, Μάνος Πετράκης, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνος Σεβδαλής

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2017 – Η “ΟΡΚΙΣΜΕΝΗ ΠΑΡΘΕΝΑ”, ΤΗΣ ELVIRA DONES, ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΕΝΚΕ ΦΕΖΟΛΛΑΡΙ ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑΞΕ ΠΩΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΚΙΑ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Tags

PARTHENA 20

Η εξαιρετική Παρθενόπη Μπουζούρη ως Χάνα/Μαρκ, άπατρις, άφυλη και…ελεύθερη;


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

10620124_10203850971568097_8561179947259916890_o


Άνθρωποι έξυπνοι, ικανοί, δυνατοί, δημιουργικοί, πολυεπίπεδοι, γεμάτοι αντιφάσεις, προσόντα, εξάρσεις, επιθυμίες, όνειρα, κρυφούς πόθους, ελαττώματα, παραξενιές, άνθρωποι που κυοφόρουν στα σπλάχνα τους άλλους ανθρώπους….Θα μου πείτε γιατί σας λέω πράγματα αυτονόητα και τι σχέση έχουν με την παράσταση “Ορκισμένη Παρθένα”; Έχουν και μάλιστα άμεση, γιατί ο Ένκε Φεζολλάρι χρησιμοποιώντας το έργο της Ελβίρα Ντόνες ως δραματουργική βάση και την Αλβανία του Χότζα ως εφαλτήριο, μας ταξίδεψε από την σκηνή του Κτιρίου Η της Πειραιώς 260, στα βουνά της Αλβανίας, τις μεγαλουπόλεις της Αμερικής και έμμεσα σε ολόκληρο τον κόσμο, για να μας καταδείξει με τον πιο άμεσο και διαπεραστικό τρόπο, πως αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα, για πολλές γυναίκες στον πλανήτη αποτελούν άπιαστο όνειρο (μήπως κι εμείς κακώς τα θεωρούμε δεδομένα;)…

PARTHENA 22

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Ένκε Φεζολλάρι

Αφγανιστάν, Λαική Δημοκρατία του Κογκό, Ινδία, Σομαλία, Κολομβία, Αίγυπτος, Τουρκία, Μεξικό, Βραζιλία, Πακιστάν, Ταΐλάνδη, χώρες κολαστήρια για τις γυναίκες και τα νεαρά κορίτσια που κατοικούν εκεί, πέφτοντας καθημερινά θύματα ομαδικών βιασμών, απαγωγών, στυγνών δολοφονιών, δημόσιων προπηλακισμών, φρικιαστικών δημοσίων εκτελέσεων δια ασήμαντον αφορμή, εκπόρνευσης με προαγωγούς τους ίδιους τους γονείς τους και φυσικά της διαβόητης κλειτοριδεκτομής που ακόμη εφαρμόζεται στη Σομαλία και σε άλλα Αφρικανικά κράτη, ανεπίσημα μεν, κανονικότατα δε…

“Οι γυναίκες είναι σακιά που αντέχουν”, λέει σε κάποια στιγμή η Χάνα….και συνεχίζει να κουβαλάει το βαρύ φορτίο της γυναικείας της κληρονομιάς, μέχρι την στιγμή που επικαλούμενη τον αρχαίο νόμο του Kanun (15ος αιώνας), αποποιείται το φύλο της και ορκίζεται να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής της ως άντρας. Να γίνει δηλαδή «Βurnesha» (Ορκισμένη παρθένα). Αξίζει να σημειωθεί, ότι η πρακτική της «ορκισμένης παρθένας» συνεχίζεται ως τις μέρες μας, αν και σταδιακά στα απάτητα ορεινά χωριά της Αλβανίας αποδυναμώνεται η αρχαία αυτή παράδοση. 

PARTHENA 19

Ο Στάθης Σταμουλακάτος μυεί την Γεωργιάννα Νταλάρα στον κόσμο της βίας…

Μέσα από την τόσο προσωπική ιστορία της Χάνα που έγινε Μαρκ για να ξεφύγει από τη μοίρα της, που ήταν προδιαγεγραμμένη πριν καν γεννηθεί, ο γνωστός σκηνοθέτης από την Αλβανία, που ζει και εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα (η οποία τον αγάπησε και τον αγκάλιασε όπως κι εκείνος αυτήν) κατάφερε να μιλήσει για όλες τις γυναίκες/κορίτσια που υφίστανται βία όχι μόνο στις προαναφερόμενες χωρές, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Για παράδειγμα η πολιτισμένη Δύση και ειδικά ο υπερανεπτυγμένος Βορράς της κρύβουν εντέχνως τα δικά τους σκουπίδια κάτω από το χαλάκι (αναρίθμητοι τουρίστες από προηγμένες χώρες του Βορρά πηγαίνουν στην Ταΐλάνδη, την Ινδία τη Μανίλα των Φιλιππίνων κλπ για να κάνουν σεξ με νεαρές γυναίκες και παιδιά και μάλιστα σε εξευτελιστικές τιμές). Ειδικά στις μέρες μας ο αριθμός των θυμάτων κάθε μορφής βίας αυξάνεται καθημερινά, εξαιτίας των τεράστιων προσφυγικών και μεταναστευτικών ρευμάτων, καθιστώντας τα γυναικόπαιδα βορά στα χέρια των επιτήδειων, που αγοράζουν και πουλούν ανθρώπους σαν κοινό εμπόρευμα.

PARTHENA 4

Άρτος και θεάματα για το λαό που τιμά το καθεστώς, βία και καταστολή για τους αντιφρονούντες. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα!

Μέσα από την καίρια, εποικοδομητικά έθνικ και ποιητικά ρεαλιστική σκηνοθετική προσέγγιση του Ένκε Φεζολλάρι, αλλά και τη λιτή, περιεκτική και υπόκωφα σπαραχτική ερμηνεία της Παρθενόπης Μπουζούρη (η δική μας Τίλντα Σουίντον) και των υπόλοιπων, ικανότατων ηθοποιών, που κλήθηκαν να ενσαρκώσουν τον οικογενειακό και κοινωνικοπολιτικό της περίγυρο, ζωντάνεψαν μπροστά στα δυτικά, υποκριτικά μάτια μας τα πέτρινα τοπία της Σκόδρας (ενδιαφέρουσα και πολυχρηστική η σκηνογραφική και ενδυματολογική άποψη της Δάφνης Κολυβά & της Εβελίνας Δαρζέντα) το εξευτελιστικό έθιμο της γαμήλιας πομπής που θέλει τη νύφη καλυμμένη με λευκό πέπλο που θυμίζει περισσότερο σάβανο παρά νυφικό και έχει ένα φυσίγγι ραμμένο πάνω του, για να πιστοποιήσει ότι ο νέος αφέντης/σύζυγος που διαδέχεται τον παλιό αφέντη/πατέρα, έχει εξουσία ζωής και θανάτου πάνω στην γυναίκα/κτήμα του και η μετέπειτα μετάβαση στη Δύση, που σκοτώνει και την τελευταία ελπίδα για την πολυπόθητη ελευθερία αυτοδιάθεσης και αυτοδιαχείρισης. 

PARTHENA 6

“Η νεκρή νύφη”…αυτήν τη φορά δια χειρός Ένκε Φεζολλάρι…

Το στοιχείο όμως που καθιστά την παράσταση του Ένκε Φεζολλάρι τόσο ξεχωριστή και  σοκαριστικά ρεαλιστική είναι η απεικόνιση των σχέσεων ανάμεσα στις γυναίκες ηρωΐδες του έργου της Ντόνες, που συχνά εκτρέφουν από μόνες τους το τέρας της βίας, από φόβο να αντιταχθούν επί της ουσίας στους δυνάστες τους, επιλέγοντας άλλοτε την πλήρη και άνευ όρων υποταγή και άλλοτε τη φυγή.

Η  θεία της Χάνα που τη μεγάλωσε σαν πραγματική μητέρα, βρήκε την ιδανική ενσάρκωσή της στη δωρική μορφή, την σπηλαιώδη φωνή και τον σκηνικό όγκο της Άντζελας Μπρούσκου (η οποία μας εξέπληξε ευχάριστα στο ρόλο της αφηγήτριας/ξεναγού μας στο χώρο και το χρόνο, αλλά και στους επιμέρους ρόλους που κλήθηκε να αποδώσει) που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα της Χάνα, προσφέροντάς της από τη μία ένα υποκατάστατο μητρικής στοργής και από την άλλη αποτελώντας ένα ακόμη γυναικείο πρότυπο προς αποφυγή. 

PARTHENA 3

Η Άντζελα Μπρούσκου καπνίζει υπό το άγρυπνο βλέμμα του συζύγου της

Στον αντίποδα της μάνας – κουράγιο της Άντζελας Μπρόυσκου, η ατίθαση και με τάσεις φυγής αδελφή της Χάνα, που αποφασίζει να το σκάσει αναζητώντας μία καλύτερη ζωή στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Η Μαρία Σκαφτούρα ήταν μία πραγματική αποκάλυψη στο ρόλο της αποφασισμένης να ξεφύγει από τη μιζέρια και την καταπίεση ξαδέλφης και ετεροθαλούς αδελφής της κεντρικής ηρωΐδας (και τους υπόλοιπους χαρακτηριστικούς ρόλους που κλήθηκε να ερμηνεύσει) η οποία ελεύθερη πια και σε μία εντελώς νέα πατρίδα, απλά αναπαράγει το πρότυπο γυναίκας που την εκπαίδευσαν από μικρή να υπηρετεί, έχοντας έναν βάναυσο σύζυγο που αρέσκεται στο να αγγίζει τα γεννητικά του όργανα ως ένδειξη απόλυτης αρρενωπότητας (το σκηνοθετικό εύρημα του Φεζολλάρι δίνει χωρίς λόγια την εικόνα του μάτσο αρσενικού που είναι δυστυχώς παγκόσμιο φαινόμενο). 

