Tags

Συνέντευξη
στον Κωνσταντίνο Καραγιαννόπουλο 

Ο Απόστολος είναι ένα ιδιαίτερο είδος καλλιτέχνη. Ταλαντούχος. Μαχητικός. Ακούραστος. Αφοσιωμένος. Απόλυτα συνειδητοποιημένος. Αποδομεί και αποκαλύπτει τις πιο βαθιές συνιστάμενες, αποκρυσταλλώνοντας σε τραγούδι αισθήματα και καταστάσεις.

Δεν είναι πολύς ο καιρός που γνωριζόμαστε, κι όμως ένας ιδιαίτερος δεσμός με ενώνει μ’ αυτόν τον εξαιρετικό καλλιτέχνη. Ίσως είναι που επικοινωνούμε στο ίδιο μήκος κύματος… ίσως πάλι να’ ναι το πάθος μας για την Τέχνη που μας κάνει το ίδιο παιδιά…  ενός σκοτεινότερου θεού…

Το Μουσικό μας Καφενείο συναντά τον Απόστολο Καλτσά και συζητάμε μαζί του εφ’ όλης της ύλης.

  • Απόστολε, πως θα περιέγραφες την Ελλάδα του σήμερα;

Δε “βουλιάζει” αλλά ούτε κι “αλλάζει”. Αμήχανη παρατηρεί τις εξελίξεις σ’ ένα κόσμο που αναπροσδιορίζεται συνεχώς. Ξέρει ότι πρέπει να πάρει τα πόδια της και να σηκωθεί, ν’ αναθεωρήσει ιεραρχίες, να εκριζώσει νοσηρές νοοτροπίες και συνήθειες δεκαετιών βαθιά εμπεδωμένες στο συλλογικό υποσυνείδητο, αλλά προς το παρόν σέρνεται. Δεν είναι εύκολο. Ας ελπίσουμε ότι θα τα καταφέρει.

  • Σε συνέντευξή σου δήλωσες πως: «η Ελλάδα πεθαίνει. Δεν έχει σημασία αν θα συνεχίσει να υπάρχει σαν κράτος, σαν πρόταση πολιτισμού όμως, σαν διαφορετικότητα και ιδιοπρόσωπη κουλτούρα ο Ελληνισμός πνέει τα λοίσθια». Συνεχίζεις να το πιστεύεις ακόμα αυτό;

Ναι, δεν είμαι αισιόδοξος. Αν, για παράδειγμα, πάρουμε ως αξίωμα ότι η ταυτότητα ενός πολιτισμού εκπορεύεται πρώτα πρώτα απ’ τη γλώσσα του, πράγμα που ισχύει βεβαίως, δες πόσο κομπλεξικοί είμαστε με την ίδια μας τη γλώσσα: Βλέπω πολλά παιδιά να χτυπάνε στο σώμα τους τατουάζ στ΄ αγγλικά, τη γλώσσα της παγκοσμιοποίησης που χρησιμοποιούνε εκατοντάδες εκατομμύρια πάνω στον πλανήτη αυτή τη στιγμή. Αν αυτό δε δείχνει ότι αισθάνονται μειονεκτικά με την ελληνική γλώσσα τότε τί δείχνει; Αφήνω κατά μέρος ότι η ελληνική αποδεδειγμένα είναι ένα απ’ τα πιο πλούσια κι ολοκληρωμένα συστήματα σύλληψης κι έκφρασης του κόσμου, ακόμη κι αν δεν ήταν, δεν είναι ενδεικτικό ότι αυτά τα παιδιά απεμπολούν την ίδια τους τη σπάνια διαφορετικότητα;(Τα ελληνικά ομιλούνται το πολύ από 15 εκατομμύρια ανθρώπους.)Προτιμούν να είναι ανθρώπινα αντίγραφα μιας πολτοποιημένης πολιτισμικά, ομοιόμορφης μάζας χωρίς ιδιαίτερη ταυτότητα. Κι απ’ την άλλη η ιδεολογική σύγχυση σήμερα είναι τέτοια που αν κάνεις τατουάζ στα ελληνικά θα σε κατηγορήσουν αυτόματα ως εθνικιστή και φασίστα! Χρειάζεται πολλή δουλειά για να τα λύσουμε όλα αυτά κ η επίσημη παιδεία δε βοηθάει καθόλου. Τεράστια ευθύνη βέβαια έχουν η Δεξιά και η Αριστερά σ’ αυτή τη χώρα  ολ΄ αυτά τα χρόνια, η μεν με το να μην  ανανεώνει την εθνική αυτοσυνειδησία και συμβολική, η δε με το να τις κατεδαφίζει.

