Η ΣΤΗΛΗ ARS & VITA ΣΑΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ “ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑ” & “ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ/SUSPENSE”, ΤΟΥ ΤΣΙΜΑΡΑ ΤΖΑΝΑΤΟΥ…

Tags

TZANATOS

Ο ηθοποιός και συγγραφέας Τσιμάρας Τζανάτος


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

10620124_10203850971568097_8561179947259916890_o


Είναι κάποιοι άνθρωποι γεννημένοι ποιητές. Γεννημένοι “παραμυθάδες”. Γεννημένοι ρομαντικοί. Ένας από αυτούς είναι σίγουρα ο ηθοποιός και συγγραφέας Τσιμάρας Τζανάτος (…δεν αρέσκεται σε φιλοφρονήσεις τύπου “γνωστός”, “δημοφιλής” κλπ, εξού και η λιτή προσφώνηση…) που τα τελευταία χρόνια μονοπωλεί το ενδιαφέρον μας είτε παίζει στο θέατρο, είτε υπογράφει τα βιβλία του, τα οποία είναι όπως και ο ίδιος. Επίκαιρα, πολυεπίπεδα, ανάλαφρα μέσα στη βαρύτητά τους, ευαίσθητα μέσα στην σκληρότητά τους και απόλυτα σύγχρονα μέσα στην κλασικότητά τους.

Στον όμορφο και πάντα φιλόξενο χώρο του βιβλιοπωλείου “Επί λέξει” (Ακαδημίας 32, Αθήνα, 210-3388054)  θα παρουσιαστούν την Πέμπτη 4 Μαΐου 2017, στις 20:00, δύο από τα πιο γνωστά και αγαπημένα μας βιβλία του, το αφήγημα “ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑ” από τις Εκδόσεις Σοκόλη και το θεατρικό έργο “ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ/SUSPENSE”, το οποίο έχει ήδη μεταφερθεί δύο φορές στο θέατρο και επανακυκλοφορεί σε ανανεωμένη (δίγλωσση) έκδοση από τις Εκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ.

Στην παρουσίαση των βιβλίων του Τσιμάρα Τζανάτου, που έχει καταφέρει με τη γενικότερη στάση του στα πράγματα, να φέρει ένα νέο ήθος στον καλλιτεχνικό χώρο, αποδεικνύοντας ότι τελικά ισχύει πως όσο πιο σημαντικός είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο απλός και προσιτός είναι με το κοινό του, με τους συναδέλφους, τους συνεργάτες του και τα συναφή, θα μιλήσουν οι εξίσου αξιόλογοι: 

Γιώργος Σαμπατακάκης/ Θεατρολόγος

Χρύσα Σπηλιώτη/ Συγγραφέας-Ηθοποιός

Άσπα Τομπούλη/Σκηνοθέτις

ενώ αποσπάσματα θα διαβάσουν οι:

Ρούλα Πατεράκη

ΤΣΙΜΑΡΑΣ 3

Χρύσα Καψούλη

ΤΣΙΜΑΡΑΣ 4

Βίκυ Κυριακουλάκου

ΤΣΙΜΑΡΑΣ 6

& ο συγγραφέας Γιάννης Μαυριτσάκης

ΤΣΙΜΑΡΑΣ 7

Στηn εκδήλωση θα συμμετέχει επίσης η μουσικός Ιρίνα Δημάκη με το τσέλο της, επενδύοντας με ονειρικές μουσικές τον εύθραυστο και γεμάτο αντιθέσεις λογοτεχνικό κόσμο του Τσιμάρα Τζανάτου, όπως αυτός αποτυπώνεται στα βιβλία του, που πραγματεύονται – μεταξύ άλλων – ζητήματα όπως: η αιώνια μάχη των φύλων (και των φυλών), η μοναξιά, η απόγνωση, τα αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου κ.α., μέσα από το πρίσμα του ποιητικού ρεαλισμού και του…πεζού σουρεαλισμού…

ΤΣΙΜΑΡΑΣ 8

Η μουσικός Ιρίνα Δημάκη με το τσέλο της…

Η στήλη ARS & VITA σας δίνει από τώρα ραντεβού στο βιβλιοπωλείο “Επί Λέξει”, την Πέμπτη 4 Μαΐου 2017, στις 8 το βράδυ, γιατί δεν πρέπει επουδενί να αφήνουμε Εκκρεμότητα απέναντι σε όσους και όσα αγαπάμε και να παραδινόμαστε αμαχητί στη Δεσποινίδα Δυστυχία που δυστυχώς κατοικεί…μέσα μας…


“ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑ” (Εκδ. Σοκόλη)

& “ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ” (Εκδ. ΗΡΟΔΟΤΟΣ)

του Τσιμάρα Τζανάτου

την Πέμπτη 4 Μαΐου, στις 20:00

στο βιβλιοπωλείο «Επί Λέξει»

(Ακαδημίας 32, Αθήνα 210-3388054)

Στην παρουσίαση των βιβλίων θα μιλήσουν:

Γιώργος Σαμπατακάκης/ Θεατρολόγος

Χρύσα Σπηλιώτη/ Συγγραφέας-Ηθοποιός

Άσπα Τομπούλη/Σκηνοθέτις

 Αποσπάσματα θα διαβάσουν:

Ρούλα Πατεράκη

Χρύσα Καψούλη

Βίκυ Κυριακουλάκου

και ο συγγραφέας Γιάννης Μαυριτσάκης

Συμμετέχει η μουσικός Ίρινα Δημάκη με το τσέλο της

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης

Εmail: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com

«ΑΚΡΑΙΟΦΙΛΟ» της Alexandra Badea, σε σκηνοθεσία Elisabeth Marie, στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων – άνθρωπος και ακραιόφιλο = unique & spécial …

ΑΚΡΑΙΟΦΙΛΟ ΑΦΙΣΑ


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

14608686_10208465026476586_4458234053259109205_o


Μοναδικοί και ξεχωριστοί είμαστε όλοι, όπως και τα ακραιόφιλα, αυτοί οι τόσο ανθεκτικοί μικροοργανισμοί που επιβιώνουν ακόμη και κάτω από τις πιο extreme συνθήκες. Έτσι και οι άνθρωποι. Αντέχουμε πολύ περισσότερα, ακόμη κι από αυτά που σκεφτόμαστε ότι μπορεί να μας συμβούν, στους χειρότερους εφιάλτες μας.

Unique & spécial λοιπόν οι άνθρωποι στα μήκη και τα πλάτη αυτού του κόσμου και ας αντιμετωπιζόμαστε ολοένα και περισσότερο ως αριθμοί σε στατιστικές, έρευνες και δημοψηφίσματα. Ανθεκτικοί μέσα στην εύθραυστή μας φύση. Δυνατοί μέσα στην αδυναμία μας. Ορθολογιστές μέσα στον παραλογισμό μας. Αγνοί μέσα στη διαφθορά μας. Και οι αντιφάσεις δεν έχουν αρχή, μέση και τέλος…

Η Alexandra Badea, η Ρουμάνα συγγραφέας που πολιτογραφήθηκε Γαλλίδα, ή για να το θέσουμε πιο σωστά «πολίτης του κόσμου», διέγνωσε στους ανθρώπους – και ειδικότερα τους σύγχρονους – όλη την παραδοξότητα της ύπαρξής και μέσα από τις κατακερματισμένες ιστορίες τριών εντελώς διαφορετικών ανθρώπων (που στο τέλος εξομοιώνονται μπροστά στο ίδιο αδιέξοδο) μας έφερε αντιμέτωπους με τις δικές μας καθημερινές, μικρές και μεγάλες επιλογές, παρακινώντας μας να επανακτήσουμε τον έλεγχο της ζωής μας, όσο δύσκολο – σχεδόν ανέφικτο – κι αν ακούγεται αυτό, υπό το βάρος σημαντικότατων αποφάσεων που λαμβάνονται ερήμην μας.  

AKRAIOFILO_1_copyright_KIKI PAPADOPOULOU

Στιγμιότυπο από την παράσταση

Η σκηνοθέτης Elisabeth Marie – Oμάδα Scarface Ensemble έχοντας επισκεφτεί και στο παρελθόν τον πάντα φιλόξενο χώρο του Κέντρου Ελέγχου Τηλεοράσεων (Οιδίπους επί Κολωνώ, 2013 – Μαργαρίτα, Πενθεσίλεια, Ιώ, 2014) επιστρέφει για τρίτη φορά, παρουσιάζοντας το βραβευμένο έργο της Badea (Μεγάλο Βραβείο Δραματικής Λογοτεχνίας Γαλλικού Κέντρου Θεάτρου 2013) που αποτελεί μία κατάδυση στην ατομική «άβυσσο» του καθένα από τους τρεις κεντρικούς ήρωες, που συνετελείται σταδιακά μέσα από τις συγκρούσεις τους με άλλα πρόσωπα – εν ζωή, θανόντα ή…μελλοθάνατα – που συναποτελούν τον κοινωνικό τους περίγυρο: συνεργάτες, οικογένεια, εραστές, “στόχους” κλπ…

Η παράσταση, που παρουσιάστηκε – για πρώτη φορά παγκοσμίως – στο πλαίσιο του περσινού Φεστιβάλ Αθηνών, συνδυάζει πολλών ειδών επιρροές και σκηνοθετικές «σχολές» (σωματικό θέατρο, in yer face αφήγηση, εκτενή χρήση μικροφώνου) όλα αρμονικά δεμένα σε μία ενιαία, αν και έντονα αποσπασματική σκηνική απεικόνιση τριών ανθρώπινων ζωών, τριών ανθρώπινων ψυχών, τριών συνειδήσεων που βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο…καμπής…

Ένας πολιτικός/Jack Reinhardt, ένας στρατιώτης/Ιάσων Bitter Κουρούνης και μία επιστήμονας-ερευνήτρια/Selin Altiparmak, υπό το άγρυπνο βλέμμα μίας αινιγματικής αφηγήτριας/Ρηνιώ Κυριαζή, που ενδύονταν καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης πρόσωπα, καταστάσεις, αναμνήσεις…συνειδήσεις, συνδέοντας σαν μία αόρατη κλωστή το παρελθόν με το παρόν, το παρόν με το μέλλον, το μέλλον με το παρελθόν, την Ανατολή με τη Δύση, το σωστό με το λάθος, τα θέλω με τα πρέπει, την ασφάλεια με το ρίσκο, την πραγματικότητα με την ουτοπία.