Την τρίτη γενιά γυναικών από την Αλβανία, που δεν μοιάζει καθόλου στις προηγούμενες (φαινομενικά τουλάχιστον) ερμήνευσε με αξιοσημείωτη φρεσκάδα, τρυφερότητα και συνέπεια η νεαρή Γεωργιάννα Νταλάρα, χαρίζοντας μας μία από τις ωραιότερες σκηνές του έργου με εκείνη και τη θεία/θείο της Χάνα/Μαρκ σε μία άκρως συγκινητική γυναικεία εκμυστήρευση που άπλωσε μία βαθιά και κατανυκτική σιωπή στην σκηνή και την πλατεία, η οποία διακόπηκε βίαια από τη δαμόκλειο σπάθη ενός ακόμη πατέρα αφέντη, που καμουφλάρεται πίσω από την μάσκα της Δύσης.

PARTHENA 10

Παρθενόπη Μπουζούρη & Μαρία Σκαφτούρα – οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

Τους τρεις βασικούς αντρικούς ρόλους του έργου (ερμηνεύοντας παράλληλα και άλλους χαρακτήρες), δηλαδή αυτόν του θείου της Χάνα./Μαρκ, του αντικαθεστωτικού γιατρού που την αγάπησε αληθινά αλλά δεν μπόρεσε να τη σώσει και να σωθεί και του άντρα/καταλύτη που τη μύησε στον έρωτα με τον πιο βίαιο και απάνθρωπο τρόπο, ερμήνευσαν αντίστοιχα οι ηθοποιοί: Στάθης Σταμουλακάτος, Γιώργος Παπαπαύλου και Αντώνης Φραγκάκης.

Ο  Στάθης Σταμουλακάτος στακάτος, οξύς και σκηνικά κυρίαρχος προσέδωσε στο ρόλο το απαιτούμενο σκηνικό βάρος, αλλά φώτισε ισάξια και την πλευρά ενός καλόψυχου ανθρώπου εγκλωβισμένου στο σύστημα, που ενώ γνωρίζει το σωστό και το δίκαιο και μάλιστα είναι αρκετά προοδευτικός ώστε να επιτρέψει στην ανιψιά του να μορφωθεί και να ζήσει μία καλύτερη ζωή, δεν βρίσκει ωστόσο τη δύναμη να αποτινάξει από πάνω του τη βαναυσότητα και τα κοινωνικά πρέπει που το φύλο του επιβάλλει στη χώρα που ζει, υποκύπτωντας εντέλει στην ανδρική του φύση, που τον θέλει σκληρό και άτεγκτο κι ας ασφυκτιά η ψυχή του…

Ο ευαίσθητος γιατρός που διαβάζει ποίηση ως μόνη διέξοδο από την σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητάς του αποτελώντας μία παραφωνία του συστήματος, δεν θα μπορούσε να τύχει καλύτερης ερμηνείας απ’ αυτήν του Γιώργου Παπαπαύλου.  Ρομαντικός, στοχαστικός, γεμάτος συμπόνοια και πραγματικό ενδιαφέρον για τη Χάνα, της ζητά να τον ακολουθήσει στην ευτυχία που μόνο η αληθινή αγάπη μπορεί να της χαρίσει, όμως στο δικό της λεξιλόγιο η λέξη ευτυχία έχει από καιρό διαγραφεί με αποτέλεσμα να παρακολουθήσουμε επί σκηνής μία από τις σπαραχτικότερες σκηνές (απο)χωρισμού.  Στο τέλος η απελευθέρωση θα έρθει για εκείνον, έστω και με τη μορφή της…(αυτό δεν θα σας το αποκαλύψουμε γιατί κατά πάσα πιθανότητα η παράσταση θα παρουσιαστεί εκ νέου, οπότε καλύτερα να το ανακαλύψετε μόνοι σας)…

Στο ρόλο του όμορφου, κομψού και απόλυτα σύγχρονου δυτικού άνδρα που εκ πρώτης όψεως αποτελεί το όνειρο κάθε γυναίκας, ο πάντα γοητευτικός Αντώνης Φραγκάκης, καταφέρνει στη Χάνα το τελειωτικό χτύπημα βιάζοντας το ανδρόγυνο σώμα και τη γυναικεία ψυχή της, που στα μάτια του είναι ένα και το αυτό. Μέσα από τον ήρωα αυτό τόσο η συγγραφέας του έργου, όσο και ο σκηνοθέτης της παράστασης θέλησαν να προβάλλουν το άλλο πρόσωπο της βίας, αυτό που κρύβεται πίσω από σινιέ κοστούμια, γραβάτες και εκλεπτυσμένους τρόπους, στηλιτεύοντας παράλληλα τις νευρώσεις, τα απωθημένα και τις διαστροφές του σύγχρονου δυτικού κόσμου που μέσω του πολιτισμού κατευνάζει μεν τα πάθη και τα αρχέγονα ένστικτα του, αλλά εκείνα συνεχίζουν να τον καταδυναστεύουν και συχνά υπερισχύουν της λογικής και της ευαισθησίας του. 

PARTHENA 17

Αντώνης Φραγκάκης, Γιώργος Παπαπαύλου και Στάθης Σταμουλακάτος…οπλισμένοι και επικίνδυνοι, ακούσια ή εκούσια….

Άραγε πόσο διαφέρουν οι καταστάσεις που περιγράφει τόσο γλαφυρά η Ελβίρα Ντόνες και αποτύπωσε σκηνικά ο Ένκε Φεζολλάρι από όσα μπορεί να συμβαίνουν στα Ορεινά χωριά της Κρήτης, ή σε κάποιες περιοχές της Μάνης, ή πίσω από τις κλειστές πόρτες φτωχικών κατοικιών, μοντέρνων διαμερισμάτων, πολυτελών επαύλεων, στην πολυπολιτσμική Αθήνα μας ή στην υπόλοιπη εξίσου κοσμοπολίτισσα  Ελλάδα; Η λέξη βεντέτα δεν φέρνει και σε μας τραγικούς συνειρμούς;

Σύμφωνα πάντως με τα αποτελέσματα έρευνας που έδωσε στη δημοσιότητα ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (FRA) το 25% των Ελληνίδων έχει πέσει θύμα σωματικής ή και σεξουαλικής βίας από την ηλικία των 15 ετών και άνω, έναντι 33% της Ευρωπαικής Ένωσης. Παράλληλα, για το 19% των Ελληνίδων η σωματική ή/και σεξουαλική βία προέρχεται από τον σύντροφό τους -με τον μέσο όρο στην Ε.Ε. να ανέρχεται στο 22%, ενώ το 43% των γυναικών έχει βιώσει κάποια μορφή ψυχολογικής βίας από έναν πρώην ή νυν σύντροφο, όπως π.χ. δημόσιο εξευτελισμό, απαγόρευση εξόδου από το σπίτι ή κλείδωμα στο σπίτι, εξαναγκασμό να δουν πορνογραφικό υλικό και απειλές χρήσης βίας. 

PARTHENA 18

Η Παρθενόπη Μπουζούρη φυλακισμένη μέσα στο ίδιο της το σώμα….

Αυτά και άλλα πολλά αποκαλύπτουν αντίστοιχες έρευνες αποδεικνύοντας πως η βία είναι διεθνική, δια-ταξική και δια-φυλετική και πολλές φορές απίστευτα ύπουλη. Δεν χρειάζεται να χτυπήσεις μία γυναίκα για να ματώσει. Υπάρχουν πολλοί, αθόρυβοι, τρόποι να εξευτελίσεις το σώμα, την ψυχή, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια της. Και μπορεί η Χάνα/Μαρκ και η κάθε Μπουρνέσα να πλήρωσε (πληρώνει…) το βαρύ τίμημα της αποθηλυκοποίησης της, έχαιρε/χαίρει όμως του σεβασμού των συντοπιτών της και έστω κι έτσι απολαμβάνει μια κάποια ελευθερία, κάτι που δυστυχώς δεν ισχύει για άλλες γυναίκες, οι οποίες δεν έχουν κανέναν τρόπο διαφυγής/ επιβίωσης.