  • Τι έχει να προσφέρει η Τέχνη στους φραπεδόμαγκες νεοέλληνες;

Μάλλον τίποτα απ’ τη στιγμή που δε μπορούν να την καταλάβουν. Αλλά αν αυτοί οι ίδιοι είχαν την ευαισθησία να μην παρκάρουν ας πούμε το αμάξι τους αβασάνιστα σε χώρους για τους πεζούς και δεν άφηναν τα σκουπίδια τους στην παραλία ή φρόντιζαν αυτούς που έχουν ανάγκη και τα αδέσποτα, δεν θα’ χα κανένα πρόβλημα να πίνουν όλη μέρα φραπέ και να ακούν σκυλάδικα, δε θα με ενοχλούσε, ειλικρινά. Η τέχνη όμως ευαισθητοποιεί, σε κάνει πιο ελεύθερο και χρήσιμο άνθρωπο.

  • Είσαι «στρατευμένος» καλλιτέχνης;

Δεν είμαι στρατευμένος κομματικά, είμαι στρατευμένος με τη ζωή! Δεν έχω καμιά πολιτική ιδεοληψία απ’ αυτές που πασχίζουν να στριμώξουν τη ζωή στα μέτρα μιας άκαμπτης ιδεολογίας, αντί να κάνουν το αντίθετο: να προσαρμόζουν τις ιδέες στα μέτρα της πραγματικής ζωής, που θεωρώ ότι είναι και το αυτονόητο…

  • Τι σε κρατά, τι σου δίνει δύναμη, για να συνεχίσεις το έργο σου; 

Έχω ευτυχώς τον τρόπο να απολαμβάνω τον εαυτό μου μέσα απ’ αυτό που κάνω, είναι άλλωστε προνόμιο των μουσικών αυτό σε σχέση με τους εκπροσώπους άλλων τεχνών. Από κει και πέρα με αναπτερώνει η αναγνώριση από φίλους, συνεργάτες και δασκάλους μου.

  • Υπάρχει αλληλεγγύη στον καλλιτεχνικό κόσμο;

Υπάρχει στο βαθμό που υπάρχει και σ’ άλλες συντεχνίες. Οι ανταγωνισμοί, οι έριδες, είναι φυσιολογικοί ειδικά σε ψυχολογίες τόσο ανασφαλείς όσο των καλλιτεχνών, αρκεί να μην καταλήγουν σε “τρικλοποδιές”. Θέλω να πιστεύω πάντως  ότι οι νεότερες γενιές μουσικών είμαστε πιο ενωμένοι και μονιασμένοι απ ό, τι οι προηγούμενες.

  • Πολλές φορές έχεις αναφέρει πως η κρίση είναι μια ευκαιρία για αναστοχασμό και αυτοκριτική. Το έχουμε καταφέρει; Ο πνευματικός κόσμος έχει κάνει τον δικό του απολογισμό;

