Δεν θα μπορούσε ν’ ανοίξει  πιο ευοίωνα για μένα, η αυλαία του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2014 και χαίρομαι ειλικρινά, που επέλεξα, να ξεκινήσω το φετινό μου “ταξίδι” με την παράσταση «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ», παραγωγής Sκrow Theater Group, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 30 Ιουνίου, αφήνοντας τις θετικότερες των εντυπώσεων.
Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω, για όσα είχα την τύχη να παρακολουθήσω, αλλά θα πρέπει να αυτοπεριοριστώ, για να μπορέσω να σας μεταφέρω τα πιο ουσιαστικά από αυτά (μα είναι τόσα πολλά!!!!). Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, γνωστός από την περίφημη ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ, που άφησε εποχή στα θεατρικά χρονικά, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία επί σειρά ετών,   είναι ένας από τους τρεις σκηνοθέτες,  μαζί με τη Μαρία Φιλίνη & την Κατερίνα Μαυρογεώργη (βοηθός σκηνοθεσίας η Λιάνα Μεσάϊκου),  που με απίστευτη έμπνευση, μετέφεραν στη σκηνή του Skrow Theater, μια ιστορία αυτοθυσίας, αλλιώτικη απ’ τις άλλες, βασισμένη σε υλικό που συνέλεξαν και επεξεργάστηκαν όλοι μαζί. Τρεις ταλαντούχοι και τολμηροί, νέοι άνθρωποι, με δυσανάλογα μεγάλη και αξιόλογη για το νεαρό της ηλικίας τους πορεία στο θέατρο κατάφεραν να ζωντανέψουν επί σκηνής την «κόλαση» και τον «παράδεισο», που κρύβει μέσα του ο καθένας από μας, δίνοντας τους τη μορφή ενός υπερκόσμιου καλοκαιρινού θέρετρου.   
Μέσα σ’ αυτό το ειρωνικά αισιόδοξο, εύστοχα φωτισμένο σκηνικό (εντυπωσιακότατη η δουλειά του Κωνσταντίνου Ζαμάνη στα σκηνικά και τα κοστούμια, εξαιρετικοί οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου) ζουν, αναπνέουν και συνυπάρχουν, μερικές από τις πιο «διάσημες» προσωπικότητες-σύμβολα  της Αρχαίας και Σύγχρονης ιστορίας. Ο Σωκράτης συναντά τον Ιησού Χριστό, η Ιωάννα της Λωραίνης τον Τσε Γκεβάρα, ο Ρωμαίος τον Άμλετ, η Μαρία Κιουρί την Ούλρικε Μάινχοφ …κι όλοι μαζί προβληματίζονται, πάνω στο αιώνιο δίλημμα «να ζει κανείς ή να μη ζει;», ή μάλλον «να πεθαίνει κανείς για τα πιστεύω του ή να μην πεθαίνει;» ή ακόμα καλύτερα «να πεθαίνει κανείς για το κοινό καλό ή να κοιτάει την πάρτη του και τη βολή του;» ή αν θέλουμε να το δούμε από την άλλη πλευρά “να σκοτώνει κανείς για τα ιδεώδη του ή ο φόνος είναι φόνος, ασχέτως ιδεολογικού πλαισίου;” Δίπλα σ’ αυτές τις εμβληματικές φυσιογνωμίες, με την bigger than life ζωή και τον bigger than death θάνατο, αντιπαραβάλλονται κι οι μικρές καθημερινές θυσίες, που είμαστε ικανοί να κάνουμε όλοι εμείς, οι κοινοί θνητοί, για έναν μεγάλο έρωτα παραδείγματος χάριν (μία από τις αγαπημένες μου σκηνές το ζευγάρι που αλληθοθυσιάζεται αυτοσατιριζόμενο). 