AKRAIOFILO_2_copyright_KIKI PAPADOPOULOU

ακραιόφιλα + άνθρωποι = ισοπαλία

Ο ευφυής και πολυσύνθετος μέσα στην απλότητά του τρόπος, με τον οποίο η σκηνοθέτης της παράστασης επέλεξε να μας βάλει στη θέση του εκάστοτε ήρωα, χωρίς περιστροφές, σεμνοτυφίες και politically correct αφορισμούς, θέτοντας παράλληλα εμμέσως πλην σαφώς το ερώτημα ‘Εσύ τι θα έκανες στη θέση τους;”, έκανε μία βαθιά τομή στον ορθολογισμό μας, αφήνοντας τις αισθήσεις μας να ταξιδέψουν σε διάφορα μέρη του κόσμου και μάλιστα ταυτόχρονα, ανοίγοντας τους ορίζοντες μας πέρα από εκεί που φτάνουν τα μάτια μας, οι γνώσεις μας, η παραπληροφόρησή μας…

Οι τέσσερις ηθοποιοί, εντελώς μόνοι και απόλυτα μαζί, σε μία ανελέητη σύγκρουση κυρίως με τον εαυτό τους και τις επιλογές τους, έδωσαν την ανθρώπινη εκδοχή χαρακτήρων που συνηθίσαμε να θεωρούμε «απρόσωπους», σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και μη ανθρώπινους, αφού αυτό που μας ενδιαφέρει είναι κυρίως οι επιπτώσεις των επιλογών τους στην καθημερινότητά μας και όχι η ανθρώπινη υπόσταση και ο ψυχισμός τους.

Η Badea απαντάει με ύφος ποιητικά αυθάδες σε όσους, προκειμένου να ξεφύγουν από την προσωπική τους ευθύνη, ανάγουν το «κακό» σε ένα απόκοσμο, φριχτό τέρας που καταδυναστεύει τον άνθρωπο από καταβολής κόσμου και αρνούνται να αποδεχτούν το γεγονός ότι το «τέρας» είμαστε εμείς. Κι αν δεν είμαστε ακόμη, κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή να γίνουμε.

AKRAIOFILO_5_copyright_KIKI PAPADOPOULOU

χορεύοντας στο σκοτάδι…

Ματαιωμένα όνειρα, καταπιεσμένα πάθη, διεφθαρμένοι εξουσιαστές, οικονομικά συμφέροντα, επεκτατικοί πόλεμοι, παράπλευρες απώλειες, τρομοκρατία, υποκρισία, απάνθρωπα καθήκοντα…πρέπει…πρέπει…πρέπει…Στον κόσμο που περιγράφει η Badea και απέδωσε σκηνοθετικά η Elizabeth Marie, όλοι είναι συνένοχοι σε ένα έγκλημα που συντελείται κατά της ίδιας της ανθρώπινης φύσης.

Πότε στα γαλλικά (με ελληνικούς υπέρτιτλους) και άλλοτε στα ελληνικά οι τέσσερις ηθοποιοί μεταφέρονταν στο χώρο και το χρόνο, για να μας μεταδώσουν ψήγματα ζωής, αναμνήσεων και λοιπών συναισθηματικών ρωγμών, που τους οδήγησαν στο σημείο που τους συναντάμε εμείς, έτοιμους για όλα….ή τίποτα…

Η Ρηνιώ Κυριαζή, μία ηθοποιός που πάντα συμμετέχει σε δουλειές που κάτι σημαντικό έχουν να πουν, κινούσε τα χωροχρονικά νήματα σαν ένας αόρατος ρυθμιστής, παρασύροντας στο ρυθμό της τους απόλυτα συνεπείς στους ρόλους τους (και άκρως γοητευτικούς); Jack Reinhardt, Ιάσονα Bitter Κουρούνη & Selin Altiparmak.

Αν και η παράσταση έχει πλέον τελειώσει (προλάβαμε να παρακολουθήσουμε τη Δευτέρα 10/4 την προτελευταία) τα ερωτήματα που θέτει θα μας στοιχειώνουν για πολύ καιρό, αφού εκτός από επίκαιρα είναι και πανανθρώπινα, γι’ αυτό και ελπίζουμε να επαναληφθεί η παράσταση στο κοντινό ή απώτερο μέλλον, στο ΚΕΤ ή όπου αλλού βρεθεί στέγη. 

AKRAIOFILO_3_copyright_KIKI PAPADOPOULOU

στιγμιότυπο από την παράσταση

Εν όψει του Εορτασμού του Πάσχα και θέλοντας να παραμείνουμε αισιόδοξοι, παρόλα τα δεινά που καθημερινά βλέπουμε να συντελούνται, είτε μέσω των ειδήσεων, είτε στον ευρύτερο περίγυρο μας ή ακόμη και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι (με την κυριολεκτική  ή μεταφορική έννοια) καλό θα ήταν να αναλογιστούμε τη δική μας στάση απέναντι στα πράγματα, αρχίζοντας τις όποιες αλλαγές πρωτίστως από τον εαυτό μας και δευτερευόντως από τον μικρόκοσμό μας. Σίγουρα όλοι, ως πολίτες μιας χώρας, ως εργαζόμενοι, ως ερωτικοί σύντροφοι, ως φίλοι, ως άνθρωποι εν γένει, έχουμε περιθώρια βελτίωσης κι ας θεωρούμε ότι το πρόβλημα το έχουν πάντα όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς.

Θα μου πείτε αρκεί η προσωπική μου αυτοβελτίωση, για να φτιάξει αυτός ο σάπιος κόσμος; Μπορώ εγώ, ο μικρός και ταπεινός να επηρεάσω τα παγκόσμια κέντρα αποφάσεων; Ναι μπορείς…μπορούμε, αν πάψουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας και τους άλλους ως μονάδες και δούμε επιτέλους τον κόσμο σαν μία ολότητα. Ουτοπία θα μου πείτε. Μπορεί. Αλλά και τι δεν είναι; Όντας όλοι μελλοθάνατοι κάνουμε όνειρα, ερωτευόμαστε, γεννάμε παιδιά, δημιουργούμε, ελπίζουμε, γελάμε, αγαπάμε…Υπάρχει μεγαλύτερη ουτοπία από την ίδια τη ζωή;

Ευχαριστούμε θερμά την Elisabeth Marie  και την Ομάδα Scarface Ensemble για αυτήν την εμπνευσμένη υπενθύμιση ζωής και σας ευχόμαστε Καλό Πάσχα και κυρίως… Καλή Ανάσταση!

AKRAIOFILO_4_copyright_KIKI PAPADOPOULOU

κόκκινο…σαν αίμα…


❝Ακραιόφιλο❞ ● Alexandra Badea | Elizabeth Marie (ομάδα Scarface Ensemble) ● Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
✓ για 8 μόνο παραστάσεις, από τις 20 Mαρτίου μέχρι τις 11 Απριλίου 2017 | κάθε Δευτέρα και Τρίτη | 21:00
10 €, 8 € (φοιτητικό, άνω 65), 5 € (κάρτα ανεργίας, ΣΕΗ)
● πρεμιέρα: Δευτέρα 20 Mαρτίου 2017

παράσταση στα ελληνικά και στα γαλλικά, με ελληνικούς υπέρτιτλους

Η γαλλική ομάδα Scarface Ensemble επισκέπτεται το ΚΕΤ για τρίτη φορά (Οιδίπους επί Κολωνώ, 2013 – Μαργαρίτα, Πενθεσίλεια, Ιώ, 2014) παρουσιάζοντας το έργο της Αlexandra Badea, μιας από τις πιο εμβληματικές φωνές της σύγχρονης γαλλόφωνης σκηνής.

Τα ακραιόφιλα, οι μικροοργανισμοί που επιβιώνουν σε ακραίες συνθήκες στα βάθη των ωκεανών, χωρίς οξυγόνο, αντιπαραβάλλονται με τις ζωές των ανθρώπων. Καθώς στο σύγχρονο κόσμο δοκιμάζεται η μεταξύ μας επικοινωνία, όνειρα, επιθυμίες και αναμνήσεις συναντιούνται σε μια παγκόσμια πλατφόρμα και υποτάσσονται σε έναν και μοναδικό νόμο, το νόμο της αγοράς. Το έργο της Badea (Μεγάλο Βραβείο Δραματικής Λογοτεχνίας Γαλλικού Κέντρου Θεάτρου 2013) αφηγείται μια κατάδυση σε βαθιά νερά, αφού επιχειρεί να φωτίσει τις ρωγμές της συνείδησης τριών προσώπων: ενός πολιτικού, ενός στρατιώτη που κατευθύνει μη επανδρωμένα πολεμικά αεροσκάφη (UAV) και μιας ερευνήτριας που απαρνείται την επιστήμη για χάρη μιας πολυεθνικής. Σπαράγματα σκέψεων, κύματα λόγου, ρεύματα λέξεων, όλα σκόρπια, αφήνουν τις συνδέσεις να δημιουργούνται και να διαλύονται μπροστά στα μάτια μας.

Η παράσταση παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, στις 6 και 7 Ιουλίου 2016, και αποτελεί το πρώτο ανέβασμα του έργου παγκοσμίως.

σκηνοθεσία: Elizabeth Marie | μετάφραση: Ρηνιώ Κυριαζή, Ιάσων Bitter Κουρούνης | μουσική και σύνθεση ήχων: Cyril Alata | σκηνογραφία-εικόνα: Grégoire Perrier | φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας και Θωμάς Οικονομάκος | χειρισμός: Νεκταρία Kουτσογεωργοπούλου | ηθοποιοί: Jack Reinhardt, Ρηνιώ Κυριαζή, Selin Altıparmak, Ιάσων Bitter Κουρούνης

Είναι η τρίτη φορά που η Elisabeth Marie και η ομάδα Scarface Ensemble επισκέπτονται την Ελλάδα. Το 2013 παρουσίασαν στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων το έργο Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή στη γαλλική γλώσσα και στη συνέχεια, σε συνεργασία με τη Ρηνιώ Κυριαζή (Αθήνα) και τη Selin Altıparmak (Κωνσταντινούπολη) την παράσταση Μαργαρίτα, Πενθεσίλεια, Ιώ, σύνθεση κειμένων των Σβετλάνα Αλεξέγιεβιτς, Χάινριχ Φον Κλάιστ και Αισχύλου, η οποία παίχτηκε στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων (2014-15), στο Φεστιβάλ Τήνου, το Στρασβούργο (2015) και την Κωνσταντινούπολη (2016). Το καλοκαίρι του 2016 παρουσίασαν σε παγκόσμια πρεμιέρα το έργο της Alexandra Badea Ακραιόφιλο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Αlexandra Badea
Γεννημένη το 1980 στη Ρουμανία, η Alexandra Badea είναι συγγραφέας, σκηνοθέτις, σεναριογράφος και σκηνογράφος. Παρακολούθησε μαθήματα σκηνοθεσίας στην Ανώτερη Εθνική Σχολή Θεατρικής και Κινηματογραφικής Τέχνης στο Βουκουρέστι. Το 2003 εγκαθίσταται στο Παρίσι και εργάζεται ως σκηνοθέτης μοιράζοντας το χρόνο της ανάμεσα στη Γαλλία και τη Ρουμανία. Ανεβάζει έργα των Matei Vișniec, Sonia Chiambretto, Biljana Srbljanović, Sarah Kane, Igor Bauersima, Mihaela Michailov, Nicoleta Esinencu, αλλά και δικά της έργα. 
Από το 2009, δημοσιεύει στις εκδόσεις L’Arche τα πρώτα της θεατρικά έργα γραμμένα στα γαλλικά: Contrôle d’identité, Mode d’emploi και Burnout. Το έργο της Pulvérisés δημοσιεύεται από τις ίδιες εκδόσεις το 2012. Το 2013, κερδίζει το Μεγάλο Βραβείο Δραματικής Λογοτεχνίας και το 2014 ανεβαίνει στο Εθνικό θέατρο του Στρασβούργου σε σκηνοθεσία των Aurélia Guillet και Jacques Nichet.
Έχοντας ήδη υπογράψει το σενάριο στην πολύ αξιόλογη ταινία μικρού μήκους Solitudes του Liova Jedlicki, ετοιμάζει τώρα μια ταινία μεγάλου μήκους με τον ίδιο σκηνοθέτη. 
Το πρώτο της μυθιστόρημα, Zone d’amour prioritaire, δημοσιεύτηκε από τις εκδόσεις L’Arche το Φεβρουάριο του 2014.