Αυτό μένει να αποδειχθεί αλλά όπως προανέφερα οι Έλληνες έχουμε πολύ κακή σχέση με την αυτοκριτική και την αυτοψυχανάλυση. Όσο για τον πνευματικό κόσμο, πρέπει να ορίσουμε ποιός είναι αυτός. Υπάρχουν προσωπικότητες όπως ο Στ.Ράμφος, ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, ο Χρ.Γιανναράς, ο Βασίλης Παπαβασιλείου κ.α. που απ’ τη σκοπιά του ο καθένας ,άσχετα αν συμφωνούμε ή όχι, μέσω συνεντεύξεων ή αρθρογραφίας στηλιτεύουν τα κακώς κείμενα, αλλά απ’ τη στιγμή που δεν καλούνται στα τηλεοπτικά μεσημεριανάδικα δεν έχουν καμία δύναμη. Εξάλλου όπως είπε κάποτε κάποιος ‘οι διανοούμενοι είναι άνθρωποι που κάθονται και σκέφτονται, αλλά κυρίως κάθονται! Τώρα αν με ρωτάς αν οι μουσικοί, τραγουδιστές, τραγουδοποιοί κτλ αποτελούν μέρος του πνευματικού κόσμου, με την εξαίρεση ελαχίστων περιπτώσεων θα σου απαντήσω αρνητικά, αυτό άλλωστε είναι και το βασικό έλλειμμα στα μουσικά πράγματα σήμερα. Σπάνια συναντώ μουσικούς που να έχουν μια κουλτούρα ευρύτερη του αντικειμένου τους, να’ χουν ανοίξει π.χ. κι ένα βιβλίο κλασσικής λογοτεχνίας. Δεν υπάρχει το πνευματικό αντίβαρο ενός Χατζιδάκι που έλεγε τα πράγματα έξω απ’ τα δόντια χωρίς να τον νοιάζει αν ήταν αρεστός στις εκάστοτε τρέχουσες ή μέλλουσες εξουσίες.

  • Πιστεύεις στους ανθρώπους;

Απ’ όλα αυτά που έχω απαντήσει μάλλον “όχι” προκύπτει, ε; Κι όμως πιστεύω στην κρυμμένη ποιότητα, που όλοι διαθέτουμε μέσα μας και που ίσως μόνο κάποιο πολύ δυνατό ερέθισμα μπορεί να αναδείξει, πιστεύω σε μια συλλογική υπέρβαση που μπορεί να γίνει σχεδόν “ως εκ θαύματος”.

  • Γράφεις πιο εύκολα μουσική ή στίχο;

Μουσική βέβαια, οι στίχοι προκύπτουν συνήθως αφού έχω ήδη συλλάβει μια μελωδία που μου αρέσει. Έχει συμβεί όμως και το αντίθετο.

  • Πιστεύεις στην έμπνευση ή στον προγραμματισμό και στην δουλειά, για την καλλιτεχνική δημιουργία;

Είναι νομίζω μια σύζευξη και των δύο που φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Μόνο με το ταλέντο δεν πας μακριά. Αλλά ούτε και μόνο με την τεχνική.

  • Ποιο είναι το σημαντικότερο για σένα: ο έρωτας, η φιλία, το πάθος ή η τέχνη;

Γιατί να πρέπει να διαλέξω; Όλα με θρέφουν. Αν είχα πάντως συνεχώς ακέραια τα τρία πρώτα, ίσως και να μην είχα ανάγκη την τέχνη.

  • Έχεις συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες, πολλοί εκ των οποίων αντιπροσωπεύουν διαφορετικά μουσικά είδη. Εσύ που εντάσεις στον εαυτό σου;

Στυλιστικά πουθενά γιατί μ’ αρέσουν εξίσου πάρα πολλά είδη. Θέλω απλά να κάνω καλή μουσική πέρα από ταμπέλες. Αυτές τις αφήνω για τους ξερόλες δημοσιογράφους.

  •  Ποιες είναι οι επιρροές σου;

Έχω ακούσει πολλή ροκ και ποπ μουσική, πολλή κλασσική και τζαζ. Όσο μεγαλώνω όμως έλκομαι ακαταμάχητα από συνθέτες όπως ο Τσιτσάνης, ο Πιατσόλα ή ο Χιώτης  που πήραν λαϊκές μουσικές και τις εξέλιξαν εισάγοντας νεωτερικά στοιχεία. Το να αναμείξεις αρμονικά το τοπικό με το διεθνές, αυτό είναι το στοίχημα! Και βέβαια συνθέτες με όραμα και Λόγο όπως οι Θεοδωράκης, Χατζιδάκις. Μια σταθερή αναφορά μου είναι οι Νότιος Ήχος του πολύ αδικημένου κατά τη γνώμη μου Αχιλλέα Περσίδη, ενός καταπληκτικού μουσικού και ανθρώπου.