Κρατώντας στην σκέψη όλα αυτά τα βασανιστικά, αλλά και χρήσιμα ερωτήματα που εγείρει η θέαση μιας τέτοιας παράστασης σχετικά με τη βία που τείνει να γίνει όχι δεύτερη, αλλά πρωτεύουσα φύση μας, ευχαριστούμε τον Ένκε Φεζολλάρι, την Παρθενόπη Μπουζούρη και τους λοιπούς ηθοποιούς και συντελεστές της παράστασης για την υπενθύμιση πως δεν υπάρχει τίποτα αυτονόητο και δεδομένο σε αυτόν τον κόσμο και πως ο μόνος τρόπος για να κατακτήσει κανείς την ελευθερία του είναι μέσα από προσωπική και συλλογική προσπάθεια, που πρέπει να συντελείται καθημερινά στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στους χώρους εργασίας μας, σε δημόσιους χώρους, ή ακόμη κι όταν δεν είναι κανείς εκεί για να μας μας δει και να μας κρίνει.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να τονίσω πως ο πραγματικά πολιτισμένος – και ευτυχισμένος – άνθρωπος είναι αυτός που σέβεται εκ προοιμίου τον διπλανό του, ασχέτως φύλου, εθνικότητας, θρησκεύματος, σεξουαλικών προτιμήσεων, πολιτικών πεποιθήσεων και τα συναφή. Πολιτισμένος άνθρωπος είναι αυτός που σέβεται τα ζώα κι όλα αυτά που του προσφέρουν, τη φύση, τον πλανήτη που τον φιλοξένει. Πολιτισμένος άνθρωπος είναι αυτός που επιλέγει να αγαπά και να συγχωρεί…


       ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

  • Μετάφραση: Ελεάνα Ζιάκου

  • Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια: Ένκε Φεζολλάρι

  • Διασκευή – Θεατρική απόδοση: Μαρία Σκαφτούρα σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη

  • Δραματουργική επεξεργασία: Ναταλί Μηνιώτη

  • Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Γιάνναρος

  • Σκηνικά – Κοστούμια: Δάφνη Κολυβά, Εβελίνα Δαρζέντα

  • Βοηθός σκηνοθέτη: Ιωάννα Πιταούλη

  • Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Αποστόλης Κόκκαλης

  • Τύπος & Επικοινωνία: Μαρία Κωνσταντοπούλου

  • Φωτογραφία: Χριστίνα Γεωργιάδου

  • Σχεδιασμός Παραγωγής:Κωνσταντίνος Σακκάς

  • Συντονισμός Παραγωγής: Μαρία Βασαριώτου

  • Τεχνική Διεύθυνση/Εκτέλεση Παραγωγής: Βάσια Χριστοδούλου

  • Οργάνωση – Σχεδιασμός Παραγωγής: Delta Pi

  • Διάρκεια παράστασης:110’

  • Παίζουν:Παρθενόπη Μπουζούρη, Άντζελα Μπρούσκου, Γεωργιάννα Νταλάρα, Γιώργος Παπαπαύλου, Μαρία Σκαφτούρα, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Φραγκάκης

 

Το Εργαστήριο Νέων Θεατρικών Συγγραφέων παρουσιάζει για τρεις ακόμη παραστάσεις – 14, 17 & 18/7 – στην σκηνή του ΙΜΚ, τρία μονόπρακτα θεατρικά έργα που σοκάρουν με την αμεσότητα & συγκινούν με την αλήθειά τους…

Tags

 


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

14608686_10208465026476586_4458234053259109205_o


Μετά από το Κηποθέατρο Παπάγου και την πολύχρωμη, γεμάτη αισιοδοξία “Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων” του Δημήτρη Αδάμη, η στήλη ARS & VITA βρέθηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης IMK LOGO  για να παρακολουθήσει αυτήν τη φορά την καθημερινότητα μίας άλλης χώρας που έχει ξεχάσει προ πολλού τα θαύματα και επιβιώνει με ψευδαισθήσεις, αλλά παρόλα αυτά κάπου-κάπου τολμά να ονειρεύεται και να τρέφει ελπίδες, έστω και…φρούδες…

Τρεις νέοι – και τόσο μα τόσο ταλαντούχοι – θεατρικοί συγγραφείς συναντιούνται επί σκηνής με τρεις καταξιωμένους και αξιόλογους σκηνοθέτες – Ρούλα Πατεράκη, Γιώργο Λύρα, Σοφία Παλάντζα – και παρουσιάζουν τα μονόπρακτα έργα τους, που διακρίθηκαν στο τέλος της διαδικασίας του πεντάμηνου Εργαστηρίου, αφήνοντας το κοινό με έναν οξύ πόνο στο στομάχι, πολύ πιο οδυνηρό απ’ αυτόν που μπορεί να προκαλέσει και η πιο δυνατή γροθιά.

Η Ευτυχία Γιαννάκη, ο Pepe Abas και η Αγγελική Παρδαλίδου, μας είπαν πολλά σε πολύ λίγο χρόνο και μας τα είπαν έξω από τα δόντια, χωρίς περιστροφές και ψευτοπουριτανισμούς, αλλά με πολύ χιούμορ και (αυτό)-σαρκαστική διάθεση. Μας έστησαν απέναντί τους, στο -2 του ΙΜΚ και μας χτυπούσαν ανελέητα, για να πονέσουμε και να ματώσουμε με όλα αυτά που μάθαμε να προσπερνάμε ως μη γενόμενα και να ξεπερνάμε ως αναπόφευκτα να συμβούν, βάζοντας στο μικροσκόπιο τις διαπροσωπικές σχέσεις, την έννοια της ελευθερίας, την έξαρση της βίας, το μείζον ζήτημα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς, την υποκρισία, την αδιαφορία, τη μονογαμία, τη μοναξιά και λοιπούς σκελετούς που κρατάμε καλά κρυμμένους στις “ντουλάπες” μας. 

 

Ξεκινώντας από το σκληρό, αθυρόστομο και ταυτόχρονα ωμά ποιητικό “ΤΑ ΘΗΛΑΣΤΙΚΆ” της Ευτυχίας Γιαννάκη, το οποίο παρουσιάστηκε πρώτο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λύρα και με τους: Άρτεμις Γρύμπλα, Γιώργο Δεπάστα, Χριστιάννα Μαντζουράνη & Άλκη Μπακογιάννη, αντιμέτωπους με το τέρας που λέγεται ανθρώπινη αναλγησία ή ανθρώπινη φύση (ή ότι τέλος πάντων συμβολίζει για τον καθένα η έννοια του τέρατος) και απόλυτα εκτεθειμένους στα μάτια μας, στην πιο δύσκολη και κομβική στιγμή της ζωής τους, όπου βρίσκονται μπροστά σε μία αινιγματική και ερμητικά κλειστή πόρτα. Οι μεν από τη μέσα πλευρά όντας ένα ζευγάρι σε κρίση – Άρτεμις Γρύμπλα & Άλκης Μπακογιάννης – και οι δε από την έξω όντας εντελώς ξένοι μεταξύ τους –Γιώργος Δεπάστας & Χριστιάννα Μαντζουράνη- αλλά πολύ πιο αποφασισμένοι να ανακαλύψουν την αλήθεια και να σώσουν ένα υπερφυσικά μεγάλο χρυσόψαρο, το οποίο βρίσκεται αιχμάλωτο στο σπίτι του ζευγαριού. 

Ταθηλαστικά#1

“ΤΑ ΘΗΛΑΣΤΙΚΑ”… από  αριστερά: Άλκης Μπακογιάννης, Άρτεμις Γρύμπλα, Γιώργος Δεπάστας & Χριστιάννα Μαντζουράνη

Πάνω σε αυτήν την παράδοξη συνθήκη κι ενώ οι ήρωες του έργου της Ευτυχίας Γιαννάκη ετοιμάζονται να υποδεχτούν μία νέα χρονιά, με τους πανηγυρικούς εορτασμούς να μαίνονται στους δρόμους της πόλης, ο σκηνοθέτης Γιώργος Λύρας κάνει ένα ψυχογράφημα της σύγχρονης κοινωνίας, του ρατσιστικού μένους που συγκαλύπτεται κάτω από τον μανδύα του politically correct, της ανεξέλεγκτης βίας που υφέρπει μέσα μας σαν δηλητηριώδες ερπετό, της δήθεν ευγένειας, της κλειδαρότρυπας που παρακολουθεί το “κακό” από μακριά στην ασφάλεια (;) του καναπέ της, ανήμπορη να θέσει ένα βέτο. Να πει ένα “στοπ”…δεν πάει άλλο…ως εδώ!

Παρόλα αυτά η παράσταση τελειώνει με μία πολυσήμαντη κοινωνικοπολιτική τοποθέτηση, βάζοντας τα θηλαστικά να απελευθερώνουν τα “ψάρια” ακόμη κι αν αυτό σημαίνει την εξόντωση άλλων θηλαστικών, λιγότερο πρόθυμων να αντικρύσουν κατάματα την αποτρόπαια αλήθειά τους…μας…σας…κι όλα αυτά ειδωμένα μέσα από τον παραλογισμό των ημερών, όπου ο ένας μιλά πάνω στον άλλο, ο ένας στρέφεται κατά του άλλου και όλοι προτιμούν να είναι πομποί, παρά δέκτες (συγκλονιστική στιγμή της παράστασης το υποκριτικό κρεσέντο της Α. Γρύμπλα που έμοιαζε με εφιάλτη, από τον οποίο όμως για έναν παράξενο λόγο δεν ήθελες να ξυπνήσεις).

 


Προχωρώντας στην επόμενη παράσταση, συναντήσαμε το συγγραφέα Pepe Abas (πρόκειται για καλλιτεχνικό ψευδώνυμο ενός πολύ σεμνού και ταλαντούχου συγγραφέα που δεν επιθυμεί να γνωστοποιηθεί η ταυτότητά του, τον οποίο όμως είχαμε τη χαρά να συναντήσουμε backstage, δίνοντας του τα θερμά και ειλικρινή μας συγχαρητήρια για ένα έργο που μίλησε απ’ευθείαν στο μυαλό, τις αισθήσεις και την ψυχή μας) και την σκηνοθέτη Σοφία Παλάντζα που μας πήγαν “Βόλτα στη Λιακάδα” ή πιο σωστά μας καταβύθισαν στο σκοτάδι ενός κλειστοφοβικού δωματίου για να μας αποδείξουν πως εντέλει όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν.