Elizabeth Marie 
Μετά τις σπουδές της στο Στρασβούργο, διδάσκει γαλλικά για τρία χρόνια. Παράλληλα διεξάγει προσωπική έρευνα πάνω στη φωτογραφία και την ηχητική γραφή. Αναπτύσσει επίσης δημιουργικά εργαλεία στο σταυροδρόμι του ραδιοφώνου, του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Εργάζεται για τις εκπομπές Panorama, Matinales και Nuits magnétiques του ραδιοφωνικού σταθμού France Culture.
Το 1979, ιδρύει την Ομάδα Scarface ensemble μαζί με τους Bernard Bloch και Ismaïl Safouan. Το 1985, εγκαθίσταται στο Mulhouse όπου ανεβάζει παραστάσεις που ενώνουν τη μουσική με τη θεατρική έρευνα.
Το ρεπερτόριο των παραστάσεών της θέτει κοινωνικά ζητήματα, είτε αποτελείται από κείμενα της ίδιας, είτε σύγχρονων ή κλασικών συγγραφέων (Fassbinder, Alloula, Heiner Müller, LeRoi Jones, Godard, Perec, Πλάτων, Shakespeare, Ibsen, Gorki, Dostoïevski, κ.α.).
Η παραγωγή των παραστάσεών της γίνεται σε δομές αποκέντρωσης, στην περιοχή της Ile-de-France και εκτός Γαλλίας. 
Πολλές από τις παραστάσεις πραγματοποιούνται επίσης και σε άλλους χώρους πλην του θεάτρου, όπως διαμερίσματα, βιβλιοθήκες, φυλακές, καταλύματα, δημόσιες πλατείες, καντίνες εργοστασίων, κ.ά.

_________________________________________________

ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΝ
Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α
Κυψέλη
213 00 40 496
69 45 34 84 45
info@polychorosket.gr

ΠΡΟΣΒΑΣΗ
με αυτοκίνητο: εύκολο παρκάρισμα | με λεωφορείο (στάση Καλλιφρονά): 054, 608, 622, Α8, Β8 | με τρόλεϊ (στάση Καλλιφρονά): 3, 5, 11, 13, 14 | (στάση Πλατεία Κυψέλης): 2, 4 | με ΗΣΑΠ: Άγιος Νικόλαος (12 λεπτά με τα πόδια)

Τα πάθη των Ελλήνων…

Tags

 

PASXA 2


γράφει ο Χρήστος Σούτος

13494833_10207537608731722_1316456846108171583_n


Κάθε χρόνο, περίπου τέτοια, εποχή γιορτάζεται σε όλη την επικράτεια το δράμα του Θεανθρώπου. Μια γιορτή που οι Έλληνες, όπου και αν βρίσκονται, τη βιώνουν μέσα σε έντονο κλίμα συγκίνησης και πλήρους κατάνυξης. Ακόμα και στις μέρες μας που τα έθιμα, η θρησκευτική παράδοση και λατρεία δεν είναι στις κορυφαίες θέσεις προτίμησης των νέων ανθρώπων, η λαμπρότητα των εορτασμών της Μ. Εβδομάδας παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Το εορταστικό πασχαλινό τραπέζι αποτελεί για την ελληνική οικογένεια σημείο αναφοράς. Έστω και αν εδώ και χρόνια βρισκόμαστε σε οικονομική δυσπραγία, κλείνουμε τον προσεχή Μάιο μια επταετία κρίσης, μνημονίων, ανέχειας και συνεχούς ύφεσης, όλοι περιμένουν αυτές τις μέρες.

Πάσχα 2017 λοιπόν…Σε κλίμα αβεβαιότητας για την επικείμενη αξιολόγηση. Σε κλίμα εθνικής κατάθλιψης. Με μια χειμαζόμενη αγορά εργασίας όπου καθημερινά χάνονται θέσεις και συνάνθρωποι μας οδηγούνται στην ανεργία. Με τα capital controls να έχουν έρθει στη ζωή μας για να μείνουν και να οδηγούν όλο και περισσότερες επιχειρήσεις σε λουκέτο. Με το “φως στο τούνελ” να υπάρχει πια μόνο ως τίτλος εκπομπής. Με τους πολιτικούς να τσακώνονται ποιος θα είναι αυτός που θα βάλει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της ελληνικής οικονομίας. Με τους πολίτες να παρακολουθούν αποσβολωμένοι το παρόν και να ατενίζουν τρομοκρατημένοι για το μέλλον. Και όλοι σου λένε υπομονή, κάτι θα γίνει. Μην ανησυχείς η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Ναι αλλά και αυτή πεθαίνει στο τέλος.

PASXA

Το δράμα του Θεανθρώπου κάποτε φθάνει σε μια κορύφωση και ένα τέλος. Το δράμα των σύγχρονων Ελλήνων μοιάζει να μην έχει όριο. Ο Γολγοθάς του Ιησού και τα μαρτύρια που υπέστη οδήγησαν στην Ανάσταση του. Ο πολίτης της χώρας μας όμως απέχει πολύ από το να οδηγηθεί στην γη της Επαγγελίας. Δεν βλέπει καμία προοπτική στη ζωή του και δεν βιώνει καμία Ανάσταση σε κάποιον από τους τομείς της καθημερινότητας του. Παρόν μαύρο, μέλλον δυσοίωνο. Τι μένει στο φινάλε; Η αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών και η συλλογικότητα. Αρκούν; Όχι αλλά όταν η Πολιτεία απουσιάζει με εκκωφαντικό τρόπο η κοινωνία αναπτύσσει μηχανισμούς επιβίωσης…Μέρες που είναι ας σταθούμε δίπλα στον διπλανό μας. Μια αγκαλιά, ένα χρόνια πολλά αρκούν ακόμα και αν δεν μπορούμε να προσφέρουμε κάτι υλικό. Μην τσιγκουνεύεστε τα συναισθήματα. Καλό Πάσχα σε όλους με υγεία και ευτυχία!!!!

PASXA 5

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΦΗΒΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ 2017 – Η ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ ΓΙΑ 7η ΧΡΟΝΙΑ, ΤΟ ΠΙΟ «ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ» ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ & Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΟΡΜΗ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ ΜΑΣ…Ψ(Σ)ΑΡΩΣΕ!

Tags

 


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

14608686_10208465026476586_4458234053259109205_o

επεξεργασία φωτογραφιών:

Γιώργος Αγγελίδης


Τι όμορφο να ξεκινάς την εβδομάδα – και μάλιστα τη Μεγάλη – με την αποτίμηση της επί σκηνής σύμπραξης εφήβων-ενηλίκων, ενταγμένη στο πλαίσιο ενός από τα πλέον πολυαναμένομενα και με πολλαπλή καλλιτεχνική και εκπαιδευτική αξία φεστιβάλ της χρονιάς.  

Οι υπογράφοντες το συντονισμό και την Καλλιτεχνική επιμέλεια του Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου 2017, η Ομάδα Grasshopper Youth – Σοφία Βγενοπούλου και οι συνεργάτες της, με τη σύμπραξη των: Καλλιτεχνική Διευθύντρια Θεάτρου και Χορού, Κάτια Αρφαρά και Υπεύθυνη Εκπαιδευτικού Προγράμματος της Στέγης, Μυρτώ Λάβδα, προσκάλεσαν τους συγγραφείς: Γλυκερία Μπασδέκη, Βαγγέλη Κυριακού, Μαρία Τοπάλη, Θανάση Τριαρίδη και Γιάννη Τσίρμπα και τους σκηνοθέτες: Κωνσταντίνο Ασπιώτη, Άρτεμις Μάνου, Θεανώ Μεταξά, Δημήτρη Ξανθόπουλο, Μαριλένα Ρασιδάκη, Αντιγόνη Φρυδά με τους “The 3rd Person Theatre Group” και Νίκο Χατζόπουλο, να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να μας παρουσιάσουν 10 ολοκληρωμένες, ωριαίες παραστάσεις με πρωταγωνιστές μαθητές από διάφορα Γυμνάσια & Λύκεια της Αττικής.

Η στήλη ARS & VITA κατάφερε να βρεθεί ξανά, όπως και πέρυσι, στην ανοιξιάτικη θεατρική γιορτή της Στέγης (Παρασκευή 7 & Σάββατο 8/4) και να παρακολουθήσει δύο από τις συνολικά δέκα παραστάσεις που συμμετείχαν στο φετινό φεστιβάλ, αποκομίζοντας τις καλύτερες των εντυπώσεων για τα πρωτότυπα και επίκαιρα κείμενα, το υψηλής αισθητικής σκηνικό αποτέλεσμα, αλλά και για τις εξαιρετικές ικανότητες των νεαρών πρωταγωνιστών, που σε πολλές περιπτώσεις έβαλαν τα γυαλιά σε επαγγελματίες του χώρου, αφήνοντας πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.

Αν και απώτερος στόχος των διοργανωτών δεν είναι η ανάδειξη του υποκριτικού ταλέντου των μαθητών που συμμετέχουν, αλλά να αποτελέσει το θέατρο πηγή έμπνευσης για όλους ανεξαρτήτως τους νέους, αφού ότι κι αν επιλέξουν να κάνουν στη ζωή τους ως ενήλικες, σίγουρα θα το κάνουν καλύτερα κουβαλώντας στις “αποσκευές” τους (που έλεγε και η Λαμπέτη) στιγμές δημιουργίας, ομαδικότητας και συνεργασίας, όπως αυτές που μοιράστηκαν με τους συμμαθητές, τους καθηγητές και τους καλλιτέχνες που κλήθηκαν να συμμετάσχουν στην ετήσια πλέον καλλιτεχνική διοργάνωση της Στέγης. 

Ξεκινώντας το σημερινό μας αφιέρωμα από την πρώτη παράσταση που παρακολουθήσαμε την Παρασκευή 7/4, «Ο ΗΧΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΠΟΥ ΣΠΑΝΕ», αξίζει να αναφέρουμε ότι ήταν, εκτός των άλλων, ένα συγκλονιστικό ταξίδι αφύπνισης που μας θύμωσε, μας ταρακούνησε, μας σόκαρε, μας…πήρε και μας σήκωσε!