  • Από τις συνεργασίες σου, ποια ξεχωρίζεις;

Ήταν μεγάλη μου χαρά να αποδώσει δικό μου τραγούδι ο Γιάννης Κούτρας, ενας σπάνιος τραγουδιστής κι εντελώς  αποκομμένος απ το στάρσιστεμ του εντέχνου. Επίσης καμαρώνω πολύ τις συνεργασίες μου με τη Μελίνα Τανάγρη και τη Μαρία Φαραντούρη ή την Αμερικανίδα σαξοφωνίστρια Jessica Lurie.

  • Ποια θεωρείς ως την σημαντικότερη «στιγμή» της καριέρας σου;

Η παρουσίαση του πρώτου μου δίσκου στον Ιανό ήταν μια απίστευτη βραδιά, έμπλεη συναισθημάτων και φοβερής ενέργειας απ’ όλους όσους συμμετείχαν. Την είχε προλογίσει άλλωστε γενναιόδωρα ο Θάνος Μικρούτσικος!

  • Έχεις διδάξει μαζί με την κα. Γαλάνη στιχουργική. Θα ήθελες να μας μιλήσεις γι’ αυτή σου την εμπειρία; Συνεχίζεις αυτή σου την δραστηριότητα;

Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία γιατί συνειδητοποίησα ότι χωρίς να’ μαι δόκιμος στιχουργός ο ίδιος μπορούσα να ενσταλάξω στους σπουδαστές το δικό μου πάθος για την ποιότητα και την ιστορία του νεοελληνικού στίχου, καθώς και την αγάπη μου για το έργο των σημαντικών μας στιχουργών. Βοήθησαν σ’ αυτό βέβαια οι φιλολογικές μου σπουδές όπως και η οξυδέρκεια και η εμπειρία της Δ. Γαλάνη. Το συνεχίζω σε διαφορετικό πλαίσιο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες των νέων ηθοποιών, στο Θέατρο των Αλλαγών.

  • Έχεις κάνει ποτέ συμβιβασμούς στην δουλειά σου;

Φυσικά, σε ένα χώρο τόσο πολυεπίπεδο όπως ο μουσικός, αναγκάζεσαι να συμβιβαστείς με πολλά πράγματα γιατί δουλεύεις με πολύ διαφορετικές κι έντονες προσωπικότητες. Αλλά συμβιβασμοί δεν έγιναν ποτέ σε επίπεδο αισθητικό, τουλάχιστον στη δισκογραφία μου.

  • Ονειρεύεσαι;

Πολύ και συχνά. Γι’ αυτό και μου αρέσει πολύ ο ύπνος!

  • Ποια τα σχέδιά σου για τον χειμώνα;

Εύχομαι να κάνουμε πολλές εμφανίσεις τόσο με τη Σοφία Κουρτίδου, που ερμηνεύει κομμάτια στο δίσκο μου, όσο και μ΄ άλλους σταθερούς αγαπημένους μου συνεργάτες, όπως η Σάσα Παπαλάμπρου, ο Απόστολος Ρίζος, οι Carousel, οι Άνεμος κ.α. Θα συνεχίσουμε την επιτυχημένη θεατρική παράσταση Passport με τον ηθοποιό κι ερμηνευτή Γιάννη Κωσταρή στο Ζp87 κάθε Κυριακή, ενώ αυτή την εποχή μορφοποιώ ένα εθνικ-τζαζ κουαρτέτο με μερικούς εξαιρετικούς μουσικούς της αθηναϊκής σκηνής, με σκοπό να παίζουμε τα ορχηστρικά κομμάτια από τον πρώτο μου δίσκο αλλά και τον επόμενο που θα είναι ορχηστρικός και που θ’ αρχίσω με αργούς ρυθμούς να ηχογραφώ.

  • Με ποιο τραγούδι ή με ποια μουσική θα ήθελες να κλείσουμε;

Με το “Down by the seaside” των αγαπημένων Led Zeppelin, μια που το καλοκαίρι είναι ακόμα νωπό.

Advertisements