 

Οι δύο Μπεκετικού ύφους ήρωες του έργου, τους οποίους υποδύθηκαν υποδειγματικά οι Νικήτας Αναστόπουλος και Λευτέρης Καταχανάς, είναι δύο αδέλφια που φλερτάρουν επικίνδυνα με την ιστορία του Κάιν και του Άβελ (σημειώνεται ότι η δολοφονία του Άβελ, ήταν η πρώτη δολοφονία—και ταυτόχρονα αδελφοκτονία— της ανθρωπότητας η οποία περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη αμέσως μετά το προπατορικό αμάρτημα) με τον ένα να κρατά τον άλλο δέσμιο, να τον καταπιέζει, να τον αφήνει νηστικό από τροφή και νόημα ζωής και να μην του επιτρέπει να γευτεί την ελευθερία που τόσο ποθεί. Ο δε άλλος διεκδικεί σθεναρά στην αρχή την απελευθέρωσή του, για να καταλήξει να συμβιβαστεί στην πορεία με λίγα μέτρα περισσότερο σχοινί, μια κάποια επιμήκυνση της σκλαβιάς…(του χρέους του….καθαρά συνειρμικά…).

ΒόλταστηΛιακάδα#2

Βόλτα στη Λιακάδα…με τον Νικήτα Αναστόπουλο και τον Λευτέρη Καταχανά να ενδύονται ο ένας το ρόλο του άλλου

Ο ευφυέστατος και αιχμηρά σαρκαστικός – για να μην πούμε δηκτικός – τρόπος γραφής του Pepe Abas και η αφαιρετική, αλλά άκρως περιεκτική σκηνοθεσία της Σοφίας Παλάντζα, σε συνδυασμό με το πάθος και την εκφραστική γενναιοδωρία των δύο πρωταγωνιστών μας μετέδωσαν πλήρως την αίσθηση ασφυξίας των δύο ηρώων, που μέσα από την αναπόφευκτη σύγκρουσή τους υπό από το άγρυπνο βλέμμα του νεκρού και εγκιβωτισμένου πατέρα-δυνάστη, υποτάσσονται στη μοίρα τους, που δεν είναι άλλη από την διαφύλαξη, τη συνέχιση και την διάδοση των…παραδόσεων. Κι η “βόλτα στη λιακάδα” αναβάλλεται επ’ αόριστον….


Τρίτη και τελευταία παράσταση το ξεκαρδιστικά τραγικό “ΦΛΙΚ ΦΛΟΚ” της νεαρής αλλά ήδη ώριμης συγγραφικά Αγγελικής Παρδαλίδου, που ευτύχησε να σκηνοθετηθεί από την αιώνια έφηβη, τη φοβερή και τρομερή Ρούλα Πατεράκη, η οποία δεν σταματά να μας εκπλήσσει ευχάριστα,  με την αστείρευτη ενέργεια και το ιδιοφυές μυαλό της να δημιουργεί άρτιες παραστάσεις. 

Ενώ στα δύο προαναφερόμενα έργα βλέπουμε πιο έντονο το στοιχείο της κοινωνικοπολιτικής αποτύπωσης, μίας σύγχρονης πραγματικότητας ολοένα και πιο απειλητικής, στο έργο της Αγγελικής Παρδαλίδου γίνεται focus στις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, που σαφώς επηρεάζονται καθοριστικά από τις εκάστοτε κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και τα ήθη της εποχής.

ΦλικΦλοκ#1

ΦΛΙΚ ΦΛΟΚ, της Αγγελικής Παρδαλίδου, σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη

Οι ντελιριακά αστείοι και συνάμα απόλυτα τραγικοί ήρωες της Αγγελικής Παρδαλίδου, είναι δύο άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ερωτευμένοι μεν σφόδρα μα γήινοι και τρωτοί, που συμβιώνουν σε μια μακροχρόνια σχέση και με αφορμή ένα ρομαντικό δείπνο για δύο, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι μάλλον δεν γνωρίζονται πια…(δεν γνωρίστηκαν ποτέ;).  

Η Ευανθία Κουρμούλη και ο Αλέξης Διαμαντής “κέντησαν” με μαεστρία τους ρόλους τους, προσφέροντας απίστευτες στιγμές γέλιου, αλλά και πικρής συνειδητοποίησης της “αμαρτωλής” μας φύσης, που δεν μας αφήνει να αγιάσουμε. Ο έρωτας στα χρόνια του facebook έχει αναχθεί σε άλλα επίπεδα. Το ίδιο και η απιστία που πλέον καταγράφεται και διαδικτυακά (εκτός των κινητών και άλλων πιο επαγγελματικών μεθόδων), αποτελώντας αδιάσειστο στοιχείο ενοχής. Με το χωρισμό προ των πυλών οι δύο πόλοι του ζευγαριού έρχονται αντιμέτωποι με τους εαυτούς τους, αλλά και τα αληθινά τους συναισθήματα που υπερβαίνουν κατά πολύ τις κοινωνικές νόρμες. 

ΦλικΦλοκ#3

Ευανθία Κουρμούλη & Αλέξης Διαμαντής σε μία ατέρμονη παρτίδα ΦΛΙΚ ΦΛΟΚ

Το ερωτικό τους παιχνδι μοιάζει πολύ με εκείνο το παιδικό παιχνίδι των ευχών, με βάση το οποίο ο κάθε παίκτης κάνει μία ευχή και μετά θα πρέπει για να πραγματοποιηθούν οι ευχές τους να πουν και οι δύο ταυτόχρονα ΦΛΙΚ ή ΦΛΟΚ…αλλώς θα μείνουν απραγματοποίητες.  Το καλό με αυτό το παιχνίδι είναι ότι μπορείς να προσπαθήσεις πολλές φορές, κάνοντας τις ίδιες ή άλλες ευχές μέχρι να εναρμονιστείς απόλυτα με τον άλλο και να πεις ταυτόχρονα τη μαγική λεξούλα που θα σε οδηγήσει υποτίθεται στον προσωπικό σου παράδεισο.

Άραγε στην πραγματική  ζωή είναι τόσο εύκολο να εναρμονιστούν τα θέλω δύο ανθρώπων και να παραμείνουν ειλικρινείς και πιστοί εφ’ όρου ζωής κι ας κάνει καμιά φορά το σώμα τα δικά του; Μμμμ…ναι αμέ γιατί όχι….στη ζωή όλα μπορούν να συμβούν, αρκεί να υπάρχει περισσότερη αγάπη…και λιγότερο facebook (instagram, twitter κλπ)


Ολοκληρώνοντας το σημερινό αφιέρωμα στην παρουσίαση των τριών μονόπρακτων που αποτελούν το δημιουργικό αποτέλεσμα του Εργαστηρίου Νέων Θεατρικών Συγγραφέων, το οποίο διοργάνωσε το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, με την αρωγή και την υποστήριξη της Εθνικής Τράπεζας, επιλέγω να μην σταθώ στα κενά της διοργάνωσης που άφησε πολύ κόσμο απ’ έξω και να μην επιρρίψω προσωπικές ευθύνες γιατί κατανοώ απόλυτα και τη δική τους προσπάθεια να τηρήσουν κάποιες ισορροπίες, παρόλα αυτά δεν είναι καθόλου ευχάριστο να βλέπεις ανθρώπους να αποχωρούν απογοητεύμενοι επείδη δεν κατάφεραν να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις που ήθελαν, στις οποίες σε πολλές περιπτώσεις τους είχαν προσκαλέσει οι ίδιοι οι δημιουργοί ή/και είχαν κάνει τηλεφωνικές – ονομαστικές -κρατήσεις.

Απόψε 14/7, τη Δευτέρα 17 και την Τρίτη 18/7, στις 21.00, οι πόρτες του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης θα ανοίξουν και πάλι για να υποδεχθούν τους νέους θεατές των τριών πραγματικά αξιόλογων παραστάσεων: “ΤΑ ΘΗΛΑΣΤΙΚΑ”, “ΒΟΛΤΑ ΣΤΗ ΛΙΑΚΑΔΑ” & “ΦΛΙΚ ΦΛΟΚ” και εύχομαι αυτήν τη φορά να μην υπάρχουν μούτρα και γκρίνιες. Και μία φιλική συμβουλή προς όλες και όλους. Με λίγη καλή θέληση, ευγένεια και χαμόγελο όλα μπορούν να λυθούν, γιατί η τέχνη είναι πρωτίστως παιδεία και δευτερεύοντως όλα τα υπόλοιπα. Καλή σας θέαση και…ψυχραιμία….

FLIK FLOK 2

splendor in the grass….


 www.mcf.gr

 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΕΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

 Το Εργαστήριο Νέων Θεατρικών Συγγραφέων παρουσιάζει στη σκηνή του ΙΜΚ τρία μονόπρακτα θεατρικά έργα που διακρίθηκαν στο τέλος της διαδικασίας, μαζί με την έκδοσή τους σε δύο τόμους, ελληνικά και αγγλικά, από τις Εκδόσεις Σεναριογράφων Ελλάδας.