Η παράσταση ήταν βασισμένη στο ομώνυμο γαλλικό έργο της Suzanne Lebeau (Les Bruit des os qui craquent) και το τελικό αποτέλεσμα δεν ήταν τίποτε άλλο από αυτό που θέλησαν να επικοινωνήσουν με το κοινό και οι δημιουργοί της παράστασης. Μία ειρηνική κραυγή αγάπης και συμπόνοιας από αυτούς που έρχονται να παραλάβουν έναν κόσμο κατακερματισμένο από τους μεγαλύτερους. 

Η ομάδα 3rd person theatre group που απαρτίζεται από τους Ελένη Ζαραφίδου, Βαλάντη Φράγκο, και  Αντιγόνη Φρυδά, σκηνοθέτησε, διασκεύασε και επιμελήθηκε μουσικά (σε συνεργασία με τους υπεύθυνους εκπαιδευτικούς Απόστολο Τσόπο και Μυρτώ Λάμπρου) μία παράσταση που δίνει ζωή στο προαναφερόμενο γαλλικό έργο, το οποίο παρουσιάζει τις μαρτυρίες δύο ανήλικων παιδιών που ντύθηκαν στρατιώτες δια της βίας και εκτοπίστηκαν από τα σπίτια και τα χωριά τους, αφού πρώτα είδαν τις οικογένειές τους να αφανίζονται.

Αν και βαθιά αντιπολεμικό το έργο, στη συγκεκριμένη περίπτωση και έτσι όπως αποδόθηκαν οι σκληρές καταστάσεις που περιγράφει από τους μαθητές του 1ου ΓΕΛ Ασπροπύργου, δεν άφησαν πολλά περιθώρια για συναισθηματικές, αντιπολεμικού τύπου δηλώσεις και συνθήματα. Η κάθε λέξη έκρυβε απεριόριστη φρίκη και ο τρόπος που οι έφηβοι πρωταγωνιστές τις άρθρωσαν – άμεσα, απλά, αληθινά – μας πυρπόλησε, μας καθήλωσε, μας αιχμαλώτισε…μας θύμισε γιατί αγαπάμε τόσο πολύ το θέατρο…

17841768_1663392477299466_1407844360_n

“Ο ΗΧΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΠΟΥ ΣΠΑΝΕ”…ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ…

Η Ελύκια και ο Γιόσεφ, τα δύο ανήλικα παιδιά-στρατιώτες που σκοτώνουν για να παραμείνουν ζωντανά, που πήραν βία και δίνουν βία, χωρίς όμως να καταφέρουν να αποκτηνωθούν, γιατί οι παιδικές τους ψυχές αντιστέκονται με όποιο τρόπο μπορούν, αποτελούν αιώνια σύμβολα της στυγνής εκμετάλλευσης του ασθενέστερου από τον εκάστοτε ισχυρό, η οποία συμβαίνει από καταβολής κόσμου και δυστυχώς δεν προβλέπεται να εκλείψει ως φαινόμενο, τουλάχιστον όχι άμεσα. 

Μία ιστορία πραγματικής αγάπης ανάμεσα σε δύο παιδιά θύτες και θύματα, αλλά και μία διεισδυτική ματιά πάνω στο γυναικείο ψυχισμό που υφίσταται κάθε είδους λεκτική και σωματική βία/σεξουαλική κακοποίηση ήδη από την παιδική ηλικία, μέσα από την ιστορία της Ελύκια, που είναι κοινή για πολλά κορίτσια που απάγονται από τους δικούς τους για να γίνουν “σκλάβες”, “στρατιώτες”…μελλοθάνατοι…

Τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ – Σάββατο 8/4 – ξαναβρεθήκαμε στην Στέγη, αυτήν τη φορά για την παράσταση “ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΜΕ Τ’ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ”, της Cush Jumbo, από το ΓΕΛ Κρυονερίου (υπεύθυνη εκπαιδευτικός Ηρώ Πάντικ) σε συνεργασία με την Grasshopper Youth και σκηνοθεσία Κατερίνας Σκουρλή.

Μία παράσταση για το “μέσα” και το “ανάμεσα”, για αυτό που υπάρχει “μέσα” στο “ανάμεσα” και “ανάμεσα” στο “μέσα”….Σας μπέρδεψα; Μπα, δεν νομίζω. Άλλωστε τι είμαστε όλοι, αν όχι μπερδεμένοι, αναποφάσιστοι και διχασμένοι ανάμεσα στο “καλό” και το “κακό”, το “φως” και το “σκοτάδι”, τον “άγγελο” και το “δαίμονα” που κρύβουμε μέσα μας και συχνά μπερδεύονται μεταξύ τους, με απρόβλέπτες κάθε φορά συνέπειες για εμάς και τους άλλους.

 

…”Όλοι έχουν ακουστά το Δρόμο. Είτε είσαι από τη γύρω περιοχή, είτε από αλλού, τον έχεις ακούσει. Όλοι τον ξέρουν. αλλά κανείς δεν γνωρίζει τ’όνομα του. Γι’ αυτό και τον αποκαλούμε απλώς Ο Δρόμος”…

Σε αυτόν το Δρόμο δίχως όνομα θα κατέβουν μετά το σχολείο, ένα κατά τα άλλα συνηθισμένο απόγευμα, περισσότεροι από 500 μαθητές μεταξύ 12 και 18 ετών, για να εκτονώσουν τη συσωρευμένη οργή τους για έξι ολόκληρες ώρες καταστρέφοντας καταστήματα, πυρπολώντας αυτοκίνητα ή κάνοντας διαρρήξεις σε σπίτια.

17841585_1663569497281764_976207444_n

Οι νέοι επαναστατούν…με ή χωρίς αιτία…

Για όσα φοβερά και τρομερά συμβαίνουν στο Δρόμο, όλοι έχουν άποψη και μάλιστα εμπεριστατωμένη. Ο δάσκαλος της περιοχής, ο αστυνομικός της γειτονιάς, η ρεπόρτερ του τοπικού τηλεοπτικού σταθμού, αλλά και δύο από τους παλαιότερους περίοικους που αποτελούν και σύμβολο της γειτονιάς: ο κ. Έλλοντι, που κληρονόμησε από τον πατέρα του ένα ιστορικό μαγαζί με ακορντεόν και η κα. Γκριβς, μια ηλικιωμένη γυναίκα που περνάει τις μέρες της παρατηρώντας τις ζωές των άλλων. Οι έφηβοι όμως τι έχουν να πουν για όλα αυτά; Τι δηλώνουν “αθώοι ή ένοχοι”;

…”Δεν κατεβήκαμε στο Δρόμο για να τα σπάσουμε. Δεν μπλέκεις σε μπελάδες στην ίδια σου τη γειτονιά, πόσο μάλλον στο Δρόμο!”… 

Αυτήν και μόνον αυτήν τη λακωνική δήλωση έκαναν οι “κατηγορούμενοι”, αφήνοντας σε όλους εμάς το ρόλο του δικαστή, του μάρτυρα υπεράσπισης, ή αυτόν του απλού παρατηρητή. Εξαιρώντας επιδεικτικά από τις λεηλασίες τους το μαγαζί με  τα  ακορντεόν του κ. Έλλοντι και συμπαρασύροντας άθελά τους, την μέχρι τότε παθητική θεατή της καθημερινότητάς τους κυρία Γκριβς σε έναν θάνατο “εξ’ αμελείας”, μας έδωσαν με τρόπο ποιητικά αλληγορικό το πιο σκληρό και συνάμα ρεαλιστικό μήνυμα. Το “νέο” πάντα θέλει να συντρίψει το “παλαιό”. Όχι από κακία, ή εκδικητική διάθεση, απλά για να διεκδικήσει το δικό του δικαίωμα να ορίζει το Δρόμο στον οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε, αλλά πάντα ανήκε σε κάποιους άλλους. 

Η συγκεκριμένη παράσταση ίσως μελλοντικά να αποκτήσει και επιπλέον ιστορική αξία, όχι μόνο γιατί απεικονίζει μία παροπλισμένη νεολαία, σφυρηλατημένη μέσα στην κρίση, που “σιγοβράζει” έτοιμη ανά πάσα στιγμή να ξεχυθεί πάνω μας σαν πυρακτωμένη λάβα, αλλά και για έναν ακόμη λόγο που ακούει στο όνομα: Ιάσονας Βροχίδης. 

Ο νεαρός μαθητής του ΓΕΛ Κρυονερίου είναι γεννημένος ηθοποιός (όπως ο Μπίλυ Έλλιοτ ήταν γεννημένος χορευτής)  και διαθέτει το μοναδικό χάρισμα ενός ταλέντου τόσο αυταπόδεικτου που συγκινεί, εμπνέει και μας γεμίζει αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο, που σαφώς ανήκει στους νέους αυτής της χώρας, οι οποίοι κόντρα σε κάθε παρωχημένη λογική, παλεύουν για  το δικαίωμα τους στην….ευαισθησία, την αυτοπραγμάτωση, την ελευθερία…

17857864_1663569257281788_1963227249_n

Ιάσονα Βροχίδη…εις το επανιδείν…

Κλείνοντας το σημερινό αφιέρωμα στο 7ο Φεστιβάλ Εφηβικού θεάτρου, το οποίο πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στην Στέγη Ιδρύματος Ωνάση το τριήμερο που μας πέρασε, θα ήθελα αντί οποιουδήποτε άλλου επιλόγου να σας παραθέσω τους στίχους από ένα τραγούδι, που ξαναβρίσκω πάντα μπροστά μου σε διάφορες περιόδους της ζωής μου, χωρίς ποτέ να το αναζητήσω…

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία,
κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά.
‘Ηταν μια λέξη μοναχά “ελευθερία”,
ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά.

Ύστερα κύλησε ο καιρός κι η ιστορία
πέρασε εύκολα απ’ τη μνήμη στην καρδιά.
Ο τοίχος έγραφε “μοναδική ευκαιρία,
εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά”.

Τις Κυριακές από νωρίς στα καφενεία
ύστερα γήπεδο, στοιχήματα , καυγάς.
Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία
έπειτα είπαν πως την έγραψαν παιδιά.


ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΦΗΒΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ 2017

Συντονισμός & Καλλιτεχνική επιμέλεια:

Ομάδα Grasshopper Youth – Σοφία Βγενοπούλου, Βαγγέλης Κυριακού, Κατερίνα Σκουρλή

Καλλιτεχνική Διεύθυνση Θεάτρου και Χορού: Κάτια Αρφαρά

Υπεύθυνη Εκπαιδευτικού Προγράμματος: Μυρτώ Λάβδα

Προσκεκλημένοι συγγραφείς: Γλυκερία Μπασδέκη, Βαγγέλης Κυριακού, Μαρία Τοπάλη, Θανάσης Τριαρίδης, Γιάννης Τσίρμπας
Προσκεκλημένοι σκηνοθέτες: Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Άρτεμις Μάνου, Θεανώ Μεταξά, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Μαριλένα Ρασιδάκη, Αντιγόνη Φρυδά με τους “The 3rd Person Theatre Group”, Νίκος Χατζόπουλος

Πρόγραμμα Φεστιβάλ

Παρασκευή 7 Απριλίου
16:00 | 1o ΓΕΛ Αγίας Βαρβάρας
 Disco Ηλέκτρα… της Γλυκερίας Μπασδέκη
17:00 | 14ο Γυμνάσιο Αθηνών
LogoX. Ένα έργο εμπνευσμένο από το A Shop Selling Speech της Sabrina Mahfouz
18:00 | 4ο ΓΕΛ Χαϊδαρίου
Μόνα τους του Γιάννη Τσίρμπα
19:00 | 1ο ΓΕΛ Ασπρόπυργου
Ο ήχος από τα κόκκαλα που σπάνε. Η παράσταση είναι βασισμένη στο ομώνυμο γαλλικό έργο της Suzanne Lebeau (Les bruit des os qui craquent).
20:00 | 1ο ΓΕΛ Νέας Φιλαδέλφειας
Η Γέφυρα της Μαρίας Τοπάλη
21:00 | 3ο ΓΕΛ Πειραιά
Juvie του Jerome McDonough
22:00 | Grasshopper Youth
Leopold  ή κόβοντας τα δάχτυλα του κοινού του Θανάση Τριαρίδη

Σάββατο 8 Απριλίου
14:00 | 14ο Γυμνάσιο Αθηνών: LogoX
15:00 | ΓΕΛ Κρυονερίου σε συνεργασία με την Grasshopper Youth
Το μαγαζί με τ’ ακορντεόν της Cush Jumbo
16:00 | 1ο ΓΕΛ Νέας Φιλαδέλφειας: Η Γέφυρα
17:00 | 2ο Γυμνάσιο Καλυβίων-Λαγονησίου
Μικρό του Βαγγέλη Κυριακού
18:00 | 12ο ΓΕΛ Αθηνών
Κίτρινο φεγγάρι του David Greig
19:00 | 1ο ΓΕΛ Ασπρόπυργου: Ο ήχος από τα κόκκαλα που σπάνε
20:00 | 1ο ΓΕΛ Αγίας Βαρβάρας: Disco Ηλέκτρα…
21:00 | 3ο ΓΕΛ Πειραιά: Juvie
22:00 | Grasshopper Youth: Leopold  ή κόβοντας τα δάχτυλα του κοινού

Κυριακή 9 Απριλίου
14:00 | 2ο Γυμνάσιο Καλυβίων-Λαγονησίου: Μικρό
15:00 | 1ο ΓΕΛ Ασπρόπυργου: Ο ήχος από τα κόκκαλα που σπάνε
16:00 | 12ο ΓΕΛ Αθηνών: Κίτρινο φεγγάρι
17:00 | 1ο ΓΕΛ Νέας Φιλαδέλφειας: Η Γέφυρα
18:00 | ΓΕΛ Κρυονερίου: Το μαγαζί με τ’ ακορντεόν
19:00 | 14ο Γυμνάσιο Αθηνών: LogoX
20:00 | 4ο ΓΕΛ Χαϊδαρίου: Μόνα τους
21:00 | 3ο ΓΕΛ Πειραιά: Juvie
22:00 | Grasshopper Youth: Leopold  ή κόβοντας τα δάχτυλα του κοινού

Ο νόμος ορισμός της προχειρότητας…

Tags

LHSTEIA PALAIO FALIRO 3

φωτογραφία αρχείου


γράφει ο Χρήστος Σούτος

13494833_10207537608731722_1316456846108171583_n


Το πρόσφατο περιστατικό στο Παλαιό Φάληρο, όπου μια ακόμα οικογένεια βίωσε τον εφιάλτη μέσα στο σπίτι της, έφερε στην επιφάνεια το ζήτημα της διαχείρισης των κρατουμένων που υπάρχουν στις ελληνικές φυλακές και την αποσυμφόρηση αυτών, που υποτίθεται πως έλυσε ο περίφημος νόμος Παρασκευόπουλου. Το να αναλύσουμε τι ακριβώς προβλέπει ο εν λόγω νόμος και ποιες ευνοϊκές διατάξεις εκμεταλλεύονται στυγνοί και αμετανόητοι εγκληματίες, για να βγουν και να συνεχίσουν το ” έργο” τους, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Άλλωστε υπάρχουν άλλοι αρμοδιότεροι από εμάς, για να κρίνουν τη νομική πλευρά του πράγματος. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε όμως είναι κριτική για τις πιθανές κοινωνικές προεκτάσεις του.

Ας ξεκινήσουμε κάνοντας μια αναγκαία παραδοχή. Μια κοινωνία δείχνει τον πολιτισμό της στην εικόνα που αντανακλούν τα νοσοκομεία της, τα σχολεία της αλλά και τα σωφρονιστικά της ιδρύματα. Στην χώρα μας, την χώρα της απόλυτης φαιδρότητας και του πολιτικού ωχαδερφισμού, όλα τα παραπάνω προκαλούν απλά κατάθλιψη. Στην παιδεία τα σχολεία είναι προηγούμενων δεκαετιών. Τα παιδιά καλούνται να μάθουν σε τριτοκοσμικές συνθήκες ακόμα και σε αυλές χειμώνα καιρό. Στην υγεία η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Λιγοστό προσωπικό, ακόμα και στα μεγάλα αστικά κέντρα, μηχανήματα που υπολειτουργούν ή δεν λειτουργούν και καθόλου, κτηριακές εγκαταστάσεις άθλιες. Γιατί επομένως να αποτελούν εξαίρεση τα σωφρονιστικά καταστήματα; Γιατί όταν μια πολιτεία δεν σέβεται τα παιδιά της, δηλαδή το μέλλον της, τους ασθενείς της, όσους έχουν την ανάγκη της, να σεβαστεί τους ανθρώπους που παραβαίνουν τους νόμους της;

LHSTEIA PALAIO FALIRO 2

φωτογραφία αρχείου

Στα χρόνια του μνημονίου οι φυλακές γέμισαν με ανθρώπους που χρωστούσαν σε ιδιώτες, τράπεζες και δημόσιο. Ανθρώπους που προ κρίσεως ήταν, όχι όλοι, επαγγελματίες και άτομα που πάλευαν σε μια μικρή, δύσκολη αλλά αναπτυσσόμενη αγορά. Η κρίση τους διέλυσε, τους ισοπέδωσε και πολλούς από αυτούς τους οδήγησε στην φυλακή. Μια περίοδο μάλιστα στα ΜΜΕ ήταν καθημερινή είδηση οι προφυλακίσεις αυτού του είδους. Η έλλειψη αστυνόμευσης, λόγω απουσίας κονδυλίων για την Αστυνομία, αύξησε την εγκληματικότητα και οι εισαγόμενες σπείρες έγιναν μέρος της καθημερινότητας μας. Αν σε όλα τα παραπάνω προσθέσει κανείς και τους εξαιρετικά αργούς ρυθμούς απόδοσης δικαιοσύνης στη χώρα, που έχουν ως αποτέλεσμα να στοιβάζονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα προφυλακισμένοι κατηγορούμενοι διαφόρων αδικημάτων, είναι απολύτως λογικό οι φυλακές σε όλη τη χώρα να ασφυκτιούν πλέον, με τριπλάσιο αριθμό κρατουμένων από το κανονικό. Τι έκανε η Πολιτεία τότε; Βρήκε τη λύση μέσω του νόμου Παρασκευόπουλου. Ποια ήταν αυτή; Αποσυμφόρηση των φυλακών. Μια ενέργεια που έγινε πρόχειρα – αν είναι δυνατόν για την Ελλάδα να ισχύσει κάτι τέτοιο! – άκριτα και χωρίς σχέδιο. Αδίστακτοι εγκληματίες βρήκαν παραθυράκια και κατάφεραν να βγουν πάλι έξω, με τις συνέπειες για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο να είναι ολέθριες.

Αν μια κυβέρνηση θέλει να αλλάξει τον τρόπο που σωφρονίζονται οι κρατούμενοι στη χώρα μας, δεν έχει παρά να εκσυγχρονίσει το νομικό και όχι μόνο πλαίσιο που κινείται το όλο σύστημα ποινών, εφαρμογής και εκτέλεσης αυτών. Γιατί διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να μπουν όλοι στο ίδιο τσουβάλι, κάτι δεδομένα άδικο, αφού δεν είναι όλοι οι κρατούμενοι ίδιας επικινδυνότητας και η φύση των όποιων εγκλημάτων έχουν διαπράξει διαφέρει. Πολλοί άνθρωποι κάθε μέρα παραβαίνουν τους νόμους. Πολλοί από αυτούς θα μπορούσαν να εκτίσουν την ποινή τους προσφέροντας στο κοινωνικό σύνολο από το να στοιβάζονται σε σωφρονιστικά ιδρύματα και μάλιστα σε πτέρυγες με βαρυποινίτες σοβαρότατων υποθέσεων. Πολλοί, ακόμα και άτομα που έχουν απάνω τους σχεδόν όλο τον ποινικό κώδικα, δεν μπορούν για σοβαρούς λόγους υγείας να παραμένουν στις φυλακές.

LHSTEIA PALAIO FALIRO 4

φωτογραφία αρχείου

Η δικαιοσύνη δεν είναι και δεν πρέπει να έχει χαρακτήρα εκδικητικό. Το αντίθετο. Δεν πρέπει να φτιάχνει νέους πιο εξελιγμένους παραβάτες εντός των τειχών, αλλά να τους δημιουργεί τις προϋποθέσεις επανένταξης στην κοινωνία. Δεν πρέπει να στέλνει ανθρώπους με οκονομικά εγκλήματα σε κελιά με ποινικούς, κάτι σύνηθες στην χώρα μας. Ας σκεφτούν οι διοικούντες τον χώρο της δικαιοσύνης, πως να αλλάξουν το νόμο και να το κάνουν γρήγορα. Επιβάλλεται πριν δημιουργηθεί στον απλό πολίτη το αίσθημα της ανασφάλειας και της ατιμωρησίας. Αν το έδαφος γίνει πρόσφορο γι΄αυτά, τότε ευδοκιμούν κι αλλά όπως οι πρακτικές πολίτες να αναγορεύονται σε τιμωρούς ή θεματοφύλακες της τάξης…Βοήθεια μας αν γίνει κάτι τέτοιο….

