Απ’ το γένος του Πριάμου,  η πιο δυστυχισμένη
να βλέπεις το αύριο, χωρίς περιθώριο
πριν γίνει σήμερα, να το εμποδίσεις.
Κανένας, δεν βρέθηκε να πιστέψει
στις φοβερές και τρομερές προφητείες
για μοιραίους ομορφονιούς & μακροχρόνιες πολιορκίες.
Το ταραγμένο σου θυμικό,  απειλούσε  κατάφορα
τη νηνεμία της άγνοιας.
«Το ξύλινο  άλογο των Ελλήνων
κυοφορεί στην κοιλιά του τον όλεθρο…»
τότε σ’ είπαν τρελή, κάπως έτσι ρημάζονται οι τόποι…
Μιλούσες για τα πάθη των Ανθρώπων
τις επερχόμενες, αριστοκρατικές κτηνωδίες
γλιστρούσαν απ’ το στόμα σου,  αμαρτίες ηρώων.
Προσπαθώντας, ν’ αντισταθείς στο μοιραίο
περισσότερο τυλιγόσουν στους ιστούς των  δεινών
οικείων & αλλότριων.
Ολόφωτη απ’  το θείο σου χάρισμα, στην πορεία κατάρα
τριγυρνούσες στ’  Ίλιον πριγκίπισσα
υπόδουλη στ’ Άργος– ανίερο λάφυρο του κατακτητή – 
ξυπόλητη και γυμνή, παραμιλούσες τ’ ανείπωτα.
Σ’ απέφευγαν οι αγαπημένοι του παλατιού  
οι εχθροί τρομοκρατημένοι
μη τυχόν και μολύνεις την καθεστηκυία τάξη τους.
Μόνο στις κλίκες των απανταχού ειδημόνων
μνημονεύεσαι  ακόμα, ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής
ανάμεσα σε φωτεινούς γαλαξίες
τ’ όνομα σου αναφέρεται, με παραποιημένο το μύθο 
σε τσιτάτα πολιτικάντηδων
ή σ’ εκφράσεις κλισέ των  δημοσιογράφων
– διαψεύστηκαν οι Κασσάνδρες! –
τι κι αν ποτέ δεν λάθεψες
τι κι αν οι προφητείες σου αποδείχτηκαν
πέρα για πέρα  αληθινές
κανένας δεν είναι έτοιμος,  να πιστέψει.
Απ’  τα τραγικά πρόσωπα, η πιο παρεξηγημένη
να προειδοποιείς για  τα προσεχώς
χωρίς την παραμικρή ανταμοιβή
μόνο απαξίωση και χλεύη.
Στο τέλος, ο πέλεκυς τ’ άνομου ζευγαριού
βαμμένος με τον τελευταίο  φόνο
έμελλε να’ ναι ο δικός σου.
Αν, όμως, μελετούσες  ζωδιακούς αστερισμούς
αν ήσουν άσος στην ρίψη των ταρώ
αν μπορούσες να δεις
μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα της μάγισσας 
αυτό,  που ο  καθένας φαντάζεται για τον εαυτό του
θ’ άλλαζε μεμιάς  η υστεροφημία της δαιμονισμένης
επιτέλους, θα ζούσες λαοπρόβλητη,  δαφνοστολισμένη.
Όλοι τιμούν  τους αγγελιοφόρους χαρμόσυνων ειδήσεων.
Χρήματα  υπάρχουν
διαφάνεια  υπάρχει
η δικαιοσύνη είναι τυφλή
υπάρχει μεταθανάτια ζωή
οι μεγάλοι έρωτες κρατούν για πάντα
οι άρρωστοι  θα γιατρευτούν
οι «νεοέλληνες» δεν θα ν’ αναγκαστούν, να  ξενιτευτούν
υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα – βλακείας –
ο ρατσισμός είναι μόνο μια λέξη
ζήτω ο ελληνικός πολιτισμός
ζήτω η ελληνική φιλοξενία
ξανά μπρος την δόξα,  θα μας τραβήξουν!
Μόνο εσύ θα εκλείψεις
στιγματισμένη,   απ’ το Σύνδρομο της Κασσάνδρας.
Αμετανόητη θιασώτης της λογικής σου, παραφροσύνης
κάθε τόσο θα εκτελείσαι δημοσία δαπάνη.
Ένα σβησμένο  αστέρι, σ’ ένα ετερόφωτο πλήθος
έτοιμη να προβλέψεις την επόμενη συμφορά
όταν τριγύρω σου οι περισσότεροι
μακάριοι και τω πνεύματι, πτωχοί.

“ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ”
φωτογραφία:https://www.facebook.com/efthimisphotography?fref=ts
    
 

Advertisements