 ERGASTIRIO NEWN THEATRIKWN SYGGRAFEWN

 «Φλικ Φλοκ» της Αγγελικής Παρδαλίδου

Σκηνοθεσία: Ρούλα Πατεράκη

 

«Βόλτα στη Λιακάδα» του Pepe Abas

Σκηνοθεσία: Σοφία Παλάντζα

 

«Τα Θηλαστικά» της Ευτυχίας Γιαννάκη

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λύρας

13, 14, 17, 18 Ιουλίου 2017

ώρα 20:30 στο -2

(Τρία μονόπρακτα. Το ένα μετά το άλλο. Μια παράσταση)

Είσοδος ελεύθερη

 Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, με την αρωγή και την υποστήριξη της Εθνικής Τράπεζας, ολοκλήρωσε το πεντάμηνο Εργαστήριο Νέων Θεατρικών Συγγραφέων που ξεκίνησε στα τέλη Δεκεμβρίου του 2016 και διήρκεσε έως στα τέλη Μαΐου. Στις 13, 14, 17 και 18 Ιουλίου παρουσιάζει στη σκηνή τα τρία μονόπρακτα έργα που διακρίθηκαν.

Το συγγραφικό θεατρικό training των συμμετεχόντων ανέλαβαν οι συγγραφείς Ελένη Ζιώγα, Βασίλης Κατσικονούρης, Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης και ο Εισηγητής και Υπεύθυνος του Εργαστηρίου, συγγραφέας Ηρακλής Λογοθέτης, οι οποίοι επέλεξαν, μαζί με τη θεατρολόγο, σκηνοθέτιδα και Υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του ΙΜΚ, Αλεξάνδρα Γεωργοπούλου, τα τρία έργα που παρουσιάζονται στη σκηνή.

Μαζί με την παράσταση των έργων θα παρουσιαστεί, επίσης, και η έκδοσή τους σε δύο τόμους, ελληνικά και αγγλικά, από τις Εκδόσεις Σεναριογράφων Ελλάδας.

Αρωγοί στην προσπάθεια να ζωντανέψουν στη σκηνή τα έργα των νέων συγγραφέων είναι οι σκηνοθέτες Ρούλα Πατεράκη, Σοφία Παλάντζα και Γιώργος Λύρας, μαζί με τους ηθοποιούς τους.

Σκοπός του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης και του Εργαστηρίου, με την αμέριστη υποστήριξη της Εθνικής Τράπεζα, δεν είναι μόνο να δοθούν βραβεία και απλώς να ανέβουν στη σκηνή νέα θεατρικά έργα. Σκοπός είναι να φέρει σε επαφή το καλλιτεχνικό έργο νέων ανθρώπων με το κοινό, έτσι ώστε οι συγγραφείς να θερμομετρήσουν την δημόσια απόκριση των έργων τους και να δώσει την ευκαιρία ακόμα μεγαλύτερης εμβάθυνσης στη διαδικασία «από το χαρτί στη σκηνή» με τη βοήθεια των σκηνοθετών, σε συνθήκες ολοκληρωμένης παράστασης.

Σκοπός, επίσης, είναι η δίγλωσση (ελληνικά – αγγλικά) έκδοση των έργων και η προώθησή τους στον καλλιτεχνικό κόσμο καθώς και η γνωριμία τους με την αγορά του βιβλίου.

Τα τρία μονόπρακτα διάρκειας 40-45’ παρουσιάζονται το ένα μετά το άλλο σε μία παράσταση, με την εξής σειρά:

Ταυτότητα παραστάσεων

 «Φλικ Φλοκ»

Συγγραφέας: Αγγελική Παρδαλίδου

Σκηνοθεσία: Ρούλα Πατεράκη

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Αλέξης Διαμαντής, Ευανθία Κουρμούλη

 «Βόλτα στη Λιακάδα»

Συγγραφέας: Pepe Abas

Σκηνοθεσία: Σοφία Παλάντζα

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Νικήτας Αναστόπουλος, Λευτέρης Καταχανάς

 «Τα Θηλαστικά»

Συγγραφέας: Ευτυχία Γιαννάκη

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λύρας

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Άρτεμις Γρύμπλα, Γιώργος Δεπάστας, Χριστιάννα Μαντζουράνη, Άλκης Μπακογιάννης

 Για την έκδοση:

 «Εκδόσεις Σεναριογράφων Ελλάδας»

Διαχειριστής:Αλέξανδρος Κακαβάς

Επιμέλεια: Ηρακλής Λογοθέτης

Σελιδοποίηση: Δημήτρης Γκιώνης

 Πληροφορίες

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78, τηλ.210 3418 550, 210 3418579

Ημερομηνίες και ώρες παραστάσεων:Πέμπτη 13/7, Παρασκευή 14/7, Δευτέρα 17/7, Τρίτη 18/7 2016, στις 20:30 στην αίθουσα -2 του ΙΜΚ

Τρόπος παρουσίασης:Τα τρία μονόπρακτα διάρκειας 40-45’ παρουσιάζονται το ένα μετά το άλλο σε μία παράσταση.

Είσοδος ελεύθερη, κρατήσεις θέσεων στο 210 3418579, θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

 Ο διαγωνισμός Σύγχρονου Θεατρικού Έργου συνεχίζεται έως

τις 30 Σεπτεμβρίου 2017

Η β’ φάση του «Φεστιβάλ Νέων Θεατρικών Συγγραφέων-6 συγγραφείς ζητούν το κοινό τους»συνεχίζεται και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καταθέσουν τα έργα τους έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2017.

ENTHESY

Για τους όρους συμμετοχής ακολουθήστε το σύνδεσμοhttp://www.mcf.gr/el/1177/1185/

ΜΕΓΑΣ ΧΟΡΗΓΟΣ ΙΜΚ

Eθνική Τράπεζα

 ΧΟΡΗΓΟΣ ΙΜΚ

ΔΕΠΑ

ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΗΣ ΙΜΚ

PricewaterhouseCoopers

 ΔΩΡΗΤΕΣ ΙΜΚ

KARANTZAS AND PARTNERS LAW FIRM

GRUPPO GEMELLO

 ΘΕΣΜΙΚΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΙΜΚ

Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου

Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών

Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου

Σπίτι της Κύπρου -Μορφωτικό Γραφείο Κυπριακής Πρεσβείας

ΔήμοςΑθηναίων

EFFE-Europe for Festivals, Festivals for Europe

LIKE- European Regions and Cities for Culture

ΘΕΣΜΙΚΟΣ ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΙΜΚ

ΕΡΤ

ΧΟΡΗΓΟΙ  ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΙΜΚ

ΤΑ ΝΕΑ   METROPOLIS    Το Ποντίκι

Αθήνα 9,84     BHMAFM 99.5    Ιn.gr

The TOC.gr      Ελculture.gr     Clickatlife.gr   Monopoli.gr      

In2life.gr        Culturenow.gr     Onlytheater.gr

Artplay.gr      ForFree.gr     Artandpress.gr  

The GreekPlayProject    LiFE.gr,  theatromania.gr

Amagi.gr      Webmusic.gr   nova pronomia

Στάθμευση στο εμπορικό κέντρο athensheart

Οι  θεατές των παραστάσεων του ΙΜΚ δικαιούνται δωρεάν στάθμευση στο Parking του εμπορικού κέντρου AthensHeart από Δευτέρα έως Σάββατο από τις 08:00-22:00. Από τις 22:00 έως τη 01:00 η χρέωση είναι 2,5€ και 1€ για κάθε επιπλέον ώρα στάθμευσης. Τις Κυριακές οι θεατές των παραστάσεων του ΙΜΚ θα επιβαρύνονται  με 2,5€ για χρήση του parking από τις 10:00  έως 01:00. Από τις 01:01πμ θα επιβαρύνεται με κόστος 1€ για κάθε επιπλέον ώρα.

 

 

Οι Μαγικές Σβούρες παρουσιάζουν σε διασκευή-σκηνοθεσία του Δημήτρη Αδάμη, το αγαπημένο κλασικό παραμύθι του Λιούις Κάρολ “Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ”…που ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα!

Tags

ALIKI 1


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

14608686_10208465026476586_4458234053259109205_o


Ποια είναι η Αλίκη;
Είναι ένα κορίτσι . Είναι όλοι μας.  Η Αλίκη είμαστε εμείς.
Ποια είναι η Χώρα των Θαυμάτων;
Είναι μια χώρα μαγική όπου όλα ανατρέπονται.
Είναι ο ιδανικός κόσμος που ονειρεύονται τα παιδιά.
Μια ζωή επαναστατική, εκεί όπου όλα είναι πιθανά κι όλα μπορούν να συμβούν, αρκεί να ονειρεύεσαι.


“Η Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων ή οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων”, όπως και να επιλέξει να το πει κανείς η ουσία παραμένει η ίδια. Ο Άγγλος συγγραφέας Λιούις Κάρολ δημιούργησε το 1865 (και το 1972 τη συνέχεια του με τίτλο “Μες τον Καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί) ένα από τα πιο πολυδιάστατα και αγαπημένα παραμύθια όλων των εποχών – παιδιών, ενηλίκων & καλλιτεχνών – αφού μέσα στον απίστευτα σουρεαλιστικό, σκοτεινά αστείο και επιδεικτικά τρελούτσικο κόσμο του κρύβονται αλήθειες ζωής και σημειολογίες που υπερβαίνουν κατά πολύ την  “κοινή λογική” και στην πραγματικότητα αφηγούνται με ευφάνταστο τρόπο την πορεία ενός ανθρώπου από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση. 