Το φαινόμενο Σώρρα και οι προεκτάσεις του…

Tags

SORRAS

φωτογραφία αρχείου


γράφει ο Χρήστος Σούτος

13494833_10207537608731722_1316456846108171583_n


Αρτέμης Σώρρας ή αλλιώς ο σύγχρονος “Μεσσίας” του ελληνικού έθνους. Ένας αυτόκλητος σωτήρας που υπόσχεται να σώσει τον πολύπαθο λαό της Ελλάδας από τα δεινά των μνημονίων, από τα δεσμά του χρέους και να τον οδηγήσει στην γη της επαγγελίας. Στη χώρα της απόλυτης φαιδρότητας, της παντελούς έλλειψης ελέγχων, φαινόμενα τύπου Σώρρα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Οι άνθρωποι στις δύσκολες στιγμές τους παρασύρονται πιο εύκολα, ειδικά όταν δεν διαθέτουν το απαραίτητο υπόβαθρο για να διαχειριστούν την όλη κατάσταση. 

Είναι πραγματικά απίστευτο ότι εν έτη 2017, που η δυνατότητα διακρίβωσης της αλήθειας είναι το πιο εύκολο πράγμα ακόμα και για τον απλό πολίτη, πόσο μάλλον για τις επίσημες αρχές, ότι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν και δίνουν βάση στους ισχυρισμούς ενός ατόμου, που από την πρώτη κιόλας ανάγνωσή τους φαίνονται επιεικώς αστείοι. Ο Σώρρας πατώντας πάνω στην απόγνωση και την αφέλεια ορισμένων, που έχουν την διάθεση να πιστέψουν στο απίθανο, στο αδύνατο, βρήκε ακροατήριο για να επικοινωνήσει τα ψέμματα του. Όταν τον άκουγες να μιλά από μικροφώνου έτριβες τα μάτια σου και κάλυπτες τα αυτιά σου. Με ένα εντελώς πενιχρό λεξιλόγιο, με επιχειρήματα που το μόνο που κανονικά θα έπρεπε να προκαλούν είναι το γέλιο, ο εν λόγω “ηγέτης” απευθυνόταν σε κάποιους που τον έβλεπαν σαν Θεό. Τα άτομα αυτά ήταν Έλληνες πολίτες, Έλληνες ψηφοφόροι που με την ψήφο τους καθορίζουν όλων μας τις τύχες. 

Το πρόβλημα όμως δεν είναι η αστεία αυτή προσωπικότητα, που εμφανίστηκε ως άλλος Καματερός για να κάνει θαύματα. Απλώς τη θέση του νερού πήραν η διαστημική τεχνολογία που ο Αρτέμης, που αμφιβάλλω αν μπορεί να εκτελέσει με επιτυχία απλές μαθηματικές πράξεις όχι να φέρει την επανάσταση στη ΝΑΣΑ, πούλησε στην Αμερικανική κυβέρνηση. Το θέμα είναι η αντίδραση της πολιτείας. Η δημοκρατία οφείλει να προστατεύει τους πολίτες της από τέτοιου είδους φαινόμενα. Δεν είναι δυνατόν η συντεταγμένη πολιτεία, να παρακολουθεί απαθής τις εκδηλώσεις αυτής της οργάνωσης σε ιστορικούς τόπους. Εκδηλώσεις που παραπέμπουν σε καρναβαλικές παράτες και προσβάλουν την μνήμη και την ιστορικότητα των μνημείων αυτών. Είναι δυνατόν να αφήνει ανθρώπους να προσκομίζουν έγγραφα σε επίσημες υπηρεσίες, που προέρχονται από δραστηριότητες χωρίς καμία προφανή απόδειξη ισχύος;  Πως θα τους εγκαλέσει μετά τους ανθρώπους αυτούς;

Συμπέρασμα; Έστω και καθυστερημένα το φαινόμενο Σώρρα οδηγείται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας όπου θα πάρει και τη θέση που του αρμόζει, αυτή του ιλαρού. Οι αρχές πρέπει να οδηγήσουν σύντομα τον αυτόκλητο σωτήρα πίσω από τα σίδερα, βάση της δικαστικής απόφασης που υπάρχει πια εναντίον του και εναντίον της συζύγου του, γιατί η καθυστέρηση δεν αργεί να τον μετατρέψει στα μάτια κάποιων μυαλοφυγόδικων υποστηρικτών του σε ήρωα…


SORRAS 3

φωτογραφία αρχείου

«FREE FREAKS» ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΠΛΑΝΗ! Ο ΚΩΣΤΑΣ ΔΕΛΑΚΟΥΡΑΣ ΔΙΝΕΙ ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ MR. FREEMAN ΓΙΑ 3η ΣΥΝΕΧΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΜΙΑ «ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΣΕΠΗΣ» ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ & ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΛΟΝ…ΧΑΚΑΡΙΣΜΕΝΑ!

Tags

17141581_10210461192239325_570043871_n


γράφει & επιμελείται η Λίλα Παπαπάσχου

14502897_10208307067727716_4023110009343333291_n


Ομολογώ (και ντρέπομαι πολύ που το λέω) ότι αγνοούσα την ύπαρξη της «μικρής πλάνης», με το δεύτερο συνθετικό να την περιγράφει καλύτερα, γιατί σίγουρα δεν είναι καθόλου μικρή σε καλλιτεχνική αξία. Με έδρα το αγαπημένο και άκρως φιλότεχνο Παγκράτι, όπως ενημερώθηκα εκ των υστέρων, εδώ και αρκετά χρόνια προσφέρει μία όαση καλλιτεχνικής δημιουργίας και θεατρικής εκπαίδευσης, την οποία είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που ανακάλυψα, έστω και κάπως…όψιμα…

Αφορμή για να γνωρίσω τον καλαίσθητο θεατρικό χώρο/εργαστήρι που έστησαν με απόλυτη αίσθηση της ατμόσφαιρας και άλλη τόση έμπνευση ο Κώστας Δελακούρας και η Άννα Ετιαρίδου στάθηκε η παράσταση/σκηνική σύνθεση/performance (ναι! είναι όλα αυτά μαζί!) «Free Freaks», που παίζεται για 3η συνεχή χρονιά φέτος γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία, αφού πρόσφατα δόθηκε άλλη μία παράταση παραστάσεων, έως και τις 8 Απριλίου 2017.

17141754_10210461192119322_1782727460_n

Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και δάσκαλος υποκριτικής Κώστας Δελακούρας διασκεύασε για το θέατρο τους επικούς μονολόγους του διαδικτυακού «φρικιού», Mr.Freeman, που εισβάλλοντας το 2009 στον ψηφιακό μας κόσμο από τη Ρωσία (και μάλιστα του Πούτιν) τάραξε ακόμη περισσότερο τα ήδη ταραγμένα ιντερνετικά – και όχι μόνο – ύδατα, εισάγοντας ένα νέο τρόπο animation αφήγησης, που πραγματικά σε αφήνει άφωνο με την “αβάσταχτη ελαφρότητα” της αλήθειας της, έτσι όπως αυτή ξεχειλίζει από τους πικρά χιουμοριστικούς μονολόγους της, που αποκαλύπτουν το σύγχρονο άνθρωπο σε όλο του το μεγαλείο ή…κατάντια, αφού τα πάντα είναι θέμα οπτικής α-γωνίας.

Μετά από τους επιτυχημένους πρώτους κύκλους παραστάσεων το 2015 και το 2016, ο Κώστας Δελακούρας με τη “συνέργεια” της ομάδας άληστον και τα Free Freaks του – δηλαδή τις εκπληκτικές Μυρτώ Αποστολά, Χαρά Καραβασιλείου και Αφροδίτη Ντίτορα – καταλαμβάνουν και πάλι την σκηνή της μικρής πλάνης, προ(σ)καλώντας μας για μία ακόμη φορά σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι γνώσεων, με έπαθλο μία δεύτερη ευκαιρία; Όλοι δικαιούνται μία δεύτερη ευκαιρία…

Με οδηγό τον πιο ποπ (με την έννοια του popular=δημοφιλής) και ανατρεπτικό διαδικτυακό ήρωα της εποχής μας, κάναμε ένα ταξίδι αυτογνωσίας που φαινομενικά έμοιαζε με ένα ιδιόμορφο κουίζ, στο οποίο οι απαντήσεις αν και αυταπόδεικτες, μάλλον είναι εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμοστούν στην πράξη, προς καλυτέρευσή της καθημερινότητας μας και αφύπνιση της ατομικής και συλλογικής μας συνείδησης.

Τα «Free Freaks», ως γνήσια off springs του Mr. Freeman, μας πήγαν πίσω στο χρόνο, δίνοντας μας ως μόνο εφόδιο ένα φλασάκι με πολλά GB των δεδομένων του πολιτισμού του Μέλλοντος, δηλαδή…του δικού μας Σήμερα! Κι ενώ θα περίμενε κανείς ότι με ένα τέτοιο ατού στα χέρια μας θα ήμασταν οι πιο περιζήτητοι άνθρωποι αυτού του υποθετικά παρελθοντικού και αδαή κόσμου, η αλήθεια έρχεται να μας συντρίψει, αποδεικνύοντας την παντελή μας άγνοια για τα στοιχειώδη (και ουσιώδη) ή ακόμη χειρότερα την ψηφιακά κατοχυρωμένη ημιμάθεια μας.

Ο Κώστας Δελακούρας δημιούργησε μέσω εμπνευσμένων οπτικών εφέ και της ανάλογης μουσικής επένδυσης την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που υπάρχει στο αυθεντικό διαδικτυακό κόμικ, χωρίς ωστόσο να σταθεί μόνο σε αυτό. Το κείμενο της παράστασης, αθυρόστομο, τολμηρό, ισοπεδωτικό και απίστευτα σαρκαστικό, αλλά και παράδοξα αισιόδοξο –δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς με βάση την πηγή έμπνευσής του– μας έκανε να γελάμε αβίαστα μεν, σφιγμένα δε, με όλα αυτά για τα οποία κανονικά θα έπρεπε να κλαίμε.