Με οδηγό το διαπεραστικό, μαύρο χιούμορ, υπό τους ήχους  καίρια τοποθετημένων ηχητικών εφέ και χάρη στην προσεκτικά επιλεγμένη μουσική επένδυση της παράστασης, οι   έξι καλλιτέχνες, μέσα σε μιάμιση ώρα, αναπαριστούν μερικά από τα πιο σημαντικά γεγονότα, που έγιναν αιτία κι αφορμή, ν΄ αλλάξει καθοριστικά ο ρους της ιστορίας,  έχοντας όλα ως κοινό άξονα, την αυτοθυσία. Που οφείλεται η απόλυτη  επιτυχία του εγχειρήματος; Στην παντελή έλλειψη ψευτοσυναισθηματισμών και σοβαροφάνειας. Η τεράστια συγκίνηση, που σου προκαλούν οι εκάστοτε σκηνές – αποσπασματικά και στο σύνολο –  δεν προέρχεται από εκβιασμούς συναισθήματος και τερτίπια της φωνής και του σώματος των ηθοποιών, αλλά από μια βαθιά αλήθεια, που  προκύπτει από το ίδιο το κείμενο, από τις ίδιες τις σκηνικές συνθέσεις. Υπάρχουν κάποια πράγματα στη ζωή, που ενώ τα αισθάνεσαι, δεν μπορείς εύκολα να τα παρουσιάσεις με τρόπο απτό. Το γεγονός ότι στην παράσταση που παρακολούθησα, αυτό επιτυγχάνεται σ’ ένα τεράστιο ποσοστό, καθιστά το τελικό αποτέλεσμα, έναν καλλιτεχνικό άθλο, ισομερώς κατανεμημένο.  
Οι ηθοποιοί Δανάη Επιθυμιάδη, Σεραφείμ Ράδης, Έλια Ζαχαρουδάκη συμπράττουν με την  ομάδα των σκηνοθετών, που ανταπεξέρχεται το ίδιο επάξια και στο ερμηνευτικό κομμάτι, δίνοντας τον καλύτερο τους εαυτό, προκειμένου να νιώσουμε μέχρι το τελευταίο κύτταρο της ύπαρξης μας, πόσο σημαντική είναι η ιστορία τους. Μια ιστορία δίχως τέλος, αφού κάθε εποχή έχει τους δικούς της ήρωες, ιδανικούς αυτόχειρες, ατρόμητους ιδεολόγους, αφοσιωμένους Σαμουράι, αποφασισμένες σουφραζέτες, απελπισμένους επαναστάτες  και ούτω καθεξής.



Τελειώνοντας, θα ήθελα να προτρέψω, ακόμα και τους «πολέμιους» του θεσμού του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, να δουν την  παράσταση «Η Ιστορία της Αυτοθυσίας», η οποία θα παίζεται έως και τις 9 Ιουλίου 2014, στο Skrow Theater(Αρχελάου 5 – Παγκράτι), με την ελπίδα ότι θ’ αναθεωρήσουν την όποια αρνητική τους άποψη. Για όλους τους υπόλοιπους την συστήνω απλά, σαν μια σπάνια απόλαυση του πνεύματος και των αισθήσεων, απ’ αυτές που δικαιώνουν την πίστη μας στην διαχρονική αξία της Τέχνης και την δύναμη που κρύβεται στην έννοια της “ομάδας”.



Skrow Theater Group


“Η ιστορία της αυτοθυσίας”  




30 Ιουνίου & 1-9 Ιουλίου – 
Skrow Theater 

Σκηνοθεσία 
Βασίλης Μαυρογεωργίου
Μαρία Φιλίνη
Κατερίνα Μαυρογεώργη

Βοηθός σκηνοθεσίας 

Λιάνα Μεσάϊκου

Σκηνικά – Κοστούμια 
Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Φωτισμοί 
Στέλλα Κάλτσου

Ερμηνεύουν 
Δανάη Επιθυμιάδη
Κατερίνα Μαυρογεώργη
Βασίλης Μαυρογεωργίου
Σεραφείμ Ράδης
Μαρία Φιλίνη

Έλια Ζαχαριουδάκη  
Από έναν πυρήνα σταθερών συνεργατών γεννήθηκε το 2012 η ομάδα Skrow Τheater, που στεγάζεται στο ομώνυμο θέατρο. Ακολουθώντας την αρχή της συνεργασίας, ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, η Μαρία Φιλίνη και η Κατερίνα Μαυρογεώργη συν-σκηνοθετούν και παίζουν μαζί με τη Δανάη Επιθυμιάδη και τον Σεραφείμ Ράδη μια παράσταση βασισμένη σε υλικό που συνέλεξαν και επεξεργάστηκαν όλοι μαζί. Λειτουργώντας ως ηθοποιοί-ερευνητές, πλησιάζουν μορφές ηρώων, επιφανών και αφανών, Ελλήνων και ξένων, που με τη δράση τους ανά τους αιώνες ρίχνουν φως στα κίνητρα και τις συνέπειες της αυτοθυσίας – αυτής της ακραίας και άρα αμφιλεγόμενης στάσης ζωής.




________________________________________________
ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΓΡΑΦΕΙ & ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ 
Η ΛΙΛΑ ΠΑΠΑΠΑΣΧΟΥ 
Advertisements