Αυτήν τη συχνά δύσκολη και τρομακτική μετάβαση από τον παιδικό στον ενήλικο εαυτό μας, ο Δημήτρης Αδάμης την είδε να ξεπηδάει – ως άλλος Άσπρος Κούνελος – μέσα από το κλασικό έργο του Λιούις Κάρολ και με τις Μαγικές Σβούρες του την μετέτρεψε σε μία όμορφη και βαθιά φιλοσοφημένη θεατρική περιπέτεια, που απογειώνει τη φαντασία και ενώνει τα δύο προαναφερόμενα έργα του Κάρολ σε μία ενιαία παράσταση, που ήδη έχει ξεκινήσει την καλοκαιρινή της περιοδεία ανά την Ελλάδα, μετά από μία εξαιρετικά επιτυχημένη χειμερινή σεζόν στην Παιδική Σκηνή του Θεάτρου Ιλίσια.

ALIKI 3

Η ονειρική Αλίκη του Δημήτρη Αδάμη βρήκε την τέλεια ενσάρκωσή της στο πρόσωπο της Σοφίας Πανάγου

Η στήλη ARS & VITA βρέθηκε χθες στο κατάμεστο Κηποθέατρο Παπάγου και βίωσε με όλες τις αισθήσεις της τη χαρά, τον ενθουσιασμό και την απίστευτη αισιοδοξία που χαρίζει πάντα ή θέαση μίας παιδικής παράστασης, ειδικά όταν ο δημιουργός της και οι συνεργάτες του σέβονται απόλυτα το ιδιαίτερα απαιτητικό παιδικό κοινό, ενώ ταυτόχρονα προσφέρουν και στους ενήλικες ένα θέαμα ικανό να τους κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον.

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αδάμης – ο μάγος της εικόνας!- δεν κάνει παιδικό θέατρο με την στενή έννοια του όρου. Κάνει θέατρο για παιδιά, κάθε ηλικίας, μικρά και κάπως….μεγαλύτερα. Δεν σκηνοθετεί τους ηθοποιούς του για να τέρψουν απλώς επιδερμικά την αγάπη των παιδιών για τις αστείες φωνές, τα φωτεινά χρώματα, τη χαζοχαρούμενη μουσική ή οτιδήποτε άλλο θεωρείται κλισέ του είδους. Γι’ αυτό και ασχολείται όχι μόνο με την σκηνοθεσία, αλλά και τη διασκευή του εκάστοτε έργου προσφέροντας την ευκαιρία σε παιδιά και γονείς, να ξαναγνωρίσουν κλασικά παραμύθια, στην πιο αυθεντική τους μορφή και στη συνέχεια να τα αποκτήσουν και σε βιβλίο ή CD (ή και τα δύο).

ALIKI 2

τικ – τακ, τικ- τακ…κι ο χρόνος κυλάει αμείλικτα…

Επιλέγοντας πολύ προσεχτικά τους ηθοποιούς του και καθοδηγώντας τους προς τον σωστό υποκριτικά δρόμο της αλήθειας που δεν χρειάζεται να είναι πάντα εκκωφαντική για να την αντιληφθεί ένα παιδί – πόσο μάλλον τα σημερινά παιδιά που είναι αρκούντως υποψιασμένα – χρησιμοποιώντας στοιχεία σωματικού θεάτρου που δεν ζωντανεύουν απλά τους ήρωες του παραμυθιού, αλλά δρουν ενισχυτικά  και στην διεύρυνση του σκηνικού χώρου, δημιουργώντας υπέροχες εικόνες που γεννούν συναισθήματα και ανακινούν αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων και αξιοποιώντας τους εξαιρετικούς φωτισμούς του συνεργάτη του Γιώργου Ανεστόπουλου, ο γνωστός σκηνοθέτης κατάφερε να μας πετάξει κι εμάς μέσα στην Κουνελότρυπα και στη συνέχεια να μας μεταφέρει στην άλλη πλευρά του Καθρέφτη, όπου όλα είναι διαφορετικά, πιθανά και σίγουρα…ανατρεπτικά….

ALIKI 7

Οι εξαιρετικοί ηθοποιοί του Δημήτρη Αδάμη σε μία παράξενη σκακιστική αναμέτρηση

Υπηρετώντας το όραμα του Δημήτρη Αδάμη για ποιοτικό θέατρο που να αφορά πραγματικά τα παιδιά οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Δημήτρης Αγοράς, Αλέξης Βιδαλάκης, Δημήτρης Καπετανάκος, Σοφία Πανάγου, Δανάη Σδούγκου, Μαριλίζα Χρονέα και Γιάννης Φιλίππου ενσάρκωσαν τους ρόλους τους με περισσή άνεση και χάρη, όντας αστείοι χωρίς να είναι υπερβολικοί, έντονοι χωρίς να είναι περιγραφικοί, τρυφεροί άλλά όχι γλυκανάλατοι, ζωηροί χωρίς να είναι φωνακλάδες.

Η γλυκύτατη Σοφία Πανάγου – γνωστή και από τις τηλεοπτικές της εμφανίσεις σε δημοφιλείς ελληνικές σειρές – παρέμεινε σχεδόν καθόλη τη διάρκεια της παράστασης επί σκηνής ενσαρκώνοντας με συνέπεια την εμβληματική ηρωΐδα του Βρετανού συγγραφέα,  την κάπως αφελή και γεμάτη απορίες Αλίκη, που ξαφνικά εισέρχεται σε έναν υπερβατικό και συναμά ακαταλαβίστικο κόσμο όπου συγκατοικούν ο Άσπρος Κούνελος με τη Γάτα Τσεσάιρ , ο Καπελάς με την  Κάμπια, η Κόκκινη Βασίλισσα και το Κροκέ της, η Λευκή Βασίλισσα, οι αστείοι Τουιντλιντάμ και Τουιντλντί, ο Χάμπτι Ντάμπτι που δίνει καινούριο δικό του νόημα στις λέξεις, τα Τραπουλόχαρτα-Κηπουροί  και τα Πιόνια του Σκακιού καθώς και όλα τα μαγικά πλάσματα της φαντασίας του Λιούις Κάρολ. 

ALIKI 6

Στιγμιότυπο από την παράσταση

Ο Δημήτρης Αγοράς, ο Αλέξης Βιδαλάκης (τεράστιο κωμικό ταλέντο!), ο Δημήτρης Καπετανάκος, η Δανάη Σδούγκου, η Μαριλίζα Χρονέα και ο Γιάννης Φιλίππου αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και για την υποκριτική τους δεινότητα, που τους επέτρεψε να υποδυθούν εκ περιτροπής περισσότερους από ένα ρόλο, αλλά και για τον πειθαρχημένο τρόπο με τον οποίο εκτέλεσαν τις πολυάριθμες, πολύπλοκες και άκρως απαιτητικές χορογραφίες – την κίνηση υπογράφει η Αντιγόνη Γύρα –  και ερμήνευσαν τα τραγούδια της παράστασης, την διδασκαλία των οποίων ανέλαβε ο Παναγιώτης Ζαβίτσας, με τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης, να προέρχονται όλα από τη Μεγάλη Βρετανία  και τα παιδιά να  έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν  μελωδίες  και παραδοσιακά τραγούδια από την Αγγλία , τη  Σκοτία μέχρι και την Ιρλανδία καθώς και τον μέγα μουσικό πλούτο των Κελτών.

ALIKI 4

Η Σοφία Πανάγου/Αλίκη ατενίζει έκθαμβη τους Αλέξη Βιδαλάκη &  Γιάννη Φιλίππου

Στο σύνολο της η παράσταση αποτελεί μία ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση για παιδιά, αλλά και όσους αισθάνονται ακόμη παιδιά, που υποστηρίζεται και σκηνογραφικά/ενδυματολογικά – τα σκηνικά δημιούργησαν οι Μαγικές Σβούρες, τα κοστούμια η Βέρα Αναστασάκου και τις μάσκες/κατασκευές η Ιφιγένεια Κωφού προσφέροντας στους μικρούς θεατές μία προσιτή φαντασμαγορία μακρία από τα κινηματογραφικά και πιο κοντά στη θεατρική πραγματικότητα.

Η παράσταση είναι φτιαγμένη από ανθρώπους που γνωρίζουν καλά πως τα σημερινά παιδιά κάποια στιγμή θα γίνουν ενήλικες και η θεατρική παιδεία θα τα βοηθήσει σίγουρα να ανταπεξέλθουν πιο εύκολα στις προκλήσεις της ζωής, αντιμετωπίζοντάς τις με χιούμορ και εφευρετικότητα, ειδικά σε μία εποχή που κυριαρχεί η εικόνα έναντι της φαντασίας, το κέρδος έναντι της ποιότητας, η προχειρότητα έναντι του επαγγελματισμού και πολλά ακόμη εξίσου δυσοίωνα.