Έχοντας μεγάλη περιέργεια ή πιο σωστά ενδιαφέρον να γνωρίσουμε καλύτερα τους συντελεστές αυτής της τόσο ξεχωριστής καλλιτεχνικής παραγωγής, μιλήσαμε μετά το τέλος της παράστασης με τον σκηνοθέτη Κώστα Δελακούρα, ο οποίος είχε πολλά και ενδιαφέροντα να μας πει. Σας παραθέτω ένα μέρος της κουβέντας μας:

Πως αποφάσισες να διασκευάσεις για το θέατρο και στη συνέχεια να σκηνοθετήσεις τον εφιαλτικά επίκαιρο κόσμο του αθυρόστομου, σαρκαστικού και κατά πως δείχνουν τα πράγματα προφητικού Mr. Freeman;

Κ.Δ. Ήταν μία εντελώς τυχαία συνάντηση, δεν μου τον σύστησε κανένας δυστυχώς. Από τυχαίες περιηγήσεις στο ίντερνετ κατέληξα να δω αυτήν την περίεργη φιγούρα. Έλεγε πράγματα που σκεφτόμουν και εγώ. Ξανάπαιξα το πρώτο βίντεο δεύτερη και τρίτη φορά, μετά άρχισα να βλέπω και άλλα και πάει λέγοντας. Κατέληξα να σκέφτομαι, ότι αυτά που σκέφτομαι εγώ, αυτά που με απασχολούν, είναι πράγματα που ο Mr. freeman τολμάει να τα πει και να τα εξηγεί και σκέφτηκα πως αυτή την φιγούρα πρέπει σίγουρα να την γνωρίσω στους μαθητές μου, και αργότερα γιατί όχι στους φίλους των μαθητών μου και γιατί όχι και στους θεατές της πλάνης, γιατί όχι τελικά σε όσους μπορώ! Θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω τι ένιωθα σκηνοθετώντας αυτή την παράσταση…και τι νιώθω κάθε φορά που την βλέπω να παίζετε! Μπορεί να είναι απλά μια δική μου ψευδαίσθηση, μπορεί ακόμα κάποιος να με πει αφελή, αλλά δεν με νοιάζει. Κάνω θέατρο και αυτό με γεμίζει και με κάνει να νιώθω καλά, αλλά όσο καλά και αν είμαι μέσα μου πάντα κάτι ματώνει, που ξέρω και είναι δεδομένο ότι κάποιοι άνθρωποι στερούνται των βασικών. Κουβαλάω το φορτίο της δικής μου ευθύνης και δεν κοιμάμαι άνετα τα βράδια, πως να στο πω, δεν είναι σωστό να περάσουμε από αυτόν τον κόσμο και το μόνο που θα έχουμε κάνει είναι να έχουμε φάει, να έχουμε πιει και να έχουμε χέσει τον τόπο (όπως χαρακτηριστικά λέει ο freeman σε έναν του μονόλογο). Δεν γίνεται να γυρνάς το βλέμμα στην κοινωνική παρακμή. Και πολλές φορές μου λένε “τι εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο”, ξέρεις κάτι; δεν με απασχολεί, δεν θα τον αλλάξω αλλά θα κρατάω το θέμα επίκαιρο και θα κρατάω τη φλόγα αναμμένη, και συγκεκριμένα μέσα στην Περιπλάνηση και μέσα στη Μικρή Πλάνη η φλόγα μένει αναμμένη !

Πιστεύεις πως ο σύγχρονος άνθρωπος είναι όντως «δέσμιος» του διαδικτύου;

Σκέφτομαι τελικά πως ο ψηφιακός κόσμος είναι καθρέφτης της ζωής. Όπως και στη ζωή έτσι και στον ψηφιακό κόσμο μπορείς να είσαι δέσμιος ή ελεύθερος Όλα εξαρτώνται από το ποιος είσαι; Τι θέλεις σ αυτή τη ζωή; Τα καταπίνεις όλα αμάσητα; Είσαι θύμα σε κάθε μόδα, σε κάθε ρεύμα που αποφάσισαν κάποιοι άλλοι για σένα ή τολμάς να πεις και κανένα όχι και να κάνεις τις δικές σου επιλογές; Άρα ο σύγχρονος άνθρωπος επιλέγει τι θα είναι κατα την γνώμη μου.

Πόσο μακρύς και δύσκολος θεωρείς ότι είναι ο δρόμος από το «εγώ» στο «εμείς»;

Θα σου πω κάτι αιρετικό. Είμαστε δίπλα. Όσοι θέλουμε είμαστε δίπλα ή μέσα στο “εμείς”. Το σύστημα θέλει να μας πείσει πως είναι δύσκολο, ακατόρθωτο…γι αυτό ας κοιτάει καθένας το τομάρι του και να μην ενοχλεί. Αλλά ξέρεις κάτι, δεν είναι! Κλείσε την τηλεόραση και μετά από λίγο θα νιώσεις την ανάγκη να μιλήσεις σε κάποιον. Αυτό είναι μια καλή αρχή. Πες αυτό που νιώθεις και σίγουρα κάποιοι θα σε χλευάσουν, γιατί θα ζηλέψουν το θάρρος σου, αλλά και σίγουρα κάποιοι θα θέλουν να σε κάνουν φίλο τους. Έτσι αρχίζει το “εμείς”! Και αν το ζήσεις μια φορά, δεν γυρίζεις πίσω!

17198145_10210461192079321_1824369522_n

στιγμιότυπο από την παράσταση

Στη συνέχεια και αφού ο σκηνοθέτης της παράστασης μας έβαλε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στα άδυτα της ενδιαφέρουσας αυτής θεατρικής προσέγγισης, εξηγώντας πως προέκυψε η σχέση του με τον αιρετικό Mr. Freeman που δεν άφησε τίποτα όρθιο στο σχετικά σύντομο πέρασμα του από την εικονική μας πραγματικότητα, σειρά έχουν οι πρωταγωνίστριες αυτής της πρωτότυπης σκηνικής σύνθεσης που συνδυάζει το σωματικό θέατρο με την in yer face απεύθυνση, καταλήγοντας σε ένα σκηνικό αποτέλεσμα που αποτελεί την επιτομή του σύγχρονου θεάτρου. Οι τρεις μαυροντυμένες και απειλητικές επίγονοι του Ρώσου ιντερνετικού “επαναστάτη” βγάζουν για λίγο το απόκοσμο μακιγιάζ/μάσκα και μοιράζονται μαζί μας τις δικές τους σκέψεις και συναισθήματα για ένα viral  animation που έγινε παράσταση και μάλιστα εξίσου…viral. Ας τις ακούσουμε (διαβάσουμε εν προκειμένω):

Αφροδίτη Ντίτορα

Τα Φρικιά μας  τ’ αγαπάμε πάνω απ’ όλα  για τη λέξη Free που είναι κολλημένη μαζί τους. Για μήνες είμαστε μόνο τέσσερις … και επιτέλους είμαστε στην τιμητική θέση να σας έχουμε απέναντι μας και να σας προσκαλέσουμε να γίνετε μέρος μιας καινούριας μεγάλης έκρηξης από την οποία θα γεννηθεί ο νέος Κόσμος μας! Ένας νέος κόσμος όπου θα έχουμε ζωντανό το εμείς  όπου θα μπορούμε να είμαστε στ αλήθεια ελεύθεροι, έναν κόσμο γεμάτο Free Freaks.

Χαρά Καραβασιλείου

Κάθε φορά που παίζω σε αυτή την παράσταση νιώθω κ ένα διαφορετικό συναίσθημα! Από την πρώτη παράσταση μέχρι και σήμερα έχω περάσει από όλα! Αυτό που νιώθω μόνιμα είναι ευτυχία. Ευτυχία να βρίσκομαι με αγαπημένους ανθρώπους, με αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που μετά από πολύ δουλειά και κόπο καταφέραμε αυτό που ονειρευτήκαμε και πιστέψαμε να βγει αληθινό! Η ενσάρκωση αυτού του ήρωα μας έχει δώσει αμέτρητες ιδιαίτερες στιγμές θεάτρου και πολύ δύναμη να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα! Ευτυχία και χαρά υπήρχε και χωρίς αμφιβολία θα υπάρχει κάθε φορά που θα μπαίνω στα καμαρίνια.

Μυρτώ Αποστολά

Το δικαίωμα της ελευθερίας… λύτρωση… ανακούφιση… θυμός… οργή…αγανάκτηση, μα πάνω από όλα ανθρωπιά! Αυτοί είμαστε, όλη μέρα μασκαρεμένα ανθρωπάκια που κυνηγάμε την ιστορικά αποδεδειγμένα μασημένη τροφή που μας πετάνε στα μούτρα για να συνεχίζουν να ευημερούν η αλητεία, η σκλαβιά, ο πόνος και η αδικία! Αυτό μας αξίζει όμως;;; Πότε άραγε το συλλογικό συνειδητό θα ξυπνήσει; Με φοβίζει…η σκέψη της πραγματικής αφύπνισης που για χιλιάδες χρόνια είναι σε χειμερία νάρκη. Πνευματική Νάρκη. Αυτό είναι…μία νάρκη που εάν εκραγεί μπορεί ν’ αλλάξει πολλά…μπορεί να αλλάξει τα πάντα!!! ΠΟΤΕ όμως; Τι περιμένουμε άραγε; Μια ιδέα… μια στιγμή αρκεί να αλλάξει τα πάντα…και ένα ταξίδι που κάνουμε όλοι μαζί όλα αυτά τα χρόνια με χαρά…μόνο με χαρά…μόνο ευγνωμοσύνη μπορώ να νιώθω μέσα από αυτή την διαδρομή μαζί σας! Και η διαδρομή αυτού του έργου είναι η πνευματική δημιουργική νάρκη του μυαλού μου…που έσκασε! Μέσα σε 60 μόλις λεπτά  η επιτομή της ανθρωπότητας, η ζωή όλων μας και η λανθάνουσα πορεία του ανθρώπινου είδους που πεισματικά χωρίς να ξέρει γιατί, δεν την αλλάζει! Τρεις φωνές αλήθειας, απελπισίας αλλά και ελπίδας, αισιοδοξίας, προσπάθειας…που δεν σταματάει ποτέ… που θα τα καταφέρει… που θα ανατρέψει…που ίσως σώσει κάτι από την ανθρωπιά! Νιώθω πραγματικά σοκαρισμένη έχοντας φτάσει τόσο κοντά συναισθηματικά στα “απόκρυφα” της ανθρώπινης γύμνιας και στην ερώτηση εάν το θέατρο είναι ζωή ή η ζωή θέατρο, αυτό που έχω να πω, είναι ότι ανυπομονώ για αυτά τα 60 μόλις λεπτά αληθινού οξυγόνου!!

17149137_10210461204679636_197077871_o

Free Freaks στους αθηναϊκούς δρόμους μας οδηγούν στην μικρή πλάνη…μ’ ένα χαμόγελο σε γυρισμένες πλάτες…

Θα κλείσω το σημερινό αφιέρωμα στην παράσταση “FREE FREAKS” με ένα γνωστό παιδικό τραγούδι (ελαφρώς διασκευασμένο) που αν και εντελώς γκραν γκινιόλ, το τραγουδούσαμε όταν είμασταν παιδιά  σε τόνο ιλαρό  πιασμένα χεράκι- χεράκι, γεγονός που αποδεικνύει πως τελικά  “κανίβαλος” δεν γεννιέσαι…γίνεσαι…

” Ήταν ένα μικρό καράβι… ήταν ένα μικρό καράβι που ήταν α-α-αταξίδευτο που ήταν α-α-αταξίδευτο οε οε οε οε οε οε και έκανε ένα μακρύ ταξίδι και έκανε ένα μακρύ ταξίδι – και πάνω σε αυτό το καράβι είμαστε και εμείς- και σε πέντε έξι εβδομάδες και σε πέντε έξι εβδομάδες, σωθήκαν ό-ό- όλες οι τροφές, σωθήκαν ό-ό-όλες οι τροφές οε οε οε οε οε οε και τότε ρίξανε τον κλήρο και τότε ρίξανε τον κλήρο, να δούνε ποιος; ποιος; ποιος θα φαγωθεί; -θεέ μου όχι εμένα ας φάνε κάποιον άλλον μαλάκα- να δούνε ποιος; ποιος; ποιος θα φαγωθεί; οε οε οε οε οε οε.  Και ο κλήρος πέφτει στη Γενιά μας και ο κλήρος πέφτει στη Γενιά μας οε οε οε οε!” 