Ευχόμαστε ολόψυχα στον Δημήτρη Αδάμη και τις Μαγικές Σβούρες του να συνεχίσουν το καλλιτεχνικό τους όραμα με την ίδια προσήλωση και τον ίδιο ενθουσιασμό (κάτι ακούσαμε για Σαίξπηρ για παιδιά και πολύ χαρήκαμε, αλλά αυτά θα τα πούμε προσεχώς) και φυσικά την καλοκαιρινή τους περιοδεία με την ίδια επιτυχία κάθε φορά, προσφέροντας την ευκαιρία σε μικρούς και μεγάλους να ξεφύγουν έστω για λίγο από την γκρίζα καθημερινότητα ανακαλύπτοντας και πάλι το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

ALIKI 9

Και η στιγμή της επιβράβευσης…


Συντελεστές:

Διασκευή – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αδάμης
Σκηνικά: μαγικές σβούρες
Κοστούμια: Βέρα Αναστασάκου
Kίνηση: Αντιγόνη Γύρα
Ενορχήστρωση-Διασκευή: Γιώργος Κωνσταντινίδης
Μάσκες – Κατασκευές: Ιφιγένεια Κωφού
Μουσική Επιμέλεια: Δημήτρης Αδάμης
Φωτισμοί: Γιώργος Ανεστόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Παππάς
Βοηθός Χορογράφου: Ευγενία Σιγαλού
Παραγωγή: μαγικές σβούρες

Παίζουν οι ηθοποιοί: Δημήτρης Αγοράς , Αλέξης Βιδαλάκης, Δημήτρης Καπετανάκος, Σοφία Πανάγου, Δανάη Σδούγκου, Μαριλίζα Χρονέα, Γιάννης Φιλίππου

«Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων » απευθύνεται σε παιδιά κάθε ηλικίας.

Ποιήματα, Ε. Μύρων

Tags

Πηγή φωτογραφίας: Διαδίκτυο

 

Ἡ πολυθρόνα

Ἀφοῦ σχόλασε κι ἔβαλε
τὰ παιδιὰ γιὰ ὕπνο, βούλιαξε
στὴν πολυθρόνα της

ἀκούγοντας Σούμπερτ.

Ἀναιμικές οἱ ἐξάρσεις

οἱ παύσεις πουθενά –

τὰ ἠχεία θὰ φταῖνε,

ἤ κάθισαν τ’ αὐτιὰ της.

https://a-lektor.blogspot.gr/2017/07/blog-post_3.html

 

Πολλὰ τὰ σκαλιά

Πῶς νὰ τρέξουμε,

πῶς ν’ ἀνεβοῦμε στὴν ψυχή

μὲ τὰ χέρια στὶς τσέπες·

χαιδεύοντας ἡδονιστικά

μὲ τ’ ἀκροδάχτυλα

κλειδιὰ καὶ πορτοφόλι…

http://a-lektor.blogspot.gr/2017/05/blog-post_26.html

 

Κακὴ ζαριά

Ὅλες οἱ πιθανότητες

γκρεμίστηκαν –

μόνη στέκει πιὰ

ἡ ἕβδομη πλευρά.

http://a-lektor.blogspot.gr/2017/04/blog-post_13.html

 

Πρὸς Ζωή

Ἔχεις σκεφτεῖ ποτέ

τί ἀγάπη σοῦ ‘χουμε,

ἐνῶ ξέρουμε

πὼς θὰ μᾶς προδὼσεις;

 

Τό ἀσανσέρ

…καὶ δίπλα του

πάντα ἡ σκάλα

μιὰ ὑπενθύμιση –

ἤ τουλάχιστον,

μιὰ δικαιολογία

γιὰ τὰ πονεμένα γόνατα…

https://a-lektor.blogspot.gr/2017/05/blog-post_2.html

 

Ἐπιδέσμ(ι)οι

Ἡ νύχτα ματώνει

ὅλο τὸ κορμὶ –

ἡ μέρα τὸ σφίγγει,

κομψὰ,

μὲ μεταποιημένες γάζες.

https://a-lektor.blogspot.gr/2017/05/blog-post_41.html

 

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΝΕΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ, ΣΤΙΣ 13, 14, 17, 18 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017, ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ, ΜΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ 3 ΕΡΓΩΝ ΠΟΥ ΔΙΑΚΡΙΘΗΚΑΝ…

Tags


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

10620124_10203850971568097_8561179947259916890_o


Καλοκαίρι στην Αθήνα (μέχρι να φύγουμε κι εμείς διακοπές) και παρόλο που το θερμόμετρο ανεβαίνει, η πολιτιστική κίνηση στο “κλεινόν άστυ” θυμίζει περισσότερο χειμώνα παρά θερινή περίοδο. Πολλές και αξιόλογες παραστάσεις, παλιότερες που συνεχίζονται κι εντελώς νέες, παρουσιάζονται σε διάφορες θεατρικές σκηνές της πόλης, επεκτείνοντας την καλοκαιρινή σεζόν….επ’ αόριστον…

Απόλυτα εναρμονισμένο με το κλίμα της έντονης πολιστικής δραστηριότητας της εποχής, το πολυσυλλεκτικό Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το οποίο πάντα καταφέρνει να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον, με πολυάριθμες καλλιτεχνικές δράσεις που καλύπτουν μία πολύ μεγάλη γκάμα θεατρικών, κινηματογραφικών, μουσικών, εικαστικών, εκπαιδευτικών και άλλων επιλογών.

Ο δεύτερος μήνας του καλοκαιριού στο ΙΜΚ, μας επιφυλάσσει άλλη μία θεατρική έκπληξη, αφού στις 13, 14, 17, 18 Ιουλίου 2017 και ώρα 20:30, στο -2, θα παρουσιαστούν τρία μονόπρακτα, το ένα μετά το άλλο, ως μια ενιαία παράσταση.

Συγκεκριμένα, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης IMK LOGOμε την αρωγή και την υποστήριξη της Εθνικής Τράπεζας, ολοκλήρωσε το πεντάμηνο Εργαστήριο Νέων Θεατρικών Συγγραφέων ERGASTIRIO NEWN THEATRIKWN SYGGRAFEWN που ξεκίνησε στα τέλη Δεκεμβρίου του 2016 και διήρκεσε έως τα τέλη Μαΐου. Στις 13, 14, 17 και 18 Ιουλίου θα παρουσιαστούν στην σκηνή τα τρία μονόπρακτα έργα που διακρίθηκαν, μαζί με την έκδοσή τους σε δύο τόμους, ελληνικά και αγγλικά, από τις Εκδόσεις Σεναριογράφων Ελλάδας.

Το συγγραφικό θεατρικό training των συμμετεχόντων ανέλαβαν οι συγγραφείς Ελένη Ζιώγα, Βασίλης Κατσικονούρης, Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης και ο Εισηγητής και Υπεύθυνος του Εργαστηρίου, συγγραφέας Ηρακλής Λογοθέτης, οι οποίοι επέλεξαν, μαζί με τη θεατρολόγο, σκηνοθέτιδα και Υπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του ΙΜΚ, Αλεξάνδρα Γεωργοπούλου, τα τρία έργα που παρουσιάζονται στη σκηνή. 

Αρωγοί στην προσπάθεια να ζωντανέψουν στη σκηνή τα έργα των νέων συγγραφέων είναι οι σκηνοθέτες Ρούλα ΠατεράκηΣοφία Παλάντζα και Γιώργος Λύρας, μαζί με τους ηθοποιούς τους.

Σκοπός του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης και του Εργαστηρίου, με την αμέριστη υποστήριξη της Εθνικής Τράπεζας, δεν είναι μόνο να δοθούν βραβεία και απλώς να ανέβουν στη σκηνή νέα θεατρικά έργα. Απώτερος σκοπός είναι να φέρει σε επαφή το καλλιτεχνικό έργο νέων ανθρώπων με το κοινό, έτσι ώστε οι συγγραφείς να θερμομετρήσουν την δημόσια απόκριση των έργων τους και να δώσει την ευκαιρία ακόμα μεγαλύτερης εμβάθυνσης στη διαδικασία «από το χαρτί στη σκηνή» με τη βοήθεια των σκηνοθετών, σε συνθήκες ολοκληρωμένης παράστασης. Σκοπός, επίσης, είναι η δίγλωσση (ελληνικά – αγγλικά) έκδοση των έργων και η προώθησή τους στον καλλιτεχνικό κόσμο καθώς και η γνωριμία τους με την αγορά του βιβλίου.

Τα τρία μονόπρακτα διάρκειας 40-45’ παρουσιάζονται το ένα μετά το άλλο σε μία παράσταση, με την εξής σειρά:

Ταυτότητα παραστάσεων – 4 μέρες

«ΦλικΦλοκ»

Συγγραφέας: Αγγελική Παρδαλίδου

Σκηνοθεσία: Ρούλα Πατεράκη

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Αλέξης Διαμαντής, Ευανθία Κουρμούλη 


«Βόλτα στη Λιακάδα»

Συγγραφέας: PepeAbas

Σκηνοθεσία: Σοφία Παλάντζα

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Νικήτας Αναστόπουλος, Λευτέρης Καταχανάς


 «Τα Θηλαστικά»

Συγγραφέας: Ευτυχία Γιαννάκη

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λύρας

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Άρτεμις Γρύμπλα, Γιώργος Δεπάστας, Χριστιάννα Μαντζουράνη, Άλκης Μπακογιάννης


Με βάση το προαναφερόμενο πρόγραμμα των παραστάσεων που βασίζονται σε έργα που διακρίθηκαν και φέρουν την σκηνοθετική υπογραφή καταξιωμένων καλλιτεχνών με ικανούς ηθοποιούς να τα ζωντανεύουν στην σκηνή, αλλά και τη συνθήκη της σκηνικής ένωσής τους σε μία ενιαία παράσταση, νομίζω ότι στο σύνολο της η εν λόγω καλλιτεχνική προσπάθεια χρήζει της προσοχής και του ενδιαφέροντος μας, δροσίζοντας τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού όσων από εμάς θα παραμείνουμε στην “εν βρασμώ” Αθήνα, καθόλη τη διάρκεια του Ιουλίου.  


 ΛΟΙΠΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Για την έκδοση:

«Εκδόσεις Σεναριογράφων Ελλάδας»

Διαχειριστής:Αλέξανδρος Κακαβάς

Επιμέλεια: Ηρακλής Λογοθέτης

Σελιδοποίηση: Δημήτρης Γκιώνης

Πληροφορίες

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78, τηλ.210 3418 550, 210 3418579

Ημερομηνίες και ώρες παραστάσεων:Πέμπτη 13/7, Παρασκευή 14/7, Δευτέρα 17/7, Τρίτη 18/7 2016, στις 20:30 στην αίθουσα -2 του ΙΜΚ

Τρόπος παρουσίασης: Τα τρία μονόπρακτα διάρκειας 40-45’ παρουσιάζονται το ένα μετά το άλλο σε μία παράσταση.

Είσοδος ελεύθερη, κρατήσεις θέσεων στο 210 3418579, θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Ο Διαγωνισμός Σύγχρονου Θεατρικού Έργου συνεχίζεται έως

τις 30 Σεπτεμβρίου 2017

Η β’ φάση του «Φεστιβάλ Νέων Θεατρικών Συγγραφέων – 6 συγγραφείς ζητούν το κοινό τους» συνεχίζεται και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καταθέσουν τα έργα τους έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2017.

ERGASTIRI LOGO

Για τους όρους συμμετοχής ακολουθήστε το σύνδεσμοhttp://www.mcf.gr/el/1177/1185/

ΜΕΓΑΣ ΧΟΡΗΓΟΣ ΙΜΚ

Eθνική Τράπεζα

 ΧΟΡΗΓΟΣ ΙΜΚ

ΔΕΠΑ

ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΗΣ ΙΜΚ

PricewaterhouseCoopers

 ΔΩΡΗΤΕΣ ΙΜΚ

KARANTZAS AND PARTNERS LAW FIRM

GRUPPO GEMELLO

ΘΕΣΜΙΚΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΙΜΚ

Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου

Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών

Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου

Σπίτι της Κύπρου -Μορφωτικό Γραφείο Κυπριακής Πρεσβείας

ΔήμοςΑθηναίων

EFFE-Europe for Festivals, Festivals for Europe

LIKE- European Regions and Cities for Culture

ΘΕΣΜΙΚΟΣ ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΙΜΚ

ΕΡΤ

ΧΟΡΗΓΟΙ  ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΙΜΚ

 ΤΑ ΝΕΑ   METROPOLIS    Το Ποντίκι

Αθήνα 9,84     BHMAFM 99.5    Ιn.gr

The TOC.gr      Ελculture.gr     Clickatlife.gr   Monopoli.gr      

In2life.gr        Culturenow.gr     Onlytheater.gr

Artplay.gr      ForFree.gr     Artandpress.gr  

The GreekPlayProject    LiFE.gr,  theatromania.gr

Amagi.gr      Webmusic.gr   nova pronomia

Στάθμευση στο εμπορικό κέντρο athensheart

Οι  θεατές των παραστάσεων του ΙΜΚ δικαιούνται δωρεάν στάθμευση στο Parking του εμπορικού κέντρου AthensHeart από Δευτέρα έως Σάββατο από τις 08:00-22:00. Από τις 22:00 έως τη 01:00 η χρέωση είναι 2,5€ και 1€ για κάθε επιπλέον ώρα στάθμευσης. Τις Κυριακές οι θεατές των παραστάσεων του ΙΜΚ θα επιβαρύνονται  με 2,5€ για χρήση του parking από τις 10:00  έως 01:00. Από τις 01:01πμ θα επιβαρύνεται με κόστος 1€ για κάθε επιπλέον ώρα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Συμβασιούχοι ή αλλιώς οι όμηροι της νέας εποχής…

Tags


γράφει ο Χρήστος Σούτος

ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΟΥ


Τις προηγούμενες μέρες, γίναμε μάρτυρες μίας ακόμη μεγάλης απεργιακής κινητοποίησης συμβασιούχων του λεγόμενου ευρύτερου δημόσιου τομέα. Οι υπάλληλοι στην υπηρεσία της καθαριότητας στους Δήμους ανά τη χώρα άφησαν τα σκουπίδια στους δρόμους των μεγάλων πόλεων και των τουριστικών περιοχών, φθάνοντας τους πολίτες στα όρια τους. Όρια όμως ανοχής, τα οποία προηγουμένως οι ίδιοι έχουν ξεπεράσει εδώ και καιρό. Η συγκεκριμένη κινητοποίηση έγινε μεγάλο θέμα για προφανείς λόγους. Πρώτον, διότι αφορά τον πολύ ευαίσθητο και για τη δημόσια υγεία τομέα της αποκομιδής απορριμάτων. Δεύτερον, διότι η εποχή που έλαβε χώρα επέτεινε το πρόβλημα και το μεγέθυνε με ταχύτατους ρυθμούς. Και τρίτον, διότι τα ΜΜΕ λόγω και όλων των παραπάνω, ασχολήθηκαν με το θέμα σε καθημερινή βάση και μάλιστα το προέβαλαν ως κεντρικό τους θέμα. Μετά από ημέρες διαβουλεύσεων και συνεχών συσκέψεων “βρέθηκε” η λύση και τα σκουπίδια μαζεύτηκαν. Τα ΜΜΕ το ξέχασαν το θέμα, οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να δουλεύουν απλήρωτοι με συμβάσεις στον αέρα και η ζωή των πόλεων επέστρεψε στην κανονικότητα. Όλα καλά επομένως ή μάλλον όχι; Ας δούμε τα πράγματα λίγο πιο σφαιρικά.

APERGIES 2

φωτογραφία αρχείου

Έχουν δίκιο οι εργαζόμενοι; Έχει δίκιο η κυβέρνηση; Έχουν δίκιο οι Δήμοι και οι Περιφέρειες; Οι απαντήσεις δεν μπορούν να είναι ούτε κατηγορηματικές, ούτε μονολεκτικές. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Οι εργαζόμενοι εξαπατήθηκαν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Τους υποσχέθηκαν μονιμοποίηση χωρίς φραγμούς και κριτήρια. Τους έταξαν τα πάντα όπως συνήθως και μόλις ανέβηκαν στην εξουσία τους ξέχασαν. Βέβαια η μόνη χώρα του κόσμου που η λέξη και η έννοια συμβασιούχος εμπεριέχει και την πιθανότητα μονιμοποίησης, είναι η Ελλάδα. Οι κυβερνώντες από τη μεριά τους γνώριζαν, ότι αυτά που έλεγαν προεκλογικά, δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν στην πράξη. Το Σύνταγμα δεν θα επέτρεπε την παράταση των συμβάσεων και πως αυτές θα κρίνονταν άκυρες, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να μην μπορούν να πληρωθούν και να βρεθούν για μια ακόμη φορά σε καθεστώς ομηρίας. Οι Δήμοι και οι Περιφέρειες από την άλλη βολεύτηκαν πίσω από αυτή την κατάσταση. Μπήκαν στο “παιχνίδι” της κυβέρνησης και εντέλει αυτοί την πλήρωσαν. Οι δημότες τα παράπονα τα έκαναν στους τοπικούς άρχοντες, οι δρόμοι των περιοχών τους γέμισαν σκουπίδια και έδειξαν ανίκανοι να διαχειριστούν το πρόβλημα, με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως ο Δήμος Π. Φαλήρου που δεν προχώρησε στην ανανέωση των “αμαρτωλών” συμβάσεων. Σε άλλες περιπτώσεις η απειλή εισόδου ιδιωτών στην καθαριότητα, όπως στο Δήμο Θεσσαλονίκης, ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά των εργαζομένων και η κατάσταση εξομαλύνθηκε πιο γρήγορα. 

APERGIES 1

φωτογραφία αρχείου

Πλέον τα ψέμματα τελείωσαν. Οι συμβασιούχοι θα πρέπει να αντιληφθούν την πραγματικότητα. Οι τοπικοί άρχοντες θα πρέπει να πουν με σαφήνεια ποιες είναι οι πάγιες ανάγκες τους σε προσωπικό και να προχωρήσουν σε συγκεκριμένες προσλήψεις. Τέλος στην εποχή της ρουσφετολογίας μέσω της ομηρίας χιλιάδων ανθρώπων που μπροστά στο φάσμα της ανεργίας έσκυβαν το κεφάλι. Η κεντρική εξουσία επιβάλλεται να βάλει επιτέλους κανόνες και κριτήρια. Και όλα αυτά ενώ οι υπάλληλοι καθαριότητας θρηνούν την πρώτη απώλεια τους μετά το πέρας των απεργιακών τους κινητοποιήσεων και αγωνιούν για την πορεία της υγείας ενός ακόμα συναδέλφου τους. Αλλά αυτά, όπως και οι συνθήκες εργασίας τους, οι κανόνες υγιεινής που απλά δεν υφίστανται σε πολλούς Δήμους, είναι θέματα που δεν απασχολούν τα ΜΜΕ…

APERGIES 3

φωτογραφία αρχείου