Διασκευή – Σκηνοθεσία: Κώστας Δελακούρας

Παίζουν: οι Free Freaks Μυρτώ Αποστολά, Χαρά Καραβασιλείου, Αφροδίτη Ντίτορα

Διάρκεια: 60’

Θεατρική Σκηνή

«μικρή Πλάνη»

Δικαιάρχου 106-108, Παγκράτι

Τηλ. 210 7019616

Κάθε Σάββατο στις 21.00 (έως και τις 8 Απριλίου)

Τιμή εισιτηρίου 8 ευρώ 

Άνεργοι 5 ευρώ

Free Freaks

Δικαιάρχου 106 – 108, Αθήνα, τηλ. 210-70 19 616 & 6944 418987 free-freaks@hotmail.com

free-freaks-Πρόγραμμα-Παράστασης

 

 

 

 

 

 

 

Η Ευρώπη αντιδρά και στην Ελλάδα…

Tags

ERNTOGAN 3

φωτογραφία αρχείου


γράφει ο Χρήστος Σούτος

13494833_10207537608731722_1316456846108171583_n


Τα τελευταία εικοσιτετράωρα η Ευρώπη έχει γίνει μάρτυρας μιας πρωτοφανούς επίθεσης από τον σύγχρονο Σουλτάνο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Πρόεδρος της Τούρκικης δημοκρατίας, αν και αυτός ο όρος μοιάζει με ανέκδοτο, με βάση τι συμβαίνει στο εσωτερικό της γειτονικής χώρας σε επίπεδο ατομικών και όχι μόνο ελευθεριών, αφού ξεπέρασε το προηγούμενο καλοκαίρι το εις βάρος του πραξικόπημα πέρασε στην αντεπίθεση. Προκήρυξε δημοψήφισμα, με σκοπό την απόκτηση από μέρους του απίστευτων αρμοδιοτήτων. Ζητά δηλαδή από τον λαό του να ψηφίσει ουσιαστικά την κατάργηση της δημοκρατίας. Να του δώσει τη δυνατότητα ανάλογα με την δική του κρίση ή διάθεση να αλλάζει σε μια νύχτα το πολίτευμα από κοινοβουλευτική δημοκρατία σε απόλυτη μοναρχία. Αποζητά, όπως φαίνεται, για τον εαυτό του το ρόλο του απόλυτου άρχοντα της χώρας του, του νέου Σουλτάνου, του νέου μονάρχη.

Στην προσπάθεια του αυτή, και αφού στο εσωτερικό της Τουρκίας οι φωνές που υποστηρίζουν το όχι πληθαίνουν, θέλει να κερδίσει την εύνοια και κατ’ επέκταση την ψήφο των συμπατριωτών του που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό σε χώρες της Ευρώπης. Προσπάθησε να οργανώσει λοιπόν σε περιοχές με έντονο το τουρκικό στοιχείο, Γερμανία, Ολλανδία και αλλού, συγκεντρώσεις επιστρατεύοντας πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης του. Έχοντας ως βάση την απίστευτη αλαζονεία και προκλητικότητα που τον χαρακτηρίζει, δεν υπολόγισε τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών και χωρίς προηγούμενη σύμφωνη γνώμη τους, άρχισε τις περιοδείες του κόμματος του. Όπως ήταν φυσικό οι αντιδράσεις ήταν άμεσες και πολύ δραστικές. Ο Ερντογάν που δεν έχει μάθει το όχι ή την έννοια της απαγόρευσης εξοργίστηκε. Επιτέθηκε φραστικά σε Γερμανία και Ολλανδία και όταν είδε ότι αυτό δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα πέρασε στην αντεπίθεση εφαρμόζοντας και διπλωματικές κυρώσεις εναντίον των κρατών αυτών και των αξιωματούχων τους. 

ERNTOGAN 2

φωτογραφία αρχείου

Στην Ελλάδα, τη χώρα της απόλυτης φαιδρότητας τα πράγματα φαίνεται να είναι διαφορετικά. Τη στιγμή που όλη η Ευρώπη κλείνει την πόρτα στον προκλητικό και προσβλητικό Τούρκο Πρόεδρο υπάρχουν εδώ στην εσχατιά της Ευρώπης, στο μέρος που συνορεύει με την Τουρκία, στη χώρα που καθημερινά βιώνει τις προκλήσεις των γειτόνων της και κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή από κάποιο λάθος χειρισμό να εμπλακεί ακόμα και σε πόλεμο μαζί τους, πολιτικοί και δη υπουργοί είναι έτοιμοι να ανοίξουν την “αγκαλιά” τους για να υποδεχθούν προεκλογικές συγκεντρώσεις για το τούρκικο δημοψήφισμα. Και που; Όχι σε κάποια πλατεία του Αμβούργου, ή του Άμστερνταμ αλλά στην πολύπαθη και ιδιαιτέρως ευαίσθητη περιοχή της Θράκης. Δηλαδή μιας περιοχής που η προκλητικότητα των Τούρκων αμφισβητεί διαρκώς και θέτει ζητήματα πληθυσμιακά και όχι μόνο. Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να μαζέψει άμεσα τον ανιστόρητο και συνάμα επικίνδυνο υπουργό της, αλλά και οποιονδήποτε άλλο εκφέρει αντίστοιχες απόψεις. Τι μας λέει δηλαδή ο συγκεκριμένος; Να γίνουν συγκεντρώσεις στην Θράκη να ενημερωθούν Έλληνες!!!!!!!! πολίτες για ένα δημοψήφισμα, μια εκλογική διαδικασία άλλης χώρας που δεν έχουν δικαίωμα καν να ψηφίσουν; ΈΛΕΟΣ ΚΥΡΙΟΙ!!

[Βροχή του Μάρτη], Ειρηναίος Μαράκης

Tags

Photo by: pinterest.com

Χανιά, Μάρτης του 2015

Βροχή του Μάρτη

τρέχει μέσα απ' το λαιμό της

στα κόκκινα χείλη

στο λευκό στήθος

κυλάει στα πόδια της

στην ευαίσθητη περιοχή

στα ακροδάχτυλα, γελάει

γυμνή τρέχει να με συναντήσει

τραγουδώντας τον έρωτα

την άνοιξη που κοντά της έφερε

μια αγάπη χαμένη

εμένα και τα φλύαρα

τραγούδια μου

την χαμένη της αθωότητα

Ο ευτελισμός της έννοιας του celebrity…

Tags

CELEBRITY


γράφει ο Χρήστος Σούτος

13494833_10207537608731722_1316456846108171583_n


Η αλήθεια είναι πως ουδέποτε ασχολήθηκα, ούτε ως δημοσιογράφος ούτε ως αναγνώστης, με τα λεγόμενα gossip περιοδικά ή ρεπορτάζ. Επομένως η έννοια της λέξης celebrity μου προκαλούσε μια φυσική απέχθεια στο άκουσμα της. Από την άλλη όμως πάντα μου έδινε την εντύπωση πως περικλείει μια γκλαμουριά, μια ανάταση, μια διαφορετικότητα, μια λάμψη. Προκαλούσε λίγο το φθόνο, τη ζήλια των άλλων για τη ζωή που θα ήθελαν να ζήσουν, για την χλιδάτη καθημερινότητα που θα επιθυμούσαν να βιώσουν.

Στην Ελλάδα βέβαια όλες αυτές οι έννοιες, όπως και αυτή του πραγματικού celebrity, έχουν χάσει πρακτικά το νόημα τους. Κατά καιρούς έχουν βαφτιστεί ως τέτοιοι, άνθρωποι που σε άλλες χώρες δεν θα προσέγγιζαν καν τον όρο. Για τα εγχώρια έντυπα αρκούσε μια συμμετοχή σε κάποιο reality, μια σχέση αστραπή με κάποιον επώνυμο, ένα πέρασμα από κάποια τηλεοπτική εκπομπή ή πάνελ για να πάρει κανείς τον εν λόγω “τίτλο”. Τι και αν στο εξωτερικό τα πράγματα ήταν διαφορετικά; Τι και αν στο εξωτερικό για να γίνεις μέλος της show business απαιτείτο να έχεις με κάποιο τρόπο επιρροή σε έναν ή περισσότερους τομείς της; Εδώ στην μικρή αυτή γωνιά του κόσμου τα πράγματα ήταν απλούστερα. Άοσμα και άχρωμα πρόσωπα που απλώς είχαν μια συμπαθητική εξωτερική εμφάνιση γινόντουσαν, εν μια νυκτί, επώνυμοι και τηλεοπτικοί σταρ. Ακόμα και έτσι όμως αυτό που συμβαίνει εσχάτως, ή πρόκειται να συμβεί στους τηλεοπτικούς μας δέκτες, δεν έχει προηγούμενο. 

SURVIVOR 2017

Η αρχή έγινε με το Survivor. Ένα reality show που παρουσιάζεται εδώ και λίγο καιρό από γνωστό σταθμό. Γνωστοί παρουσιαστές, παρουσιάστριες, αθλητές και λοιποί celebrities υποβάλλονται, με το αζημίωτο, σε κάθε είδους δοκιμασίες προς τέρψιν του τηλεοπτικού κοινού. Αν μάλιστα αληθεύουν οι πληροφορίες ότι αντίπαλο δίκτυο ετοιμάζει με τη σειρά του μια νέα εκδοχή των μαρτυρίων που βίωσε ο Ροβινσώνας Κρούσος για κάποιους επώνυμους που θα δεχτούν να τα υποστούν καταλαβαίνετε, ότι η ανθρωποφαγία καλά κρατεί. Μα καλά θα πει κάποιος αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν; Η εργασία τους πως τους επιτρέπει να λείπουν για τόσο μεγάλο διάστημα από αυτήν; Είναι τα οικονομικά κίνητρα τόσο μεγάλα πια; Μια πιο προσεκτική ματιά θα σας δώσει τις απαντήσεις. Πρόκειται για άτομα που είτε βρίσκονται στην αφάνεια, όποτε αναζητούν απεγνωσμένα την όποια προβολή μπορεί να τους δοθεί, είτε η επαγγελματική τους καριέρα βρίσκεται πια σε ελεύθερη πτώση και προσπαθούν να γαντζωθούν από όπου μπορούν, για να επιστρέψουν στην επικαιρότητα.

Όπως και να έχει τα show αυτά αποτελούν σημεία των καιρών μας και είναι η πιο απτή απόδειξη πως ο όρος celebrity στην χώρα μας έχει χάσει κάθε νόημα ή έννοια…Με τις υγείες μας!

CELEBRITY 3